De dag is ruim 3 uur oud als het telefoontje komt.
Nog voor ik heb opgenomen weet ik al wat de boodschap is (wie anders dan de nachtzuster in het verpleeghuis van mijn vader belt er op dit tijdstip?): mijn vader is overleden.
Na de afgelopen week, de afgelopen maanden en de afgelopen 3 jaren na het overlijden van mijn moeder ben ik opgelucht.
Het lijden van afgelopen week was onmenselijk; de afgelopen maanden waarin hij steeds verder wegzakte in vergetelheid en verwarring waren een beproeving; de afgelopen 3 jaar na het verlies van zijn vrouw waren zeer verdrietig.
Hoe fijn is het dan
-dat hij het afgelopen half jaar dicht bij mij was komen wonen;
-dat hij in de Eerdbrand een warm onthaal kreeg en een liefdevolle verzorging;
-dat zijn kleinkinderen wat vaker op bezoek konden komen;
-dat hij zijn achterkleinkinderen zag en daar nog van kon genieten;
Gisteren hebben we afscheid genomen van hem op een manier die hij goed gevonden zou hebben: in kleine kring, zonder "spektakel", kort.
En, op een manier waarop wij waardig afscheid konden nemen: intiem, met mooie muziek en prachtige woorden, direct uit het hart van zijn kleinkinderen.
- Posted using BlogPress from my iPad
maandag, september 30, 2013
zondag, september 01, 2013
Trouwfeest Koen en Kim
30 augustus 2013
6.30 uur. Geen wekker nodig: we zijn klaarwakker.
Zoon Koen trouwt met zijn Kim (Mas en Imke mogen ook als getuigen hun handtekening zetten).
In een auto met open dakje rijdt hij zijn bruid en hun kinderen naar de schepen in het gemeentehuis van Leefdaal (Belgie): alles en iedereen straalt!
Er is - behalve de schepen - nog een ambtenaar die een aantal huwelijksartikelen uit de belgische wet voorleest (is verplicht daar en dat komt aanvankelijk wat stijfjes over); maar de schepen heeft humor en we weten nu nog niet of het gebruikelijk is in Belgie, maar hij pakt zijn kans en kust de bruid na de ondertekening van de trouwaktes en ze krijgen een mooi trouwboekje een een kistje met champagne en glazen mee.
In het Kolonienpaleis in Tervuren is een ceremoniele huwelijksvoltrekking. In een fantastische mooie ambiance (op het terras van het paleis) spreken Koen en Kim elkaar toe en motiveren waarom ze elkaar het jawoord gaven en worden de trouwringen aangeschoven.
Familie en vrienden zijn zichtbaar ontroerd hiervan getuige te mogen zijn.
En de rest van de dag? Een groot feest, met bruidstaart, diner met speeches, afgesloten door een rondedans met wapperende servetten.
2 Flashmobs (dus 2 dansen geleerd: een in de weken ervoor en een op de middag zelf), een d.j.; een saxofonist; een dansfeest waar Koen zich ontpopt als een moonwalkende Michael Jackson en daarna toch ook nog even als een "hakkertje".
Ik ben gelukkig als ik zie hoe gelukkig Koen en Kim zijn.
2.45 uur. In Baron's house in Neerijse kunnen we heerlijk uitrusten na een lange, maar onvergetelijke dag.
- Posted using BlogPress from my iPad
6.30 uur. Geen wekker nodig: we zijn klaarwakker.
Zoon Koen trouwt met zijn Kim (Mas en Imke mogen ook als getuigen hun handtekening zetten).
In een auto met open dakje rijdt hij zijn bruid en hun kinderen naar de schepen in het gemeentehuis van Leefdaal (Belgie): alles en iedereen straalt!
Er is - behalve de schepen - nog een ambtenaar die een aantal huwelijksartikelen uit de belgische wet voorleest (is verplicht daar en dat komt aanvankelijk wat stijfjes over); maar de schepen heeft humor en we weten nu nog niet of het gebruikelijk is in Belgie, maar hij pakt zijn kans en kust de bruid na de ondertekening van de trouwaktes en ze krijgen een mooi trouwboekje een een kistje met champagne en glazen mee.
In het Kolonienpaleis in Tervuren is een ceremoniele huwelijksvoltrekking. In een fantastische mooie ambiance (op het terras van het paleis) spreken Koen en Kim elkaar toe en motiveren waarom ze elkaar het jawoord gaven en worden de trouwringen aangeschoven.
Familie en vrienden zijn zichtbaar ontroerd hiervan getuige te mogen zijn.
En de rest van de dag? Een groot feest, met bruidstaart, diner met speeches, afgesloten door een rondedans met wapperende servetten.
2 Flashmobs (dus 2 dansen geleerd: een in de weken ervoor en een op de middag zelf), een d.j.; een saxofonist; een dansfeest waar Koen zich ontpopt als een moonwalkende Michael Jackson en daarna toch ook nog even als een "hakkertje".
Ik ben gelukkig als ik zie hoe gelukkig Koen en Kim zijn.
2.45 uur. In Baron's house in Neerijse kunnen we heerlijk uitrusten na een lange, maar onvergetelijke dag.
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, augustus 17, 2013
Post-travel-depressie
Boodschappen gedaan; wassen gedraaid, laatjes en kastjes opgeruimd en opnieuw/beter ingericht; (gedeeltelijk) de strijk weggewerkt; pianospelen weer opgepakt (ging best wel goed); vrienden bezocht; contact met familie opgenomen; terras weer gefatsoeneerd; in het zonnetje gezeten nu het nog kan en toch kan ik mijn draai nog niet vinden.
Zit nog met mijn hoofd
- in Colombo, waar het - meteen nadat wij het centrum hadden verlaten - heel onrustig werd en er een avondklok gold;
- bij de weesjongen uit Pollonaruwa, die onze gids was op safari;
- aan het strand bij Marble beach;
- op de fiets langs het kanaal;
- op de bromfiets op weg naar Blowing hole;
- in de trein naar Kandy.
En toch is het vakantiegevoel bijna weg, terwijl ik nog niet aan het werk ben.
En toch liggen er zoveel zaken die opgepakt kunnen worden; waar ik ook wel zin in had/heb, maar ik doe het niet...
Eigenlijk doe ik NIKS! Normaal gesproken een toestand waar ik naar uitkijk, waar ik van geniet, maar nu fff niet.
Volgens mij heb ik post-travel-depressie en als ik me goed herinner had ik dat vorig jaar ook (al koppelde ik dat toen aan andere gebeurtenissen).
Fijn om dat ontdekt te hebben, want het ging toen ook vrij snel over...
- Posted using BlogPress from my iPad
Zit nog met mijn hoofd
- in Colombo, waar het - meteen nadat wij het centrum hadden verlaten - heel onrustig werd en er een avondklok gold;
- bij de weesjongen uit Pollonaruwa, die onze gids was op safari;
- aan het strand bij Marble beach;
- op de fiets langs het kanaal;
- op de bromfiets op weg naar Blowing hole;
- in de trein naar Kandy.
En toch is het vakantiegevoel bijna weg, terwijl ik nog niet aan het werk ben.
En toch liggen er zoveel zaken die opgepakt kunnen worden; waar ik ook wel zin in had/heb, maar ik doe het niet...
Eigenlijk doe ik NIKS! Normaal gesproken een toestand waar ik naar uitkijk, waar ik van geniet, maar nu fff niet.
Volgens mij heb ik post-travel-depressie en als ik me goed herinner had ik dat vorig jaar ook (al koppelde ik dat toen aan andere gebeurtenissen).
Fijn om dat ontdekt te hebben, want het ging toen ook vrij snel over...
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, augustus 11, 2013
Colombo - het slot -
De laatste dag Colombo is gelukkig weer een hele mooie, relaxte.
Na een heerlijk ontbijtje bij Garden guesthouse, gaan we op pad.
We zijn redelijk vroeg in het marktgedeelte (groenten, fruit en kruiden) en zoeken de meest nauwe, afgelegen stegen op waar handel wordt gedreven.
Wat heel erg opvalt en zelfs ontroert is de oprechte vriendelijkheid en openheid van de mensen die we daar zien. Ze groeten, vragen waar we vandaan komen en hebben er lol in om voor ons te poseren...zomaar: ze weten immers dat er ons niets te verdienen valt.
Daarna wandelen we richting het Dutch fort en komen onderweg langs straten waar je door de reklameborden de koopwaar niet meer ziet; de grote moskee die nog groter gemaakt wordt; een mooie Hindoetempel die al weer dicht is (we hebben in een maand tijd niet echt veel open Hindoetempels gezien) en per toeval komen we bij het Dutch museum - een oud herenhuis -.
Als museum stelt het niet zo veel voor, maar je krijgt wel een goede indruk wat de invloed van de Nederlanders geweest is op diverse gebieden (onderwijs, politiek, religie etc.).
Als we bij het Fort aankomen, stuiten we op een Staatswinkel met fixed prices en dat kun je meteen merken aan personeel en bewaking: er wordt geen enkele moeite gedaan om ook maar iets aan de man te brengen. Sterker nog, als wij heel flauw tegen flexibele popjes staan aan te tikken die dan een bewegende optocht moeten voorstellen (de razende reporter Peter B. staat dan de zaak te filmen), komen er twee personeelsleden gewoon meehelpen de zaak in beweging te houden en hebben de meeste lol!
In het oude ziekenhuis van ruim 2 eeuwen oud, zijn hele mooie winkeltjes en horecagelegenheden te vinden en op de binnenplaats lunchen we ontzettend lekker en relaxed.
Het is een heerlijke slentermiddag die ons toch ook weer naar het strand brengt, waar het aan de boulevard weer heel druk en gezellig is.
De laatste maaltijd bestaat uit krab bij Green Cabins: heerlijke afsluiting van een hele fijne tijd in Sri Lanka.
- Posted using BlogPress from my iPad
Na een heerlijk ontbijtje bij Garden guesthouse, gaan we op pad.
We zijn redelijk vroeg in het marktgedeelte (groenten, fruit en kruiden) en zoeken de meest nauwe, afgelegen stegen op waar handel wordt gedreven.
Wat heel erg opvalt en zelfs ontroert is de oprechte vriendelijkheid en openheid van de mensen die we daar zien. Ze groeten, vragen waar we vandaan komen en hebben er lol in om voor ons te poseren...zomaar: ze weten immers dat er ons niets te verdienen valt.
Daarna wandelen we richting het Dutch fort en komen onderweg langs straten waar je door de reklameborden de koopwaar niet meer ziet; de grote moskee die nog groter gemaakt wordt; een mooie Hindoetempel die al weer dicht is (we hebben in een maand tijd niet echt veel open Hindoetempels gezien) en per toeval komen we bij het Dutch museum - een oud herenhuis -.
Als museum stelt het niet zo veel voor, maar je krijgt wel een goede indruk wat de invloed van de Nederlanders geweest is op diverse gebieden (onderwijs, politiek, religie etc.).
Als we bij het Fort aankomen, stuiten we op een Staatswinkel met fixed prices en dat kun je meteen merken aan personeel en bewaking: er wordt geen enkele moeite gedaan om ook maar iets aan de man te brengen. Sterker nog, als wij heel flauw tegen flexibele popjes staan aan te tikken die dan een bewegende optocht moeten voorstellen (de razende reporter Peter B. staat dan de zaak te filmen), komen er twee personeelsleden gewoon meehelpen de zaak in beweging te houden en hebben de meeste lol!
In het oude ziekenhuis van ruim 2 eeuwen oud, zijn hele mooie winkeltjes en horecagelegenheden te vinden en op de binnenplaats lunchen we ontzettend lekker en relaxed.
Het is een heerlijke slentermiddag die ons toch ook weer naar het strand brengt, waar het aan de boulevard weer heel druk en gezellig is.
De laatste maaltijd bestaat uit krab bij Green Cabins: heerlijke afsluiting van een hele fijne tijd in Sri Lanka.
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag, augustus 09, 2013
Ook in Colombo vallen weer klappen
De busreis naar Colombo verloopt redelijk voorspoedig, al kan ik me voorstellen dat het meisje dat even naast Peter komt te zitten, lijkbleek ziet en klaarzit met plastic zak en doekje. Even heb ik het zelf ook: de chauffeur rijdt alsof de duivel hem op de hielen zit...
De tuktukchauffeur die ons naar het guesthouse gaat brengen is niet de snuggerste: hij moet wel 5 x aan collega's vragen waar het door ons opgegeven adres is; heeft geen telefoon en vraagt of hij die van ons even kan gebruiken (nou, nee dus) en hij is ook nog eens oneerlijk, want hij laat ons het dubbele betalen van wat er normaal gevraagd wordt.
Het guesthouse is een verhaal apart. Het is een particulier huis, waar drie kamers verhuurd worden en het staat bomvol kitsch; er hangen bloemetjesgordijnen; er is een vijver binnen in het huis met grote karpers; er loopt een poedel rond in de kleur van de marmeren vloer (oppassen waar we onze voeten neerzetten, dus).
De mensen zijn bejaard en ontzettend aardig. Als we na een half uurtje weggaan, hebben we een lijstje waarop de gastheer adressen heeft genoteerd van eetgelegenheden en plekken waar we vanmiddag naar toe willen.
De tuktukchauffeur die ons naar het lunchadres zal brengen is een regelrechte oplichter en een slecht acteur. Ook hij vraagt wel 5 x onderweg bij collega's na hoe hij moet rijden en hij denkt waarschijnlijk dat wij niet in de gaten hebben dat we al voor de derde keer op dezelfde rotonde uitkomen (de taximeter loopt maar door...). We worden het beu, sommeren hem te stoppen omdat we ons niet langer voor de gek laten houden en dan blijken we op nog geen 100 meter van de gevraagde eetgelegenheid te staan: een groot restaurant dat 365 dagen per jaar open is en aan een hele grote doorgaande straat ligt (de boef).
Na de lunch wandelen we naar 2 prachtige tempels en naar het Nationaal museum dat gesloten is vandaag. Of het komt vanwege het suikerfeest of omdat het altijd op vrijdag dicht is, is tot op heden een raadsel.
We laten ons door een tuktuk naar Galle Face Green brengen, een groot open veld met een boulevard langs het strand, waar veel inwoners van Colombo aan het eind van de middag een stukje wandelen.
Ook deze tuktukchauffeur heeft iets eigenaardigs: hij wipt voortdurend met zijn kont omhoog tijdens het rijden, maar hij is in ieder geval eerlijk en wij zijn er in een mum van tijd!
Het hele veld ziet zwart van de mensen: ook alle moslims uit de stad lijken zich hier verzameld te hebben om met het gezin wat te eten daar, op het veldje te spelen met de kinderen, een vlieger op te laten of bellen te blazen.
Het lijkt een vrolijke boel.
Als we op de pier staan te kijken naar de mensen die beneden ons aan de waterkant spelen, pootjebaden of wat dan ook, worden we ineens getuige van een geweldige afranseling van een ongeveer 19-jarige jongen en een iets jonger meisje door (naar ik vermoed) de vader van het meisje.
Het meisje maakt snel dat ze wegkomt, maar de jongen moet heel wat keiharde klappen in zijn gezicht en tegen zijn hoofd incasseren en niemand van de omstanders die iets doet of roept. Peter en ik zijn de enigen die STOP roepen! Het is verschrikkelijk om aan te zien; de jongen doet niks terug en probeert alleen 1 keer om de razende man tegen te houden.
Gelukkig komen er na enige tijd een stuk of 2, 3 strandwachten (ook jongens van een jaar op 20) die de twee uit elkaar halen en meenemen naar een strandwachtershuisje. Daar gaat het nog een tijdje flink door. Het meisje is inmiddels ook weer ter plekke en krijgt van de moeder ook nog een paar flinke lellen tegen haar hoofd!
(Rechts achteraan de afgeranselde jongeman, rechts voor hem het betreffende meisje en links daarvan de moeder van wie zij net ook nog een paar flinke lellen tegen haar hoofd heeft gekregen.)
Na heel wat heen en weer geschreeuw en getrek druipt de familie van het meisje af en blijft de jongen die al die tijd ogenschijnlijk rustig is gebleven achter bij de strandwachten.
Als we na een minuut of 5 aan de achterkant bij het huisje langskomen, staat hij te bellen en te huilen; hij trilt van de spanning.
Als ik met hem probeer te praten, kan ik uit zijn verhaal opmaken dat het zijn vriendinnetje is, maar dat de ouders er kennelijk niet van gediend zijn dat ze daar samen op het stand waren (ze kunnen niet veel meer gedaan hebben, dan handje vasthouden en misschien een steels zoentje), maar ja, dat zijn hier "dirty things" en ..." daar houden de ouders niet van"....
Voor mij is de lol van het feest er af: ik kan er slecht tegen als er geslagen wordt.
Het mooie beeld van de monniken bij zonsondergang kan het katerige gevoel niet wegnemen.
Morgen een nieuwe dag: de laatste van deze vakantie in Sri Lanka.
- Posted using BlogPress from my iPad
De tuktukchauffeur die ons naar het guesthouse gaat brengen is niet de snuggerste: hij moet wel 5 x aan collega's vragen waar het door ons opgegeven adres is; heeft geen telefoon en vraagt of hij die van ons even kan gebruiken (nou, nee dus) en hij is ook nog eens oneerlijk, want hij laat ons het dubbele betalen van wat er normaal gevraagd wordt.
Het guesthouse is een verhaal apart. Het is een particulier huis, waar drie kamers verhuurd worden en het staat bomvol kitsch; er hangen bloemetjesgordijnen; er is een vijver binnen in het huis met grote karpers; er loopt een poedel rond in de kleur van de marmeren vloer (oppassen waar we onze voeten neerzetten, dus).
De mensen zijn bejaard en ontzettend aardig. Als we na een half uurtje weggaan, hebben we een lijstje waarop de gastheer adressen heeft genoteerd van eetgelegenheden en plekken waar we vanmiddag naar toe willen.
De tuktukchauffeur die ons naar het lunchadres zal brengen is een regelrechte oplichter en een slecht acteur. Ook hij vraagt wel 5 x onderweg bij collega's na hoe hij moet rijden en hij denkt waarschijnlijk dat wij niet in de gaten hebben dat we al voor de derde keer op dezelfde rotonde uitkomen (de taximeter loopt maar door...). We worden het beu, sommeren hem te stoppen omdat we ons niet langer voor de gek laten houden en dan blijken we op nog geen 100 meter van de gevraagde eetgelegenheid te staan: een groot restaurant dat 365 dagen per jaar open is en aan een hele grote doorgaande straat ligt (de boef).
Na de lunch wandelen we naar 2 prachtige tempels en naar het Nationaal museum dat gesloten is vandaag. Of het komt vanwege het suikerfeest of omdat het altijd op vrijdag dicht is, is tot op heden een raadsel.
We laten ons door een tuktuk naar Galle Face Green brengen, een groot open veld met een boulevard langs het strand, waar veel inwoners van Colombo aan het eind van de middag een stukje wandelen.
Ook deze tuktukchauffeur heeft iets eigenaardigs: hij wipt voortdurend met zijn kont omhoog tijdens het rijden, maar hij is in ieder geval eerlijk en wij zijn er in een mum van tijd!
Het hele veld ziet zwart van de mensen: ook alle moslims uit de stad lijken zich hier verzameld te hebben om met het gezin wat te eten daar, op het veldje te spelen met de kinderen, een vlieger op te laten of bellen te blazen.
Het lijkt een vrolijke boel.
Als we op de pier staan te kijken naar de mensen die beneden ons aan de waterkant spelen, pootjebaden of wat dan ook, worden we ineens getuige van een geweldige afranseling van een ongeveer 19-jarige jongen en een iets jonger meisje door (naar ik vermoed) de vader van het meisje.
Het meisje maakt snel dat ze wegkomt, maar de jongen moet heel wat keiharde klappen in zijn gezicht en tegen zijn hoofd incasseren en niemand van de omstanders die iets doet of roept. Peter en ik zijn de enigen die STOP roepen! Het is verschrikkelijk om aan te zien; de jongen doet niks terug en probeert alleen 1 keer om de razende man tegen te houden.
Gelukkig komen er na enige tijd een stuk of 2, 3 strandwachten (ook jongens van een jaar op 20) die de twee uit elkaar halen en meenemen naar een strandwachtershuisje. Daar gaat het nog een tijdje flink door. Het meisje is inmiddels ook weer ter plekke en krijgt van de moeder ook nog een paar flinke lellen tegen haar hoofd!
(Rechts achteraan de afgeranselde jongeman, rechts voor hem het betreffende meisje en links daarvan de moeder van wie zij net ook nog een paar flinke lellen tegen haar hoofd heeft gekregen.)
Na heel wat heen en weer geschreeuw en getrek druipt de familie van het meisje af en blijft de jongen die al die tijd ogenschijnlijk rustig is gebleven achter bij de strandwachten.
Als we na een minuut of 5 aan de achterkant bij het huisje langskomen, staat hij te bellen en te huilen; hij trilt van de spanning.
Als ik met hem probeer te praten, kan ik uit zijn verhaal opmaken dat het zijn vriendinnetje is, maar dat de ouders er kennelijk niet van gediend zijn dat ze daar samen op het stand waren (ze kunnen niet veel meer gedaan hebben, dan handje vasthouden en misschien een steels zoentje), maar ja, dat zijn hier "dirty things" en ..." daar houden de ouders niet van"....
Voor mij is de lol van het feest er af: ik kan er slecht tegen als er geslagen wordt.
Het mooie beeld van de monniken bij zonsondergang kan het katerige gevoel niet wegnemen.
Morgen een nieuwe dag: de laatste van deze vakantie in Sri Lanka.
- Posted using BlogPress from my iPad
donderdag, augustus 08, 2013
Doen of niet?
Gisteren zagen we nogal apart bestek in een winkeltje binnen het Fort.
Even laten bezinken en ja, we zijn van plan om het te kopen. Nogal een bijzonder besluit van ons, want behalve een mooi beeldje of wajangpoppen (of een paar meter vlaggetjes, zoals nu) zijn we heel sober in onze aankopen tijdens onze reizen.
Op weg naar een ontbijt, zien we ineens dat we ook in ons eigen guesthouse lekker buiten kunnen ontbijten. De ober geeft ons ongevraagd nog wat tips voor vandaag en we gaan in op zijn aanbod om vanmiddag met zijn tuktuk wat highlights in de buurt te gaan bekijken (Jullie gaan toch zeker niet fietsen met die temperaturen en met de brommer? Hebben jullie wel een brommerrijbewijs, want dat is hier in Sri Lanka verplicht hoor!). Goed dat we dat laatste een paar dagen geleden niet wisten, anders hadden we niet zo'n lekker dagje gebromd in Tangalle...
Als hij hoort over het bestek dat we willen kopen in de KK-shop om het hoekje, zegt hij: "Wacht er even mee tot na vanmiddag, want ik laat jullie hetzelfde zien maar dan goedkoper. Hier in het Fort is alles veel te duur."
We gaan nog even naar de KK-shop om nog even te checken of we het vandaag ook nog mooi vinden (ja, nog steeds) en gaan dan naar de Nederlands Hervormde kerk en naar het Maritiem museum.
De banken in deze kerk staan bovenop de prachtige grafstenen, waaronder -volgens de Nederlandse teksten daarop - de "lijken liggen van zeedige juffrouwen en huysvrouwen" van Nederlandse komaf.
Als we uit het mooie museum komen, staan we ineens aan de achterkant van het gerechtsgebouw, waar - met de deuren open - iemand terecht staat.
Advokaten lopen in en uit en familie en bekenden staan op de stoep en op straat belangstellend te wachten op de uitspraak. Zo gaat dat hier.
We drinken koffie in het duurste hotel in de stad Amangalla (koffie is helemaal niet duur en hartstikke lekker, maar het slapen hier kan pas vanaf 400 dollar per nacht en ik weet niet of dat inclusief ontbijt is).
De tuktuk-rit wordt als eerste onderbroken voor een winkel waar ze bestek verkopen en inderdaad: alles is stukken goedkoper maar ook niet van het design dat wij voor ogen hebben. We gaan straks toch maar naar de KK-shop.
De rest van de middag is ook heel relaxed en interessant.
Wij bezoeken een schildpaddenopvang;
we varen op een meer en leggen aan bij een kaneeleilandje;
we krijgen in een kruidentuin uitleg over wat er allemaal genezen kan worden met die kruiden en we begrijpen werkelijk niet dat er nog zieke Sri Lankezen bestaan! Een ontharingsmiddel doet na 10 minuten werkelijk wonderen bij Peter en er wordt beweerd dat bij 3 x herhalen de haargroei 15 jaar wegblijft. (Peter wil het dan pas gaan gebruiken als hij 90 jaar wordt, omdat hij denkt dat hij dan 105 jaar oud wordt...??);
we zien de beroemde paalvissers.
Het aanbod om nog een bezoek aan nog een tempel te brengen wordt door ons afgeslagen.
Als uitleg voor die weigering vertel ik de tuktuk-chauffeur dat we "temple-tired" zijn.
En zo ziet ons nieuwe bestek er uit.
- Posted using BlogPress from my iPad
Even laten bezinken en ja, we zijn van plan om het te kopen. Nogal een bijzonder besluit van ons, want behalve een mooi beeldje of wajangpoppen (of een paar meter vlaggetjes, zoals nu) zijn we heel sober in onze aankopen tijdens onze reizen.
Op weg naar een ontbijt, zien we ineens dat we ook in ons eigen guesthouse lekker buiten kunnen ontbijten. De ober geeft ons ongevraagd nog wat tips voor vandaag en we gaan in op zijn aanbod om vanmiddag met zijn tuktuk wat highlights in de buurt te gaan bekijken (Jullie gaan toch zeker niet fietsen met die temperaturen en met de brommer? Hebben jullie wel een brommerrijbewijs, want dat is hier in Sri Lanka verplicht hoor!). Goed dat we dat laatste een paar dagen geleden niet wisten, anders hadden we niet zo'n lekker dagje gebromd in Tangalle...
Als hij hoort over het bestek dat we willen kopen in de KK-shop om het hoekje, zegt hij: "Wacht er even mee tot na vanmiddag, want ik laat jullie hetzelfde zien maar dan goedkoper. Hier in het Fort is alles veel te duur."
We gaan nog even naar de KK-shop om nog even te checken of we het vandaag ook nog mooi vinden (ja, nog steeds) en gaan dan naar de Nederlands Hervormde kerk en naar het Maritiem museum.
De banken in deze kerk staan bovenop de prachtige grafstenen, waaronder -volgens de Nederlandse teksten daarop - de "lijken liggen van zeedige juffrouwen en huysvrouwen" van Nederlandse komaf.
Als we uit het mooie museum komen, staan we ineens aan de achterkant van het gerechtsgebouw, waar - met de deuren open - iemand terecht staat.
Advokaten lopen in en uit en familie en bekenden staan op de stoep en op straat belangstellend te wachten op de uitspraak. Zo gaat dat hier.
We drinken koffie in het duurste hotel in de stad Amangalla (koffie is helemaal niet duur en hartstikke lekker, maar het slapen hier kan pas vanaf 400 dollar per nacht en ik weet niet of dat inclusief ontbijt is).
De tuktuk-rit wordt als eerste onderbroken voor een winkel waar ze bestek verkopen en inderdaad: alles is stukken goedkoper maar ook niet van het design dat wij voor ogen hebben. We gaan straks toch maar naar de KK-shop.
De rest van de middag is ook heel relaxed en interessant.
Wij bezoeken een schildpaddenopvang;
we varen op een meer en leggen aan bij een kaneeleilandje;
we krijgen in een kruidentuin uitleg over wat er allemaal genezen kan worden met die kruiden en we begrijpen werkelijk niet dat er nog zieke Sri Lankezen bestaan! Een ontharingsmiddel doet na 10 minuten werkelijk wonderen bij Peter en er wordt beweerd dat bij 3 x herhalen de haargroei 15 jaar wegblijft. (Peter wil het dan pas gaan gebruiken als hij 90 jaar wordt, omdat hij denkt dat hij dan 105 jaar oud wordt...??);
we zien de beroemde paalvissers.
Het aanbod om nog een bezoek aan nog een tempel te brengen wordt door ons afgeslagen.
Als uitleg voor die weigering vertel ik de tuktuk-chauffeur dat we "temple-tired" zijn.
En zo ziet ons nieuwe bestek er uit.
- Posted using BlogPress from my iPad
woensdag, augustus 07, 2013
Missie geslaagd
Vanmorgen eerst met de taxibus die ons naar Galle vervoert naar de boeddhawinkel om de vlaggetjes op te halen. Het wordt nog even spannend, want wij zijn te vroeg en de eigenaresse van de zaak is maar net op tijd, maar toch!
Ze is erg trots op het resultaat en wij zijn er heel blij mee.
Onderweg naar Galle beklimmen we een van de hoogste Boeddha's, gaan we naar een batikwinkel waar we zeker iets zullen kopen volgens de chauffeur (nou, nee dus; ik had hem gewaarschuwd). We hebben wel een leuk gesprek met de dochter van de batikeigenaresse (haar moeder, 80 jaar); die dochter woont en werkt in New Castle (Engeland) en wij hebben haar diverse tips over uitstapjes binnen Sri Lanka kunnen geven.
Ook zien we diverse (nep)paalvissers. Paalvissers zitten op een door hen geconstrueerd plateautje aan een paal in het water te vissen: 's morgens heel vroeg! Maar, omwille van de toeristen zitten er langs de kust een aantal acteurs die - op zo'n paalconstructie gezeten - vissers nadoen en dan via een aantal vrienden aan de kant geld proberen los te krijgen voor de foto die jij er zelf van maakt. Ik kan helaas geen foto laten zien: ik vind het te nep om er zelfs (al dan niet stiekum) een foto van te maken.
In Galle komen we in een groot herenhuis terecht binnen het fort, maar dan wel op de zolderkamer.
Je kunt het je zo voorstellen: op het platte dak van het huis zijn een paar muurtjes gemetseld en afgestreken, daarop is een houten puntdak geplaatst en zie daar: sanitair erin en een kamerinrichting (bed, koelkastje, tafeltje, 2 stoeltjes en zelfs een TV) en dat is onze kamer; de overgordijnen hangen voor de verandering aan de buitenkant van de ramen, op ons dakterras.
We wandelen rondom het fort en drinken een glaasje witte wijn (ik was bijna vergeten hoe een wijntje smaakt, maar ik weet het weer!)
- Posted using BlogPress from my iPad
Ze is erg trots op het resultaat en wij zijn er heel blij mee.
Onderweg naar Galle beklimmen we een van de hoogste Boeddha's, gaan we naar een batikwinkel waar we zeker iets zullen kopen volgens de chauffeur (nou, nee dus; ik had hem gewaarschuwd). We hebben wel een leuk gesprek met de dochter van de batikeigenaresse (haar moeder, 80 jaar); die dochter woont en werkt in New Castle (Engeland) en wij hebben haar diverse tips over uitstapjes binnen Sri Lanka kunnen geven.
Ook zien we diverse (nep)paalvissers. Paalvissers zitten op een door hen geconstrueerd plateautje aan een paal in het water te vissen: 's morgens heel vroeg! Maar, omwille van de toeristen zitten er langs de kust een aantal acteurs die - op zo'n paalconstructie gezeten - vissers nadoen en dan via een aantal vrienden aan de kant geld proberen los te krijgen voor de foto die jij er zelf van maakt. Ik kan helaas geen foto laten zien: ik vind het te nep om er zelfs (al dan niet stiekum) een foto van te maken.
In Galle komen we in een groot herenhuis terecht binnen het fort, maar dan wel op de zolderkamer.
Je kunt het je zo voorstellen: op het platte dak van het huis zijn een paar muurtjes gemetseld en afgestreken, daarop is een houten puntdak geplaatst en zie daar: sanitair erin en een kamerinrichting (bed, koelkastje, tafeltje, 2 stoeltjes en zelfs een TV) en dat is onze kamer; de overgordijnen hangen voor de verandering aan de buitenkant van de ramen, op ons dakterras.
We wandelen rondom het fort en drinken een glaasje witte wijn (ik was bijna vergeten hoe een wijntje smaakt, maar ik weet het weer!)
- Posted using BlogPress from my iPad
Location:Tangalla,Sri Lanka
dinsdag, augustus 06, 2013
Beelden spreken voor zich
Moonstone guesthouse:
Coconut beach:
Een drankje:
En:
- lekker kreeft gegeten met de beste frietjes in Sri Lanka op het strand bij Cactus Lounge; in het hoogst genoteerde restaurant in Tangalle bij Tripadvisor.
P. wilde er eerst niet gaan eten omdat het er zo onooglijk uitzag en hij zich afvroeg of het wel "veilig eten" was, maar na enig aandringen...
Nog geen seconde spijt gehad!
- morgen vertrekken we naar Galle, maar pas nadat ik de boeddhavlaggetjes ga ophalen die speciaal voor ons genaaid zijn in de boeddhawinkel!
- Posted using BlogPress from my iPad
Coconut beach:
Een drankje:
En:
- lekker kreeft gegeten met de beste frietjes in Sri Lanka op het strand bij Cactus Lounge; in het hoogst genoteerde restaurant in Tangalle bij Tripadvisor.
P. wilde er eerst niet gaan eten omdat het er zo onooglijk uitzag en hij zich afvroeg of het wel "veilig eten" was, maar na enig aandringen...
Nog geen seconde spijt gehad!
- morgen vertrekken we naar Galle, maar pas nadat ik de boeddhavlaggetjes ga ophalen die speciaal voor ons genaaid zijn in de boeddhawinkel!
- Posted using BlogPress from my iPad
Vlaggetjesdag
Bij Boeddhatempels zie je altijd "heilige" bomen of zogenoemde bo-bomen, waarin hele slierten met boeddhavlaggetjes hangen. Ik vind dat zo mooi!
Omdat we vandaag toch geen plan hebben, besluiten we naar het dorp te wandelen en zo'n vlaggetjessliert te kopen; die kan ik dan in ons achtertuintje in de tak boven ons Boeddhabeeldje hangen.
Maar ja, de boeddhawinkel is dicht. Jammer.
's Middags steken we de weg weer over naar het strand. In de stoelen voor het "visrestaurantje" installeren we ons met leesvoer en hoofdkussentje: we gaan het er eens van nemen, lekker relaxen.
De zee is ontzettend woest, huizenhoge golvenrijen achter elkaar beuken op de rotsen waardoor soms de hele baai in het "sop" lijkt te liggen en wij op het hoogste deel van het strand soms bijna natte voeten krijgen; dan weer is het bijna angstaanjagend kalm. Ik moet aan de tsunami denken en hoe dat dan tekeer moet zijn gegaan hier en dan is dit stukje nog gespaard gebleven, juist door de rotsen die als golfbrekers hebben gewerkt...
Onze gastvrouw vertelt 's avonds dat ook zij gefascineerd heeft staan kijken naar de golven die ze ook in jaren niet zo hoog en woest had gezien.
(fototoestel lag in het guesthouse).
We eten een bordje minifrietjes op het strand als er ineens een regenbui komt en spreken met het visrestaurantje af dat we morgenavond kreeft bij hem komen eten. Hij belooft die morgenochtend vers te gaan kopen voor ons.
We zwemmen daarna nog even in het zwembad van het guesthouse en kwalleballen nog even (we hebben hier speciaal uit Nederland een bal voor meegenomen).
We hebben lol.
Gisteren waren de schildpadden te laat voor ons op het strand; misschien vanavond?
Nee hoor, de turtle is het luipaard van Tangalle.
We hebben wel de wachttijd veraangenaamd met een goed boek en lekkere Old Arak.
- Posted using BlogPress from my iPad
Omdat we vandaag toch geen plan hebben, besluiten we naar het dorp te wandelen en zo'n vlaggetjessliert te kopen; die kan ik dan in ons achtertuintje in de tak boven ons Boeddhabeeldje hangen.
Maar ja, de boeddhawinkel is dicht. Jammer.
's Middags steken we de weg weer over naar het strand. In de stoelen voor het "visrestaurantje" installeren we ons met leesvoer en hoofdkussentje: we gaan het er eens van nemen, lekker relaxen.
De zee is ontzettend woest, huizenhoge golvenrijen achter elkaar beuken op de rotsen waardoor soms de hele baai in het "sop" lijkt te liggen en wij op het hoogste deel van het strand soms bijna natte voeten krijgen; dan weer is het bijna angstaanjagend kalm. Ik moet aan de tsunami denken en hoe dat dan tekeer moet zijn gegaan hier en dan is dit stukje nog gespaard gebleven, juist door de rotsen die als golfbrekers hebben gewerkt...
Onze gastvrouw vertelt 's avonds dat ook zij gefascineerd heeft staan kijken naar de golven die ze ook in jaren niet zo hoog en woest had gezien.
(fototoestel lag in het guesthouse).
We eten een bordje minifrietjes op het strand als er ineens een regenbui komt en spreken met het visrestaurantje af dat we morgenavond kreeft bij hem komen eten. Hij belooft die morgenochtend vers te gaan kopen voor ons.
We zwemmen daarna nog even in het zwembad van het guesthouse en kwalleballen nog even (we hebben hier speciaal uit Nederland een bal voor meegenomen).
We hebben lol.
Gisteren waren de schildpadden te laat voor ons op het strand; misschien vanavond?
Nee hoor, de turtle is het luipaard van Tangalle.
We hebben wel de wachttijd veraangenaamd met een goed boek en lekkere Old Arak.
- Posted using BlogPress from my iPad
maandag, augustus 05, 2013
Blow Hole
Het enige toeristische item dat ik inbracht deze reis, bezoeken we per brommer: 2 voor 12 euro voor de hele dag.
Blow Hole ligt ongeveer 9 km. verderop naar het westen en het is een spleet in de hoge rotskust waar continu, maar niet regelmatig en niet altijd even hoog, een waterfontein naar boven wordt geperst door een gat.
Fascinerend om te zien!
Als we willen wegrijden start de brommer van Peter niet en worden we geholpen door een man, via de kickstart.
Het stuk terug over een heuvel in het binnenland is prachtig, maar Peter durft niet echt meer zijn brommer af te zetten in dit vrij verlaten stuk en via een omweg komen we terug bij het guesthouse. Daar proberen we het starten nog eens een paar keer en nu gaat het meteen goed, dus geen probleem voor deel 2.
Eerst lunchen we bij de buurman en daar blijken wij de eerste gasten ooit te zijn: het visrestaurant is pas gisteren geopend! De vis smaakt goed, de garnalen ook, maar die worden overtroffen door de gamba's die ik ' s avonds bij Moonstone eet (daar is de kok kennelijk terug na een vrije dag!).
Deel 2 gaat naar naar de Rock Temple, een hoge rots waarin
muurschilderingen zijn aangebracht in een 5-tal kamers waar ook steeds een Boeddha rust. Nog niet zo heel oud, maar toch een paar eeuwen.
Ik kan er nu weer van genieten, maar een uur geleden was ik het liefst omgekeerd, want we reden door de zeikende regen en ik vond het behoorlijk koud worden voor ik mijn regencapeje aandeed.
We schuilen ook nog een half uurtje bij een tankstation en daarna is het leed geleden: het klaart op en de rest van de reis geniet ik weer enorm van het vrije gevoel op de brommer.
In totaal hebben we vandaag toch zo'n kleine 60 km. bij elkaar gebromd.
- Posted using BlogPress from my iPad
Blow Hole ligt ongeveer 9 km. verderop naar het westen en het is een spleet in de hoge rotskust waar continu, maar niet regelmatig en niet altijd even hoog, een waterfontein naar boven wordt geperst door een gat.
Fascinerend om te zien!
Als we willen wegrijden start de brommer van Peter niet en worden we geholpen door een man, via de kickstart.
Het stuk terug over een heuvel in het binnenland is prachtig, maar Peter durft niet echt meer zijn brommer af te zetten in dit vrij verlaten stuk en via een omweg komen we terug bij het guesthouse. Daar proberen we het starten nog eens een paar keer en nu gaat het meteen goed, dus geen probleem voor deel 2.
Eerst lunchen we bij de buurman en daar blijken wij de eerste gasten ooit te zijn: het visrestaurant is pas gisteren geopend! De vis smaakt goed, de garnalen ook, maar die worden overtroffen door de gamba's die ik ' s avonds bij Moonstone eet (daar is de kok kennelijk terug na een vrije dag!).
Deel 2 gaat naar naar de Rock Temple, een hoge rots waarin
muurschilderingen zijn aangebracht in een 5-tal kamers waar ook steeds een Boeddha rust. Nog niet zo heel oud, maar toch een paar eeuwen.
Ik kan er nu weer van genieten, maar een uur geleden was ik het liefst omgekeerd, want we reden door de zeikende regen en ik vond het behoorlijk koud worden voor ik mijn regencapeje aandeed.
We schuilen ook nog een half uurtje bij een tankstation en daarna is het leed geleden: het klaart op en de rest van de reis geniet ik weer enorm van het vrije gevoel op de brommer.
In totaal hebben we vandaag toch zo'n kleine 60 km. bij elkaar gebromd.
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, augustus 04, 2013
Als alles meeloopt...
...is er een optocht!
Een keer per jaar in augustus in Tangalle en juist vandaag.
Nadat we aan de overkant naar de zee zijn geweest (woeste golven die Peter haast omslaan weerhouden mij ervan om te proberen in zee te gaan) wandelen we richting centrum om de optocht te gaan bekijken.
Vanaf een uur of half drie begint het volgens onze gastvrouw van Moonstone villa's en dus zorgen we om half vier zo'n beetje ter plekke te zijn.
Het wordt steeds drukker langs de straat en we hebben moeite om een goed plekje te vinden. Niet zozeer om iets te zien, want de Sri Lankaantjes zijn allemaal zo klein dat zelfs ik gemakkelijk over hen heen kijk, maar meer om de schaduw. Het is nog steeds heel warm hier en de zon brandt fel. In al die weken hebben we nog maar 2 korte regenbuien gehad.
Om kwart over vijf komt de stoet langs de plek waar wij staan: het is een carnavalsoptocht!
Veel verkleedpartijen, loopgroepen, dansgroepen en muziek en vooral veel getrommel.
Heel mooi om te zien en wat opvalt is dat de thema's van de dansvoorstellingen in Kandy allemaal terugkomen: de pauwendans, de oogstdans en de Kandydansers zelf.
Het laatste deel laat erg lang op zich wachten en dan horen we van een in Bahrein werkende chauffeur dat de stoet dansers (deel 2 van de optocht) ook een route van zo'n 6 uur hebben afgelegd langs alle dorpen die aan deze optocht meedoen en dat het laatste stuk dus steeds langzamer gaat omdat de dansers compleet uitgeput zijn.
We zien dat ook als de laatste stukken van deel 1 langs ons guesthouse komen: er is weinig actie meer en de deelnemers lopen op hun laatste benen.
Zelfs de meelopende olifanten lijken het gehad te hebben; ze vreten de bermen op en trompetteren als protest.
Als we thuiskomen, blijkt er gebeld te zijn: mijn vader heeft weer een longsteking. Even afwachten dus...
- Posted using BlogPress from my iPad
Een keer per jaar in augustus in Tangalle en juist vandaag.
Nadat we aan de overkant naar de zee zijn geweest (woeste golven die Peter haast omslaan weerhouden mij ervan om te proberen in zee te gaan) wandelen we richting centrum om de optocht te gaan bekijken.
Vanaf een uur of half drie begint het volgens onze gastvrouw van Moonstone villa's en dus zorgen we om half vier zo'n beetje ter plekke te zijn.
Het wordt steeds drukker langs de straat en we hebben moeite om een goed plekje te vinden. Niet zozeer om iets te zien, want de Sri Lankaantjes zijn allemaal zo klein dat zelfs ik gemakkelijk over hen heen kijk, maar meer om de schaduw. Het is nog steeds heel warm hier en de zon brandt fel. In al die weken hebben we nog maar 2 korte regenbuien gehad.
Om kwart over vijf komt de stoet langs de plek waar wij staan: het is een carnavalsoptocht!
Veel verkleedpartijen, loopgroepen, dansgroepen en muziek en vooral veel getrommel.
Heel mooi om te zien en wat opvalt is dat de thema's van de dansvoorstellingen in Kandy allemaal terugkomen: de pauwendans, de oogstdans en de Kandydansers zelf.
Het laatste deel laat erg lang op zich wachten en dan horen we van een in Bahrein werkende chauffeur dat de stoet dansers (deel 2 van de optocht) ook een route van zo'n 6 uur hebben afgelegd langs alle dorpen die aan deze optocht meedoen en dat het laatste stuk dus steeds langzamer gaat omdat de dansers compleet uitgeput zijn.
We zien dat ook als de laatste stukken van deel 1 langs ons guesthouse komen: er is weinig actie meer en de deelnemers lopen op hun laatste benen.
Zelfs de meelopende olifanten lijken het gehad te hebben; ze vreten de bermen op en trompetteren als protest.
Als we thuiskomen, blijkt er gebeld te zijn: mijn vader heeft weer een longsteking. Even afwachten dus...
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, augustus 03, 2013
Yala National Park
"...het staat bekend om zijn luipaarden - hier leeft de grootste populatie van deze dieren ter wereld - ..." , aldus de Insight Guide Sri Lanka.
Wij zien er geen een.
Wel zien we de rotsen waar hij verschijnt; de boom waarin hij vaak slaapt; zijn voetspoor en het meertje waaruit hij komt drinken en dat zo'n keer of 5 a 6 x.
We hebben een lieve, wat oudere chauffeur maar die is vastbesloten om ons een luipaard te laten zien. Hij is na afloop oprecht teleurgesteld, terwijl wij er geen last van hebben.
Het kan ook haast niet als je ziet hoe het spotten van een "gesignaleerd" luipaard verloopt. Er rijden op zijn dag wel een stuk of 20 jeeps rond, bijna allemaal uitgerust met luxe busstoelen die naarmate verder achterin ook hoger geplaatst zijn (het ziet eruit als een soort paus-mobiel) en die racen bij elk vaag signaal van een van hen, massaal naar diezelfde plek.
Nou, dat luipaard is niet gek!
Buiten deze terugkerende gektemomenten is het rustig rijden in het park en wij zien de meest prachtige taferelen bij meertjes waar
- olifantengezinnen komen baden;
- painted storks (nog nooit eerder zulke grote ooievaars met prachtige kleuren gezien) een vis vangen en een half uur werk hebben om hem hapklaar te maken;
- reusachtige krokodillen door het water glijden.
Waar je (als ze aan de kant gaan liggen) ziet hoe gigantisch groot die krokodillen hier zijn.
Waar je kunt zien hoe een arend een vis uitvreet.
Ook bee-eaters (kleine groene vogeltjes met een strakke horizontale zwarte streep over het kopje) en andere goudkopjes, geelpootjes maken me stil!
Terugkijkend hebben we een geweldig mooie ervaring gehad.
Wel moet gezegd dat we - ondanks de luxe stoelen - nog nooit zo lang en hevig door elkaar zijn geschud.
Een halve dag zou lang genoeg geweest zijn wat dat betreft: dit kost wel een dagje recupereren.
- Posted using BlogPress from my iPad
Wij zien er geen een.
Wel zien we de rotsen waar hij verschijnt; de boom waarin hij vaak slaapt; zijn voetspoor en het meertje waaruit hij komt drinken en dat zo'n keer of 5 a 6 x.
We hebben een lieve, wat oudere chauffeur maar die is vastbesloten om ons een luipaard te laten zien. Hij is na afloop oprecht teleurgesteld, terwijl wij er geen last van hebben.
Het kan ook haast niet als je ziet hoe het spotten van een "gesignaleerd" luipaard verloopt. Er rijden op zijn dag wel een stuk of 20 jeeps rond, bijna allemaal uitgerust met luxe busstoelen die naarmate verder achterin ook hoger geplaatst zijn (het ziet eruit als een soort paus-mobiel) en die racen bij elk vaag signaal van een van hen, massaal naar diezelfde plek.
Nou, dat luipaard is niet gek!
Buiten deze terugkerende gektemomenten is het rustig rijden in het park en wij zien de meest prachtige taferelen bij meertjes waar
- olifantengezinnen komen baden;
- painted storks (nog nooit eerder zulke grote ooievaars met prachtige kleuren gezien) een vis vangen en een half uur werk hebben om hem hapklaar te maken;
- reusachtige krokodillen door het water glijden.
Waar je (als ze aan de kant gaan liggen) ziet hoe gigantisch groot die krokodillen hier zijn.
Waar je kunt zien hoe een arend een vis uitvreet.
Ook bee-eaters (kleine groene vogeltjes met een strakke horizontale zwarte streep over het kopje) en andere goudkopjes, geelpootjes maken me stil!
Terugkijkend hebben we een geweldig mooie ervaring gehad.
Wel moet gezegd dat we - ondanks de luxe stoelen - nog nooit zo lang en hevig door elkaar zijn geschud.
Een halve dag zou lang genoeg geweest zijn wat dat betreft: dit kost wel een dagje recupereren.
- Posted using BlogPress from my iPad
donderdag, augustus 01, 2013
Oefening in vertrouwen
Voor onze rit naar Tissa met een aircobusje heeft Peter weer een nette man van middelbare leeftijd uitgezocht. Hij heeft een degelijke bus, degelijk uiterlijk en een redelijke prijs.
Als we 's morgens een klein half uurtje voor de afgesproken tijd klaar zijn, loopt Peter even naar de standplaats om te kijken of hij soms ook al zover is en dan kunnen we vertrekken. Helaas, de chauffeur is er niet (die wordt gebeld door een collega) en het busje is kapot! Ja, dan moeten we maar met "hem" meegaan. Hij wordt snel ingelicht over onze wensen voor tijdens de rit (bezoek aan het grootste Boeddhabeeld dat in een grote rots is uitgehouwen: bas-relief) en binnen 10 minuten komt Peter glunderend aanrijden met een ander busje en een andere chauffeur, die Sanker blijkt te heten.
Ik weet niet wat ik zie: een brakke bus, geen airco en een jongetje van een jaar of 14 (althans zo ziet hij er uit en ik durf niet te vragen hoe oud hij is uit angst dat ik gelijk heb).
De koffers worden ingeladen en ik stap toch in.
Het voelt absoluut niet goed: het eerste stuk is prachtig, we dalen via duizelingwekkende haarspeldbochten (zo staat er in de reisgidsen), maar ik heb mijn anti-hoofdpijnbril al op voor de eerste bocht!
Dan probeer ik mezelf gerust te stellen omdat ik zie dat hij voorzichtig rijdt en ik zeg tegen Peter: "Nou ja, als hij op zijn 10e al achter het stuur zat, heeft hij toch al 4 jaar rij-ervaring..... We zullen er maar op vertrouwen."
Sanker blijkt een goede chauffeur en weer een heel aardige jongen om mee te reizen. Even nog twijfelen we als hij geld vraagt om te tanken, maar dan blijkt dat hij gewoon geen rooie cent bij zich heeft en dat hij geld voor diesel nodig heeft om ons op de juiste plek te kunnen brengen: het wordt van de totaalsom afgehaald hoor!
Hibiscushotel is heerlijk! Leuke kamer in een soort bungalowcomplexje, rondom een heel fijn zwembad en we hebben de hele middag het rijk alleen.
De frietjes met salade smaken ook al lekker, wat wil je nog meer?
Ja, morgen op safari om wellicht een of meer luipaarden te zien!
Nalin is een safari-verkoper annex chauffeur die vlakbij ons hotel woont/werkt. Hij komt om 5 uur even informeren of we met hem mee willen.
Vlak voor 5 uur zit Peter nog even op internet en dan gebeurt het: hij leest 2 reviews over hem: een positieve en een vernietigende!
Wat doen we?
Peter laat hem de reviews zien en hij geeft toe dat er wel eens een klant niet tevreden is; dat kan niet anders als je zoveel safari's doet. Maar hij belooft dat we morgen met zijn tweeen in een jeep vertrekken om 5 uur en dat het een mooie dag wordt! (inclusief water, lunch en 2 rustpauzes en om 18.00 u. weer terug.)
We besluiten dat we het doen: we gaan hem vertrouwen (tenslotte is het vanochtend ook goed uitgepakt en al heel veel keren daarvoor hier in Sri Lanka).
Ik laat morgen weten of het terecht is...
- Posted using BlogPress from my iPad
Als we 's morgens een klein half uurtje voor de afgesproken tijd klaar zijn, loopt Peter even naar de standplaats om te kijken of hij soms ook al zover is en dan kunnen we vertrekken. Helaas, de chauffeur is er niet (die wordt gebeld door een collega) en het busje is kapot! Ja, dan moeten we maar met "hem" meegaan. Hij wordt snel ingelicht over onze wensen voor tijdens de rit (bezoek aan het grootste Boeddhabeeld dat in een grote rots is uitgehouwen: bas-relief) en binnen 10 minuten komt Peter glunderend aanrijden met een ander busje en een andere chauffeur, die Sanker blijkt te heten.
Ik weet niet wat ik zie: een brakke bus, geen airco en een jongetje van een jaar of 14 (althans zo ziet hij er uit en ik durf niet te vragen hoe oud hij is uit angst dat ik gelijk heb).
De koffers worden ingeladen en ik stap toch in.
Het voelt absoluut niet goed: het eerste stuk is prachtig, we dalen via duizelingwekkende haarspeldbochten (zo staat er in de reisgidsen), maar ik heb mijn anti-hoofdpijnbril al op voor de eerste bocht!
Dan probeer ik mezelf gerust te stellen omdat ik zie dat hij voorzichtig rijdt en ik zeg tegen Peter: "Nou ja, als hij op zijn 10e al achter het stuur zat, heeft hij toch al 4 jaar rij-ervaring..... We zullen er maar op vertrouwen."
Sanker blijkt een goede chauffeur en weer een heel aardige jongen om mee te reizen. Even nog twijfelen we als hij geld vraagt om te tanken, maar dan blijkt dat hij gewoon geen rooie cent bij zich heeft en dat hij geld voor diesel nodig heeft om ons op de juiste plek te kunnen brengen: het wordt van de totaalsom afgehaald hoor!
Hibiscushotel is heerlijk! Leuke kamer in een soort bungalowcomplexje, rondom een heel fijn zwembad en we hebben de hele middag het rijk alleen.
De frietjes met salade smaken ook al lekker, wat wil je nog meer?
Ja, morgen op safari om wellicht een of meer luipaarden te zien!
Nalin is een safari-verkoper annex chauffeur die vlakbij ons hotel woont/werkt. Hij komt om 5 uur even informeren of we met hem mee willen.
Vlak voor 5 uur zit Peter nog even op internet en dan gebeurt het: hij leest 2 reviews over hem: een positieve en een vernietigende!
Wat doen we?
Peter laat hem de reviews zien en hij geeft toe dat er wel eens een klant niet tevreden is; dat kan niet anders als je zoveel safari's doet. Maar hij belooft dat we morgen met zijn tweeen in een jeep vertrekken om 5 uur en dat het een mooie dag wordt! (inclusief water, lunch en 2 rustpauzes en om 18.00 u. weer terug.)
We besluiten dat we het doen: we gaan hem vertrouwen (tenslotte is het vanochtend ook goed uitgepakt en al heel veel keren daarvoor hier in Sri Lanka).
Ik laat morgen weten of het terecht is...
- Posted using BlogPress from my iPad
woensdag, juli 31, 2013
Ella's Rock
Om even na 9.00 uur vertrekken we naar Ella's Rock. In mijn hoofd zit de opmerking van onze Franse collega's die hem gisteren liepen (4 uur lopen).
Nou kan ik dat tegenwoordig wel, maar als de helft ook nog eens een hoogte van 400 meter moet overbruggen...
Op advies van Peter zet ik de uren uit mijn hoofd en ga ik genieten van de tocht.
Eerste deel (2 km.) over de spoorrails. We maken onderweg contact met locale bewoners die naast de spoorlijn zitten bij een grote steen en ik vraag quasi dom of dat Ella's rock is.
Ze kunnen er om lachen en de grap wordt meteen doorverteld. Een van de dames met wie we in gesprek raken, gaat elke dag zo'n 2 km. te voet naar Ella om 2 melkbussen verse melk en andere boodschappen te halen; zo ook vandaag. Ze sjouwt alles mee en is nog veel sneller dan wij bij de afslag die we moeten nemen (dicht bij de plaats waar ze woont).
Ze vertelt ons hoe nu verder te lopen, maar we lopen prompt verkeerd en ze roept ons vanuit de verte terug. Ze besluit voor ons naar boven te lopen om ons te helpen: ze weet een kortere weg (door maisvelden en stukjes plantages op een-voets smalle paadjes) en een minder steile weg, min of meer om de berg heen, waardoor het wel wat langer is, maar we hoeven minder halsbrekende toeren uit te halen. Ze is erg behulpzaam en regelmatig neemt ze me bij de hand om me over moeilijke stukken heen te helpen.
Regelmatig wordt er gestopt om water te drinken of op adem te komen en ik weet zeker dat ik het niet gehaald zou hebben als zij er niet bij was geweest.
(Alleen daarom al betalen we haar na afloop voor haar diensten.)
Ik zou dan zijn gaan twijfelen over de route, me beginnen af te vragen of het wel verantwoord is op mijn leeftijd (ik kom echt geen leeftijdgenoten tegen, alleen maar jonge stellen; maar ja - zo praat ik me dan onderweg moed in - dat zijn Peter en ik toch ook?!)
Om een lang verhaal kort te maken: we hebben het allebei gehaald!
Trots!
Het uitzicht boven is onbeschrijflijk mooi: we kijken neer op de top die we gisteren gelopen hebben "Little Adam's Peak".
Boven nog een leuke ontmoeting met een Iers jong stel dat 3 maanden aan het reizen was door Azie en zij vertelde dat ze ook blij was dat ze deze top gehaald had, ze was kapot!
Onze "gids" blijft trouw op ons wachten boven, eet wat Mariakaakjes mee en
is een even goed hulp bij de afdaling, die toch aanzienlijk sneller gaat!
Als we beneden zijn, kunnen we geen pap meer zeggen, strijken neer in een restaurantje voor een pasta en een pizza en een potje thee en pas daarna kunnen we het kleine hellinkje naar ons guesthouse oplopen. Dan is een douche en een bed lekker, zeg! In totaal ruim 5 uur bezig geweest...
Nu weer fit genoeg om een borreltje te drinken en te bloggen.
Posted using BlogPress from my iPad
Nou kan ik dat tegenwoordig wel, maar als de helft ook nog eens een hoogte van 400 meter moet overbruggen...
Op advies van Peter zet ik de uren uit mijn hoofd en ga ik genieten van de tocht.
Eerste deel (2 km.) over de spoorrails. We maken onderweg contact met locale bewoners die naast de spoorlijn zitten bij een grote steen en ik vraag quasi dom of dat Ella's rock is.
Ze kunnen er om lachen en de grap wordt meteen doorverteld. Een van de dames met wie we in gesprek raken, gaat elke dag zo'n 2 km. te voet naar Ella om 2 melkbussen verse melk en andere boodschappen te halen; zo ook vandaag. Ze sjouwt alles mee en is nog veel sneller dan wij bij de afslag die we moeten nemen (dicht bij de plaats waar ze woont).
Ze vertelt ons hoe nu verder te lopen, maar we lopen prompt verkeerd en ze roept ons vanuit de verte terug. Ze besluit voor ons naar boven te lopen om ons te helpen: ze weet een kortere weg (door maisvelden en stukjes plantages op een-voets smalle paadjes) en een minder steile weg, min of meer om de berg heen, waardoor het wel wat langer is, maar we hoeven minder halsbrekende toeren uit te halen. Ze is erg behulpzaam en regelmatig neemt ze me bij de hand om me over moeilijke stukken heen te helpen.
Regelmatig wordt er gestopt om water te drinken of op adem te komen en ik weet zeker dat ik het niet gehaald zou hebben als zij er niet bij was geweest.
(Alleen daarom al betalen we haar na afloop voor haar diensten.)
Ik zou dan zijn gaan twijfelen over de route, me beginnen af te vragen of het wel verantwoord is op mijn leeftijd (ik kom echt geen leeftijdgenoten tegen, alleen maar jonge stellen; maar ja - zo praat ik me dan onderweg moed in - dat zijn Peter en ik toch ook?!)
Om een lang verhaal kort te maken: we hebben het allebei gehaald!
Trots!
Het uitzicht boven is onbeschrijflijk mooi: we kijken neer op de top die we gisteren gelopen hebben "Little Adam's Peak".
Boven nog een leuke ontmoeting met een Iers jong stel dat 3 maanden aan het reizen was door Azie en zij vertelde dat ze ook blij was dat ze deze top gehaald had, ze was kapot!
Onze "gids" blijft trouw op ons wachten boven, eet wat Mariakaakjes mee en
is een even goed hulp bij de afdaling, die toch aanzienlijk sneller gaat!
Als we beneden zijn, kunnen we geen pap meer zeggen, strijken neer in een restaurantje voor een pasta en een pizza en een potje thee en pas daarna kunnen we het kleine hellinkje naar ons guesthouse oplopen. Dan is een douche en een bed lekker, zeg! In totaal ruim 5 uur bezig geweest...
Nu weer fit genoeg om een borreltje te drinken en te bloggen.
Posted using BlogPress from my iPad
dinsdag, juli 30, 2013
Reizen houdt je jong!
Little Adams peak.
Volgens onze Franse collega's die maar steeds op dezelfde plekken opduiken als wij, deze reis, een tochtje van een half uurtje!
Nou, misschien met de Franse slag aan het eind van de dag. Wij deden er vanochtend in de felstralende zon (nogal bijzonder op deze doorgaans regenachtige en mistige plek) minstens 1 1/2 uur over! Maar mooi! Geweldig!
We liepen door de theeplantages heen naar boven. Een toerist weigerde foto's te nemen van de theepluksters, want slavenwerk! Dat is het natuurlijk ook, maar dan moet je ook geen thee drinken en ja, waarmee kan dan de kost verdiend worden? De werkgelegenheid ligt hier niet voor het oprapen.
Ik had een gesprek met een opzichter die 3 acres plantages onder zijn beheer had: hij nam het personeel aan (allemaal Tamil-vrouwen) en stond erbij en keek ernaar. Toen wij in de buurt waren, werd er door hem niet geschreeuwd. Eerder die ochtend had zijn collega minder schroom; die schreeuwde continu naar de vrouwen.
Ik vroeg hem wat er dan geschreeuwd was en wat ik vreesde was waar: het waren louter "aanmoedigingen" om door te werken, harden te werken, beter te werken.
Hij merkte dat ik daar zo mijn bedenkingen bij had en ik vertelde hem ook dat de vrouwen waarschijnlijk harder zouden werken als ze positief benaderd werden, maar dat was volgens hem niet waar. Het is traditie dat werkgevers/opzichters commando's schreeuwen: dat was er al door de Engelsen ingeramd (soms met stokslagen en al, maar dat gebeurde nu gelukkig niet meer) en de vrouwen werken echt niet door als er niet geschreeuwd wordt: ze zijn niet anders gewend.
Tja, ... Toen ik afscheid nam van deze, overigens goed Engels sprekende en voor mij heel aardige man, vroeg ik hem om toch eens te proberen iets minder hard te schreeuwen. Ik weet niet of het helpt, maar dan heb ik tenminste IETS gedaan...
De middag gebruiken we voor een kijkje in de theefabriek: een prachtige, spectaculaire rit met de tuktuk naar boven en een interessante excursie.
Nu zitten we heerlijk aan de Mojito en de Arak!
We genieten weer met volle teugen.
En reizen houdt je jong, volgens buurman Rob (zie bijgaande foto!)
- Posted using BlogPress from my iPad
Volgens onze Franse collega's die maar steeds op dezelfde plekken opduiken als wij, deze reis, een tochtje van een half uurtje!
Nou, misschien met de Franse slag aan het eind van de dag. Wij deden er vanochtend in de felstralende zon (nogal bijzonder op deze doorgaans regenachtige en mistige plek) minstens 1 1/2 uur over! Maar mooi! Geweldig!
We liepen door de theeplantages heen naar boven. Een toerist weigerde foto's te nemen van de theepluksters, want slavenwerk! Dat is het natuurlijk ook, maar dan moet je ook geen thee drinken en ja, waarmee kan dan de kost verdiend worden? De werkgelegenheid ligt hier niet voor het oprapen.
Ik had een gesprek met een opzichter die 3 acres plantages onder zijn beheer had: hij nam het personeel aan (allemaal Tamil-vrouwen) en stond erbij en keek ernaar. Toen wij in de buurt waren, werd er door hem niet geschreeuwd. Eerder die ochtend had zijn collega minder schroom; die schreeuwde continu naar de vrouwen.
Ik vroeg hem wat er dan geschreeuwd was en wat ik vreesde was waar: het waren louter "aanmoedigingen" om door te werken, harden te werken, beter te werken.
Hij merkte dat ik daar zo mijn bedenkingen bij had en ik vertelde hem ook dat de vrouwen waarschijnlijk harder zouden werken als ze positief benaderd werden, maar dat was volgens hem niet waar. Het is traditie dat werkgevers/opzichters commando's schreeuwen: dat was er al door de Engelsen ingeramd (soms met stokslagen en al, maar dat gebeurde nu gelukkig niet meer) en de vrouwen werken echt niet door als er niet geschreeuwd wordt: ze zijn niet anders gewend.
Tja, ... Toen ik afscheid nam van deze, overigens goed Engels sprekende en voor mij heel aardige man, vroeg ik hem om toch eens te proberen iets minder hard te schreeuwen. Ik weet niet of het helpt, maar dan heb ik tenminste IETS gedaan...
De middag gebruiken we voor een kijkje in de theefabriek: een prachtige, spectaculaire rit met de tuktuk naar boven en een interessante excursie.
Nu zitten we heerlijk aan de Mojito en de Arak!
We genieten weer met volle teugen.
En reizen houdt je jong, volgens buurman Rob (zie bijgaande foto!)
- Posted using BlogPress from my iPad
Kandy - Ella
Met de trein reizen is mooi, comfortabel en je wordt verwend als je eerste klas rijdt met Exporail tussen Kandy en Ella.
Mooi omdat je voortdurend uitzichten hebt waar je in Frankrijk (om maar eens een land te noemen) speciale uitzichtspunten voor moet oprijden. Hier heb dan ook nog tig watervallen en gigantisch grote theeplantages. Hoe dichter je bij Ella komt, hoe groener en frisser (ook qua temeratuur). Maar we boffen enorm, want het is een zonnige, open dag en uit de meeste reisverhalen maak je op dat er hier weinig te zien is vanwege de mist en de regen. Het hoogste punt dat de trein bereikt, ligt op 2240 m. boven zeeniveau. Ella ligt er onder.
Comfortabel, want de stoelen zitten goed. Er is zoveel plaats in de coupe dat je geregeld van plaats kunt verwisselen, zeker nadat er al een paar uitstapplaatsen zijn geweest. Maar de meeste tijd staat Peter op het balkon!
Omdat de trein nogal schudt, vind ik het in eerste instantie best gevaarlijk om naar het balkon toe te lopen maar als ik de stappen eenmaal gewaagd heb en op het balkon ben, blijf ook ik daar zo'n 1 1/2 uur: zo lekker die wind in je haren en de zon op je gezicht!
De twee jongens die de eerste-klas cateren, hebben ons ontvangen met een Mentos-snoepje (alsof je in een vliegtuig zit), brengen muffins rond en serveren de koffie zelfs bij ons op het balkon. Het zijn studenten management, gastvrijheid en toerisme; ik vermoed dat dit voor hen een stageplaats is (ze geven zelfs tussendoor wat toeristische informatie en informeren laat in de middag als het frisser wordt of ik soms een dekentje wil!); nou dat heb ik bij de NS nog nooit meegemaakt, terwijl ik het daar op stations en in de trein wel stervenskoud heb gehad!
Het is weer een heel bijzondere ervaring.
In SunTop Inn hebben we een kleine, en naar ik nu hoor zeer gehorige, kamer. Het eten dat mama kookte was klasse: rijst met currie (vegetarisch).
- Posted using BlogPress from my iPad
Mooi omdat je voortdurend uitzichten hebt waar je in Frankrijk (om maar eens een land te noemen) speciale uitzichtspunten voor moet oprijden. Hier heb dan ook nog tig watervallen en gigantisch grote theeplantages. Hoe dichter je bij Ella komt, hoe groener en frisser (ook qua temeratuur). Maar we boffen enorm, want het is een zonnige, open dag en uit de meeste reisverhalen maak je op dat er hier weinig te zien is vanwege de mist en de regen. Het hoogste punt dat de trein bereikt, ligt op 2240 m. boven zeeniveau. Ella ligt er onder.
Comfortabel, want de stoelen zitten goed. Er is zoveel plaats in de coupe dat je geregeld van plaats kunt verwisselen, zeker nadat er al een paar uitstapplaatsen zijn geweest. Maar de meeste tijd staat Peter op het balkon!
Omdat de trein nogal schudt, vind ik het in eerste instantie best gevaarlijk om naar het balkon toe te lopen maar als ik de stappen eenmaal gewaagd heb en op het balkon ben, blijf ook ik daar zo'n 1 1/2 uur: zo lekker die wind in je haren en de zon op je gezicht!
De twee jongens die de eerste-klas cateren, hebben ons ontvangen met een Mentos-snoepje (alsof je in een vliegtuig zit), brengen muffins rond en serveren de koffie zelfs bij ons op het balkon. Het zijn studenten management, gastvrijheid en toerisme; ik vermoed dat dit voor hen een stageplaats is (ze geven zelfs tussendoor wat toeristische informatie en informeren laat in de middag als het frisser wordt of ik soms een dekentje wil!); nou dat heb ik bij de NS nog nooit meegemaakt, terwijl ik het daar op stations en in de trein wel stervenskoud heb gehad!
Het is weer een heel bijzondere ervaring.
In SunTop Inn hebben we een kleine, en naar ik nu hoor zeer gehorige, kamer. Het eten dat mama kookte was klasse: rijst met currie (vegetarisch).
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, juli 28, 2013
Teruggefloten
De botanische tuin even buiten Kandy staat niet voor niks in de reisgidsen: hij is groot, mooi en afwisselend. De afwisseling zit hem niet alleen in de soort bomen, struiken en planten, maar ook in de manier waarop hij is samengesteld/ontworpen: grote, open ruimtes worden afgewisseld door dichtbeboste stukken waar je via kleinere paden doorheen geleid wordt. Dit laatste is een waar paradijs voor jonge stelletjes, zo ontdekken we....
Op de meest beboste plekken ontdekken we de meesten en ze doen er veel moeite voor om niet gezien te worden: ze verschuilen zich achter dikke stammen van bomen, tussen de bamboe, op de grond achter een dikke struik.
Ik vind het vertederend, ze zijn zichtbaar zo verliefd. Maar het valt me wel op dat ze zich vooral terughoudend opstellen: ze houden elkaars handje vast, leggen hun hoofden tegen elkaar maar nergens wordt er gezoend of meer...
Wel hoor ik af en toe een vervelend gefluit van een "boswachter". Wat gebeurt er toch dat-ie zo vaak staat te fluiten en wegstuur-gebaren staat te maken: ik zie niks bijzonders.
Ik spreek een jong stel aan en vraag of zij weten wat er aan de hand is; wat gebeurt er toch dat die boswachter iedere keer staat te fluiten? Weten zij dat misschien?
De jongen vertelt me, enigszins beschaamd zo lijkt het, dat de jonge stellen dan "dirty things" doen. Ik vraag door: "What do you mean: dirty things?"
En dan vertelt hij dat er in ons land "probably" vrijelijk gezoend mag worden, maar dat de ouders dat in Sri Lanka niet leuk vinden...
Vandaar: ze worden letterlijk teruggefloten!
"Too bad for you", zeg ik en we wandelen verder.
Nog regelmatig horen we dat er koppels worden teruggefloten.
- Posted using BlogPress from my iPad
Op de meest beboste plekken ontdekken we de meesten en ze doen er veel moeite voor om niet gezien te worden: ze verschuilen zich achter dikke stammen van bomen, tussen de bamboe, op de grond achter een dikke struik.
Ik vind het vertederend, ze zijn zichtbaar zo verliefd. Maar het valt me wel op dat ze zich vooral terughoudend opstellen: ze houden elkaars handje vast, leggen hun hoofden tegen elkaar maar nergens wordt er gezoend of meer...
Wel hoor ik af en toe een vervelend gefluit van een "boswachter". Wat gebeurt er toch dat-ie zo vaak staat te fluiten en wegstuur-gebaren staat te maken: ik zie niks bijzonders.
Ik spreek een jong stel aan en vraag of zij weten wat er aan de hand is; wat gebeurt er toch dat die boswachter iedere keer staat te fluiten? Weten zij dat misschien?
De jongen vertelt me, enigszins beschaamd zo lijkt het, dat de jonge stellen dan "dirty things" doen. Ik vraag door: "What do you mean: dirty things?"
En dan vertelt hij dat er in ons land "probably" vrijelijk gezoend mag worden, maar dat de ouders dat in Sri Lanka niet leuk vinden...
Vandaar: ze worden letterlijk teruggefloten!
"Too bad for you", zeg ik en we wandelen verder.
Nog regelmatig horen we dat er koppels worden teruggefloten.
- Posted using BlogPress from my iPad
Winkelen, wandelen en whiskey drinken
Zaterdag is echt zo'n dag om te winkelen.
Thuis doen we alleen boodschappen omdat we een hekel aan winkelen hebben, maar hier gaan we winkelen!
Een bijna nieuw winkelcentrum waarvan we 2 dingen weten: er is een Apple-winkel en een winkel van Unilever om hun producten te promoten.
Ik begin maar meteen met de tegenvallers, dan hebben we die gehad: de Apple-store heeft geen licentie om i-pads te verkopen (nergens in Sri Lanka!) en de Unileverproducten moeten we haast met een lampje zoeken; weggestopt achterin het centrum in een etalage van een kapsalon.
Bovenin het centrum is het pas echt leuk! Daar is een soort ondernemersbeurs: kleine ondernemers kunnen daar hun producten promoten en verkopen (wij zien wel iets voor onze groothandelsstudenten: zitkussens).
We wandelen verder door de winkelstraten, kopen geen parapluutje (wel 2 x de winkel ingegaan met het plan dat wel te doen). Waarom zouden we? Het is nog steeds prachtig weer: hier in Kandy wel iets koeler van voorheen, 27 graden, maar heerlijk en als de zon er is, moet je echt wel een schaduwkant van de straat opzoeken om het droog te houden...(de deodorant is niet aan te slepen).
Als we een cappuccino drinken op de mooie binnenplaats van een hotel, krijgen we bij het weggaan potato chips aangeboden van mensen aan het tafeltje naast ons. We vinden ze zo lekker dat we weer gaan zitten en ook een portie bestellen: lekker!
Het terrein van de boeddhistische tempel waar we gisteren ook al waren, komen we nu langs een andere kant op. Veel mensen weer; kruikjes met water dragend terwijl ze rondgaan langs de bo-boom.
Peter gaat nog een keer het entreegeld betalen om het Internationaal boeddhamuseum te bezoeken en ik ga mensen kijken/spreken die ook hun zaterdag op deze toch heel bijzondere plek doorbrengen.
Als we weer samen zijn, wandelen we naar de Bookshop een eind verderop langs het meer. Eindelijk vindt Peter zijn stripboek over het leven van Boeddha.
De tuktuks verdienen niet veel aan ons vandaag (ook niet diegene die me vandaag al 3 x gebeld heeft!), want we wandelen naar de Kandy Lake Club waar om 5 uur weer een dansvoorstelling is. We zijn hartstikke vroeg, dus plaats op de eerste rij en vlak bij de bar! Nadat we eerst onze dorst gelest hebben, bestellen we voor onder de voorstelling een glaasje heerlijke whiskey: dat is luxe. En de voorstelling is nog mooier dan die van gisteren.
De enige tuktuk die we vandaag nemen vanwege de steile weg omhoog naar ons guesthouse, blijkt zo'n aftands geval dat hij de eerste helling van de weg al niet opkomt: hij stopt ermee!
We moeten de rest maar zelf te voet doen! (Laten we nu net voor deze laatste 400 meter de tuktuk genomen hebben....)
We sputteren wat tegen, laten merken dat we uiteraard niet tevreden zijn over de geleverde dienst (hij wist waar we moesten zijn) en betalen hem de helft van de prijs. En dan horen we dat ze best goed Engels kunnen spreken: "Fucking people".
We wandelen in een rustig tempo de steile weg omhoog en ach, als je er eenmaal bent valt het achteraf best mee!
- Posted using BlogPress from my iPad
Thuis doen we alleen boodschappen omdat we een hekel aan winkelen hebben, maar hier gaan we winkelen!
Een bijna nieuw winkelcentrum waarvan we 2 dingen weten: er is een Apple-winkel en een winkel van Unilever om hun producten te promoten.
Ik begin maar meteen met de tegenvallers, dan hebben we die gehad: de Apple-store heeft geen licentie om i-pads te verkopen (nergens in Sri Lanka!) en de Unileverproducten moeten we haast met een lampje zoeken; weggestopt achterin het centrum in een etalage van een kapsalon.
Bovenin het centrum is het pas echt leuk! Daar is een soort ondernemersbeurs: kleine ondernemers kunnen daar hun producten promoten en verkopen (wij zien wel iets voor onze groothandelsstudenten: zitkussens).
We wandelen verder door de winkelstraten, kopen geen parapluutje (wel 2 x de winkel ingegaan met het plan dat wel te doen). Waarom zouden we? Het is nog steeds prachtig weer: hier in Kandy wel iets koeler van voorheen, 27 graden, maar heerlijk en als de zon er is, moet je echt wel een schaduwkant van de straat opzoeken om het droog te houden...(de deodorant is niet aan te slepen).
Als we een cappuccino drinken op de mooie binnenplaats van een hotel, krijgen we bij het weggaan potato chips aangeboden van mensen aan het tafeltje naast ons. We vinden ze zo lekker dat we weer gaan zitten en ook een portie bestellen: lekker!
Het terrein van de boeddhistische tempel waar we gisteren ook al waren, komen we nu langs een andere kant op. Veel mensen weer; kruikjes met water dragend terwijl ze rondgaan langs de bo-boom.
Peter gaat nog een keer het entreegeld betalen om het Internationaal boeddhamuseum te bezoeken en ik ga mensen kijken/spreken die ook hun zaterdag op deze toch heel bijzondere plek doorbrengen.
Als we weer samen zijn, wandelen we naar de Bookshop een eind verderop langs het meer. Eindelijk vindt Peter zijn stripboek over het leven van Boeddha.
De tuktuks verdienen niet veel aan ons vandaag (ook niet diegene die me vandaag al 3 x gebeld heeft!), want we wandelen naar de Kandy Lake Club waar om 5 uur weer een dansvoorstelling is. We zijn hartstikke vroeg, dus plaats op de eerste rij en vlak bij de bar! Nadat we eerst onze dorst gelest hebben, bestellen we voor onder de voorstelling een glaasje heerlijke whiskey: dat is luxe. En de voorstelling is nog mooier dan die van gisteren.
De enige tuktuk die we vandaag nemen vanwege de steile weg omhoog naar ons guesthouse, blijkt zo'n aftands geval dat hij de eerste helling van de weg al niet opkomt: hij stopt ermee!
We moeten de rest maar zelf te voet doen! (Laten we nu net voor deze laatste 400 meter de tuktuk genomen hebben....)
We sputteren wat tegen, laten merken dat we uiteraard niet tevreden zijn over de geleverde dienst (hij wist waar we moesten zijn) en betalen hem de helft van de prijs. En dan horen we dat ze best goed Engels kunnen spreken: "Fucking people".
We wandelen in een rustig tempo de steile weg omhoog en ach, als je er eenmaal bent valt het achteraf best mee!
- Posted using BlogPress from my iPad
Abonneren op:
Posts (Atom)