Op miraculeuze wijze is de foto van de thermometer - die gisteren spoorloos verdwenen was van het fototoestel - weer opgedoken. Hij is alleen op geen enkele manier op de i-pad te krijgen.
Maar, Peter kan inventief zijn: hij maakt een foto van het fototoestel en stuurt die door, zodat ik alsnog met het bewijs op de proppen kan komen. Bij deze..
"Lekker belangrijk", denkt de lezer wellicht. Nou, de auteur ook hoor.
Ik merk dat ik weinig te melden heb.
Dat het schitterend weer is, weten we nou wel.
Dat er elke dag lekker gegeten wordt, voornamelijk vis en schelpdieren, ook.
(Gisteren heb ik trouwens gewoon een lekkere pizza 4-kazen gegeten, hoor.)
Dat we ontzettend genieten en dat we boffers zijn, ook.
Ik heb wel heel goed nieuws: het blijft de komende dagen zo.
We kunnen er nog een hele dag van genieten, morgen. Dan zit het er op.
We hebben een prima tijd gehad hier.
- Posted using BlogPress from my iPad
woensdag, januari 04, 2017
dinsdag, januari 03, 2017
Los Christianos
2 januari 2017
Als we na een mooie rit naar het Zuiden aankomen in de buurt van Los
Christianos, zijn we te vroeg om al naar het appartement te gaan.
Dat komt goed uit: we houden een lange lunchpauze in La Caletas.
Het is een stralende dag.
Als Ana ons verwelkomd heeft in het piepkleine, maar gezellig ingerichte appartementje, zegt ze dat we boffen omdat het nu zo'n mooi weer is. De hele vorige week was het hier relatief koud en er stond een flinke koude wind. We kijken heel verbaasd. Wij hebben enorm mooi weer gehad de afgelopen week!
"Dit is de eerste mooie dag en het blijft de hele week zo."
Als we geïnstalleerd zijn, wandelen we naar de boulevard. We staan versteld van de drukte daar: volle stranden en dito terrassen.
Nadat we de zon hebben zien ondergaan en heerlijk gegeten hebben bij een Thais-Chinees restaurant, wandelen we weer op ons gemakje naar huis.
Nog even naar de Slimste kijken en dan is het weer mooi geweest voor vandaag.
3 januari 2017
Om goed 10.00 uur zijn we al weer op pad: wandelschoenen aan en de boulevard op.
We hebben afgesproken dat we een flinke wandeling gaan maken vandaag.
We zien wel hoe ver we komen en we gaan met de bus terug. De bussen lopen hier frequent en volgen op kleine afstand het traject langs de boulevard van Los Christianos tot La Caleta v.v.
Het is al weer gezellig druk. Er wordt gewandeld, getrimd, gefietst, geluierd, ge-beachvolleybald en gescootmobield dat het een lieve lust is.
Zelfs op dit uur zijn de terrassen al weer flink bezet en niet alleen voor een lekkere kop koffie!
Overal waar we kijken, zien we dikke lijven. Blinkend van de zonnebrandolie en vol-getatoueerd met de afgrijselijkste taferelen. We zien zelfs een jongen bij wie een pistool een flink eind boven de broeksband uitkomt. (Getatoueerd, wel te verstaan.)
Af en toe nemen we een kleine pauze, maar om 14.15 uur hebben we La Caletas bereikt: zo'n 12 km. in de benen (een record voor mij). Onderweg hebben we de thermometer 27 gr. aan zien geven en zo voelt het ook.
(Helaas is de foto op mysterieuze wijze verdwenen.)
De busreis terug duurt ruim 3/4 uur en op goed geluk stappen we dicht bij ons appartement uit.
Op ons terrasje is het heerlijk uitrusten in het late middagzonnetje.
- Posted using BlogPress from my iPad
Als we na een mooie rit naar het Zuiden aankomen in de buurt van Los
Christianos, zijn we te vroeg om al naar het appartement te gaan.
Dat komt goed uit: we houden een lange lunchpauze in La Caletas.
Het is een stralende dag.
Als Ana ons verwelkomd heeft in het piepkleine, maar gezellig ingerichte appartementje, zegt ze dat we boffen omdat het nu zo'n mooi weer is. De hele vorige week was het hier relatief koud en er stond een flinke koude wind. We kijken heel verbaasd. Wij hebben enorm mooi weer gehad de afgelopen week!
"Dit is de eerste mooie dag en het blijft de hele week zo."
Als we geïnstalleerd zijn, wandelen we naar de boulevard. We staan versteld van de drukte daar: volle stranden en dito terrassen.
Nadat we de zon hebben zien ondergaan en heerlijk gegeten hebben bij een Thais-Chinees restaurant, wandelen we weer op ons gemakje naar huis.
Nog even naar de Slimste kijken en dan is het weer mooi geweest voor vandaag.
3 januari 2017
Om goed 10.00 uur zijn we al weer op pad: wandelschoenen aan en de boulevard op.
We hebben afgesproken dat we een flinke wandeling gaan maken vandaag.
We zien wel hoe ver we komen en we gaan met de bus terug. De bussen lopen hier frequent en volgen op kleine afstand het traject langs de boulevard van Los Christianos tot La Caleta v.v.
Het is al weer gezellig druk. Er wordt gewandeld, getrimd, gefietst, geluierd, ge-beachvolleybald en gescootmobield dat het een lieve lust is.
Zelfs op dit uur zijn de terrassen al weer flink bezet en niet alleen voor een lekkere kop koffie!
Overal waar we kijken, zien we dikke lijven. Blinkend van de zonnebrandolie en vol-getatoueerd met de afgrijselijkste taferelen. We zien zelfs een jongen bij wie een pistool een flink eind boven de broeksband uitkomt. (Getatoueerd, wel te verstaan.)
Af en toe nemen we een kleine pauze, maar om 14.15 uur hebben we La Caletas bereikt: zo'n 12 km. in de benen (een record voor mij). Onderweg hebben we de thermometer 27 gr. aan zien geven en zo voelt het ook.
(Helaas is de foto op mysterieuze wijze verdwenen.)
De busreis terug duurt ruim 3/4 uur en op goed geluk stappen we dicht bij ons appartement uit.
Op ons terrasje is het heerlijk uitrusten in het late middagzonnetje.
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, januari 01, 2017
This day is the first day ...
1 januari 2017
Op deze eerste dag van het nieuwe jaar verwelkomt de zon ons weer en als we onze patio uitwandelen op weg naar de auto, valt er een aangename warmte op ons.
Wow, da's een goed begin!
We maken vandaag een ritje naar het uiterste Noord-Oosten van het eiland.
Omdat de weg van Las Mercedes naar het Oosten op een bergkam kronkelt, stijgt en daalt en bochtig en smal is, krijgen we prachtige vergezichten met aan weerszijden diepe, met laurierbomen bedekte hellingen die stijl naar de zee aflopen: prachtig!
Jammer dat het in dit deel van Tenerife zo hard waait en de temperatuur altijd een paar graden minder warm is dan op de rest van het eiland, want het is verreweg het mooiste stuk natuur dat ik hier zag, maar vandaag hebben we geluk! Strakblauwe lucht, felle zon en een aangenaam stevig windje.
De mooiste uurtjes brengen we door in Taganana, o.a. voor de lunch bij Roque de las Bodegas (wat is die vis hier toch lekker.)
Trouwens de knoflookgarnalen vooraf en de Mistalalikeur toe (beide van het huis) zijn alleen al de moeite waard om hier eens aan te leggen.
Op de terugweg geniet ik ook echt van het rijden in de bergen! (Ik vind het helemaal niet erg dat Peter liever passagier is dan chauffeur.)
Als de overige 364 dagen mij hetzelfde gevoel gaan geven, dan wordt 2017 een topjaar!
- Posted using BlogPress from my iPad
Op deze eerste dag van het nieuwe jaar verwelkomt de zon ons weer en als we onze patio uitwandelen op weg naar de auto, valt er een aangename warmte op ons.
Wow, da's een goed begin!
We maken vandaag een ritje naar het uiterste Noord-Oosten van het eiland.
Omdat de weg van Las Mercedes naar het Oosten op een bergkam kronkelt, stijgt en daalt en bochtig en smal is, krijgen we prachtige vergezichten met aan weerszijden diepe, met laurierbomen bedekte hellingen die stijl naar de zee aflopen: prachtig!
Jammer dat het in dit deel van Tenerife zo hard waait en de temperatuur altijd een paar graden minder warm is dan op de rest van het eiland, want het is verreweg het mooiste stuk natuur dat ik hier zag, maar vandaag hebben we geluk! Strakblauwe lucht, felle zon en een aangenaam stevig windje.
De mooiste uurtjes brengen we door in Taganana, o.a. voor de lunch bij Roque de las Bodegas (wat is die vis hier toch lekker.)
Trouwens de knoflookgarnalen vooraf en de Mistalalikeur toe (beide van het huis) zijn alleen al de moeite waard om hier eens aan te leggen.
Op de terugweg geniet ik ook echt van het rijden in de bergen! (Ik vind het helemaal niet erg dat Peter liever passagier is dan chauffeur.)
Als de overige 364 dagen mij hetzelfde gevoel gaan geven, dan wordt 2017 een topjaar!
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, december 31, 2016
Buenavista
31 december 2016
We vinden weer een mooie stek in het Noord-Westen van Tenerife:
Buenavista
Eerst hebben we al boodschappen gedaan in het hoofddorp; heeft Peter zijn "loopwerk" gedaan; hangt de schone was aan de lijn.
Net voorbij het dorp Buenavista zijn we naar de kust gereden en vinden we een fijn, zonnig terras bij een in de rotsen ingebouwd restaurant. Een schitterende plek om een boek te lezen.
Het eten is wat mij betreft niet zo'n succes.
De vissoep vooraf is heerlijk, dat wel.
Ik krijg daarna het varkenslapje niet met de bestelde gorgonzola en de friet is halfgaar. Als ik er iets van zeg, komen ze na een kwartier met een sauskom waarin kaassaus zit die ik dan over mijn inmiddels koud geworden varkenlapje zou moeten gieten.
Ik ga er niet mee akkoord en zeg dat ik niets meer hoef. Peter heeft intussen wel lekker zijn kebap op zitten smullen (overigens met dezelfde halfgare frites als die bij mij, maar allez!)
We drinken de laatste slokjes van het huiswijntje en willen net om de rekening vragen als er toch een "nieuw" bordje eten gebracht wordt.
De saus is over het varkenslapje gegoten; er liggen een paar warme frietjes bij. Het smaakt me voor geen meter meer.
We rekenen af en gaan een lekkere fikse wandeling naar het dorp maken.
De weg voert langs de stijle kust aan de ene kant en een gigantisch grote golfbaan aan de andere kant.
Op de terugweg vinden we 4 golfballetjes op ons pad en zijn we met terugwerkende kracht blij dat we niet geraakt zijn door die afzwaaiers.
Als we terug ons eigen gehucht inrijden zit de stemming er daar al goed in.
Een paar huizen voor ons, staan een stuk of wat jonge knullen met ontblote bovenlijven te voetballen op straat en we worden uitgelaten toegezongen en toegezwaaid.
Als we even later in onze patio zitten, komen ze luidkeels zingend voor onze poort staan, nu verkleed als Kerstman of als Noorman met de bijbehorende pruiken. Als ze een deurtje verder zijn, doe ik toch voor de zekerheid onze poort maar even op het slot.
Deze jaarwisseling vieren we toch het liefst met zijn tweetjes.
- Posted using BlogPress from my iPad
We vinden weer een mooie stek in het Noord-Westen van Tenerife:
Buenavista
Eerst hebben we al boodschappen gedaan in het hoofddorp; heeft Peter zijn "loopwerk" gedaan; hangt de schone was aan de lijn.
Net voorbij het dorp Buenavista zijn we naar de kust gereden en vinden we een fijn, zonnig terras bij een in de rotsen ingebouwd restaurant. Een schitterende plek om een boek te lezen.
Het eten is wat mij betreft niet zo'n succes.
De vissoep vooraf is heerlijk, dat wel.
Ik krijg daarna het varkenslapje niet met de bestelde gorgonzola en de friet is halfgaar. Als ik er iets van zeg, komen ze na een kwartier met een sauskom waarin kaassaus zit die ik dan over mijn inmiddels koud geworden varkenlapje zou moeten gieten.
Ik ga er niet mee akkoord en zeg dat ik niets meer hoef. Peter heeft intussen wel lekker zijn kebap op zitten smullen (overigens met dezelfde halfgare frites als die bij mij, maar allez!)
We drinken de laatste slokjes van het huiswijntje en willen net om de rekening vragen als er toch een "nieuw" bordje eten gebracht wordt.
De saus is over het varkenslapje gegoten; er liggen een paar warme frietjes bij. Het smaakt me voor geen meter meer.
We rekenen af en gaan een lekkere fikse wandeling naar het dorp maken.
De weg voert langs de stijle kust aan de ene kant en een gigantisch grote golfbaan aan de andere kant.
Op de terugweg vinden we 4 golfballetjes op ons pad en zijn we met terugwerkende kracht blij dat we niet geraakt zijn door die afzwaaiers.
Als we terug ons eigen gehucht inrijden zit de stemming er daar al goed in.
Een paar huizen voor ons, staan een stuk of wat jonge knullen met ontblote bovenlijven te voetballen op straat en we worden uitgelaten toegezongen en toegezwaaid.
Als we even later in onze patio zitten, komen ze luidkeels zingend voor onze poort staan, nu verkleed als Kerstman of als Noorman met de bijbehorende pruiken. Als ze een deurtje verder zijn, doe ik toch voor de zekerheid onze poort maar even op het slot.
Deze jaarwisseling vieren we toch het liefst met zijn tweetjes.
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag, december 30, 2016
Los Silos
30 december 2016
Vandaag loop ik even naar het bovengehucht om brood, eieren en tomaten.
In het winkeltje zie ik in de buurt van de groente-afdeling een bak met bruine knolletjes staan. Het lijken wel grote truffels, of vreemde zwarte aardappelen of...?
Ik vraag of het groentes zijn en krijg - voor zover ik het kan snappen - een "ja" te horen en "dat het iets heel speciaals is, wat onder de grond groeit en alleen hier, en alleen rond Kerstmis te krijgen is". Het knolletje moet geschild worden en daarna, bestrooid met suiker of honing, gegeten worden.
De eigenaar komt met zijn gsm naar me toen en laat me zien hoe dit heet en wat het is.
Helaas ben ik de naam weer vergeten, maar het zijn knollletjes die aangemaakt worden door een grote plant.
Ik zou het morgen nog wel kunnen vragen, maar dan vragen ze natuurlijk of ik het lekker heb gevonden (want ik heb er eentje meegenomen om te proeven),
en dan moet ik zeggen dat ik het niet voor herhaling vatbaar vind.
Het smaakte nergens naar (behalve naar het beetje suiker dat ik er overheen gestrooid had) en het was maar een melige substantie. Dat ga ik dus maar niet doen.
Morgen gaan we naar de grote supermarkt, want we hebben vandaag ontdekt dat geen van de vier restaurantjes de komende dagen open zijn. We gaan zelf voor ons eten zorgen: oudjaarsavond en met nieuwjaar.
Verder is het een heerlijke dag. We rijden naar een klein kustdorpje Los Silos
en zoeken een plaatsje op het terras van het enige restaurantje waar we op ons gemak van de zon kunnen genieten en kunnen lezen.
De ober die de koffie brengt, blijkt een Nederlander die hier al 19 jaar woont.
Het is het enige Nederlands dat we de afgelopen week hebben horen praten (behalve dan van onze gastheer Pieter en de Nederlander die tegenover ons in een appartement logeert.)
In dit deel van Tenerife kom je weinig Nederlandse toeristen tegen.
We maken een flinke wandeling langs de kust naar de vuurtoren.
Met de vulkaan op de achtergrond en de rotsige kust naast ons, is het de moeite wel weer waard!
Prima dag.
(Over de rug van Peter geen bericht en "geen bericht is goed bericht" gaat hier niet op.)
- Posted using BlogPress from my iPad
Vandaag loop ik even naar het bovengehucht om brood, eieren en tomaten.
In het winkeltje zie ik in de buurt van de groente-afdeling een bak met bruine knolletjes staan. Het lijken wel grote truffels, of vreemde zwarte aardappelen of...?
Ik vraag of het groentes zijn en krijg - voor zover ik het kan snappen - een "ja" te horen en "dat het iets heel speciaals is, wat onder de grond groeit en alleen hier, en alleen rond Kerstmis te krijgen is". Het knolletje moet geschild worden en daarna, bestrooid met suiker of honing, gegeten worden.
De eigenaar komt met zijn gsm naar me toen en laat me zien hoe dit heet en wat het is.
Helaas ben ik de naam weer vergeten, maar het zijn knollletjes die aangemaakt worden door een grote plant.
Ik zou het morgen nog wel kunnen vragen, maar dan vragen ze natuurlijk of ik het lekker heb gevonden (want ik heb er eentje meegenomen om te proeven),
en dan moet ik zeggen dat ik het niet voor herhaling vatbaar vind.
Het smaakte nergens naar (behalve naar het beetje suiker dat ik er overheen gestrooid had) en het was maar een melige substantie. Dat ga ik dus maar niet doen.
Morgen gaan we naar de grote supermarkt, want we hebben vandaag ontdekt dat geen van de vier restaurantjes de komende dagen open zijn. We gaan zelf voor ons eten zorgen: oudjaarsavond en met nieuwjaar.
Verder is het een heerlijke dag. We rijden naar een klein kustdorpje Los Silos
en zoeken een plaatsje op het terras van het enige restaurantje waar we op ons gemak van de zon kunnen genieten en kunnen lezen.
De ober die de koffie brengt, blijkt een Nederlander die hier al 19 jaar woont.
Het is het enige Nederlands dat we de afgelopen week hebben horen praten (behalve dan van onze gastheer Pieter en de Nederlander die tegenover ons in een appartement logeert.)
In dit deel van Tenerife kom je weinig Nederlandse toeristen tegen.
We maken een flinke wandeling langs de kust naar de vuurtoren.
Met de vulkaan op de achtergrond en de rotsige kust naast ons, is het de moeite wel weer waard!
Prima dag.
(Over de rug van Peter geen bericht en "geen bericht is goed bericht" gaat hier niet op.)
- Posted using BlogPress from my iPad
donderdag, december 29, 2016
Tenerife Noord
28 december 2016
We gaan naar Orotava, een stadje met smalle, stijle straatjes.
De parkeerplaats waar we uitkomen gaat stijl naar beneden en ligt pal naast het Casa del Turista, midden in het pitje.
We bezoeken eerst het Casa de los Balcones, aan de overkant. De beloofde ambachtslieden hebben ook vakantie vermoed ik, maar het huis op zich is wel de moeite waard: een prachtig oud huis waarvan de kamers boven nog ingericht zijn, zoals het geweest moet zijn in de 17e eeuw.
Het Casa del Turista zelf is ook mooi en de pottenbakker daar is volop aan het werk.
We lopen ook nog naar de oude watermolen, maar die werkt tegenwoordig machinaal en het is eigenlijk niet goed te zien hoe het vroeger gefunctioneerd heeft. De eigenaar van het piepkleine bijbehorende winkeltje is alleen geïnteresserd in de verkoop en heeft verder weinig te vertellen.
Het plein voor het Gemeentehuis staat helemaal vol met levensgrote poppen en kramen, allemaal in de sfeer in Bethlehem en kerstmis: heel mooi!
Maar het mooiste van Orotava vind ik het kerhof. Het is een plaats waar 3, 4 rijen hoog de graven in muren zijn ingemetseld en de wanden zijn werkelijk één bloemenzee. De doden hier worden niet vergeten. Vanwege de kersttijd zijn sommige "graven" zelfs opgesierd met kerststerren en kerstmannetjes!
Hier en daar staan hoge ladders die de nabestaanden kunnen gebruiken om het "graf" van hun overledenen te verfraaien. Er zijn heel wat mensen aan het werk en er heerst een ontspannen sfeertje.
We lunchen op het gezellige binnenpleintje van Sabor Canario: heerlijk!
Omdat het met de rug van Peter nog niet echt goed gaat, kopen we een smeerseltje in de hoop dat dat enige verlichting zal brengen.
's Avonds lijkt dat ook zo te zijn. Hij komt stukken gemakkelijker dan gisteren, het straatje op, op weg naar het enige restaurantje dat vanavond open is in ons gehucht. Er zijn er vier, maar echt kiezen is er niet bij: je eet in het restaurantje dat open is op die dag.
Vanavond is dat wel een fijn restaurant: we eten buiten op het grote terras
(uiteraard vis; veel meer is hier niet te "kiezen", maar het smaakt goed.)
29 december 2016
Peter is weer heel dapper gaan lopen. Wonderwel lukt dit elke morgen heel goed, terwijl hij gedurende de dag nog heel veel last met zijn rug heeft, ondanks de vele pijnstillers die hij slikt.
Omdat het lopen hem wel goed afgaat en het stralend, onbewolkt weer is, gaan we vandaag een fikse wandeling op de Teide maken.
De rit ernaar toe is heel mooi, maar als we na een uurtje bochtenwerk aankomen op de plek waar we willen gaan wandelen, kan Peter bijna de auto niet uitkomen en het duurt echt wel een dikke 10 minuten voor hij weer een beetje rechtop kan lopen. Ik twijfel of we moeten gaan, maar Peter is er zeker van dat het lopen goed zal gaan en dat klopt: we maken een wandeling van een kleine 3 uur en met het zicht op de besneeuwde Teide en een heerlijk zonnetje in het gezicht is het echt genieten.
Als we na afloop een lekkere cappuccino drinken op het terras van Le Papillon, hebben we een après-ski-gevoel (terwijl we allebei nog nooit geskied hebben!).
De rit naar beneden duurt lang, omdat we steeds achter een of andere
Touringcar hangen die niet harder dan een km. of 35 rijdt en inhalen is hier geen optie!
Eenmaal beneden willen we nog even naar de Lidl, maar we kunnen steeds de goede afslag niet vinden en na de 3e poging geven we het op. Als we dan voor de 3e keer weer maar de snelweg opdraaien, doemt na 100 meter aan de rechterkant de Lidl op. Naast me wordt gevloekt en dan komen we er achter dat we eigenlijk ook niets te kort komen: we hoeven helemaal niet eens naar de Lidl.
's Avonds eten we in het restaurant van de dag; staat op nr. 1 bij Tripadvisor en we begrijpen nu waarom: een voorgerecht van gefrituurde garnalen en andere lekkernijen uit de zee, met heerlijke broodjes en een kunstwerkje van een boterbergje.
Daarna een grote pan met mosselen, garnalen en vongole, gekookt in wijn met knoflook en piepkleine hamblokjes: Mmmm.
Dit is de beste tot nu toe, maar de komende 4 dagen zijn ze weer gesloten.
Na een ruim uurtje tafelen, is het weer mis met de rug en we sukkelen naar huis.
Het bed brengt vooralsnog verlossing.
Morgen weer een dag.
- Posted using BlogPress from my iPad
We gaan naar Orotava, een stadje met smalle, stijle straatjes.
De parkeerplaats waar we uitkomen gaat stijl naar beneden en ligt pal naast het Casa del Turista, midden in het pitje.
We bezoeken eerst het Casa de los Balcones, aan de overkant. De beloofde ambachtslieden hebben ook vakantie vermoed ik, maar het huis op zich is wel de moeite waard: een prachtig oud huis waarvan de kamers boven nog ingericht zijn, zoals het geweest moet zijn in de 17e eeuw.
Het Casa del Turista zelf is ook mooi en de pottenbakker daar is volop aan het werk.
We lopen ook nog naar de oude watermolen, maar die werkt tegenwoordig machinaal en het is eigenlijk niet goed te zien hoe het vroeger gefunctioneerd heeft. De eigenaar van het piepkleine bijbehorende winkeltje is alleen geïnteresserd in de verkoop en heeft verder weinig te vertellen.
Het plein voor het Gemeentehuis staat helemaal vol met levensgrote poppen en kramen, allemaal in de sfeer in Bethlehem en kerstmis: heel mooi!
Maar het mooiste van Orotava vind ik het kerhof. Het is een plaats waar 3, 4 rijen hoog de graven in muren zijn ingemetseld en de wanden zijn werkelijk één bloemenzee. De doden hier worden niet vergeten. Vanwege de kersttijd zijn sommige "graven" zelfs opgesierd met kerststerren en kerstmannetjes!
Hier en daar staan hoge ladders die de nabestaanden kunnen gebruiken om het "graf" van hun overledenen te verfraaien. Er zijn heel wat mensen aan het werk en er heerst een ontspannen sfeertje.
We lunchen op het gezellige binnenpleintje van Sabor Canario: heerlijk!
Omdat het met de rug van Peter nog niet echt goed gaat, kopen we een smeerseltje in de hoop dat dat enige verlichting zal brengen.
's Avonds lijkt dat ook zo te zijn. Hij komt stukken gemakkelijker dan gisteren, het straatje op, op weg naar het enige restaurantje dat vanavond open is in ons gehucht. Er zijn er vier, maar echt kiezen is er niet bij: je eet in het restaurantje dat open is op die dag.
Vanavond is dat wel een fijn restaurant: we eten buiten op het grote terras
(uiteraard vis; veel meer is hier niet te "kiezen", maar het smaakt goed.)
29 december 2016
Peter is weer heel dapper gaan lopen. Wonderwel lukt dit elke morgen heel goed, terwijl hij gedurende de dag nog heel veel last met zijn rug heeft, ondanks de vele pijnstillers die hij slikt.
Omdat het lopen hem wel goed afgaat en het stralend, onbewolkt weer is, gaan we vandaag een fikse wandeling op de Teide maken.
De rit ernaar toe is heel mooi, maar als we na een uurtje bochtenwerk aankomen op de plek waar we willen gaan wandelen, kan Peter bijna de auto niet uitkomen en het duurt echt wel een dikke 10 minuten voor hij weer een beetje rechtop kan lopen. Ik twijfel of we moeten gaan, maar Peter is er zeker van dat het lopen goed zal gaan en dat klopt: we maken een wandeling van een kleine 3 uur en met het zicht op de besneeuwde Teide en een heerlijk zonnetje in het gezicht is het echt genieten.
Als we na afloop een lekkere cappuccino drinken op het terras van Le Papillon, hebben we een après-ski-gevoel (terwijl we allebei nog nooit geskied hebben!).
De rit naar beneden duurt lang, omdat we steeds achter een of andere
Touringcar hangen die niet harder dan een km. of 35 rijdt en inhalen is hier geen optie!
Eenmaal beneden willen we nog even naar de Lidl, maar we kunnen steeds de goede afslag niet vinden en na de 3e poging geven we het op. Als we dan voor de 3e keer weer maar de snelweg opdraaien, doemt na 100 meter aan de rechterkant de Lidl op. Naast me wordt gevloekt en dan komen we er achter dat we eigenlijk ook niets te kort komen: we hoeven helemaal niet eens naar de Lidl.
's Avonds eten we in het restaurant van de dag; staat op nr. 1 bij Tripadvisor en we begrijpen nu waarom: een voorgerecht van gefrituurde garnalen en andere lekkernijen uit de zee, met heerlijke broodjes en een kunstwerkje van een boterbergje.
Daarna een grote pan met mosselen, garnalen en vongole, gekookt in wijn met knoflook en piepkleine hamblokjes: Mmmm.
Dit is de beste tot nu toe, maar de komende 4 dagen zijn ze weer gesloten.
Na een ruim uurtje tafelen, is het weer mis met de rug en we sukkelen naar huis.
Het bed brengt vooralsnog verlossing.
Morgen weer een dag.
- Posted using BlogPress from my iPad
dinsdag, december 27, 2016
Tenerife 2016
26 december 2016
Na hele fijne Kerstdagen (families bij elkaar en ontspannen samenzijn) gaan we de rest van het kerstreces op Tenerife doorbrengen.
We beginnen deze keer in het Noorden en we hebben ons ingesteld op een weekje (relatief) fris weer: toch zeker niet boven de 20 graden.
We worden weer verrast.
Als we landen op Reina Sofia is het net boven de 20 graden en wat voelt dat lekker. Maar ja, we zijn nog niet in San Juan de la Rambla.
In de gehuurde Twingo (voelt vertrouwd) rijden we naar de 1e plaats van bestemming. Het is druk op de weg en er wordt hard gereden, veel in- en uitgevoegd.
We redden het. En ik overdrijf niet als ik dat schrijf. Voor de eerste keer in mijn leven, weet ik hoe het voelt als je maar net ontsnapt aan een aanrijding.
Op een driebaansweg, waarvan de rechterbaan afbuigt naar een stadje, komt - totaal onverwacht - een auto die eerst op de afbuigbaan reed - naar links, waar ik rijd.
De bestuurder ziet mij niet en ik kan niet anders dan lichtelijk naar links afwijken, wil hij mij niet raken. Maar links van mij, op de linkerbaan rijdt ook een auto en ik kan dus niet verder naar links, omdat ik anders de auto op de linkerbaan aanrijd!
We komen er met de schrik vanaf...
Ons appartementje is een benedenwoning aan het eind van het dorpje, op 30 meter afstand van de kust, waar het water flink tegenaan klotst: heel mooi!
Er zijn een paar restaurantjes, die om de beurt open zijn, en in het bovenstraatje is een klein winkeltje waar we wat boter, kaas en eieren kunnen kopen (en wijn).
Het is nog steeds heel zonnig en prima van temperatuur.
's Avonds wandelen we even het stukje langs de kust af (200 meter) en eten bij Casa mi madre (onze buren). Voortreffelijke dorada (zeebrasem) met canarische aardappeltjes en een salade met tomaten en avocado met lekkere dressings.
We slapen als een roos.
27 december 2016
Peter staat op om te gaan lopen. Wat er gisteren al aan zat te komen, wordt bewaarheid. Hij heeft enorme pijn in zijn rug.
Hij hoopt dat het lopen hem goed zal doen en dat klopt wel, maar als hij even later in het zonnetje dat net boven de bergen uitkomt, wil gaan zitten om te ontbijten, weet hij niet hoe hij op en af zijn stoel moet komen.
Dan maar wat pijnstillers erin en hopen dat het een beetje gaat vandaag.
We rijden naar Icod de los Vinos, de stad van de 600-jaar oude drakenbloedboom.
Uiteraard bewonderen wij die ook, maar wat mij van dit dorpje het meest bij zal blijven is de parkeergarage! In het eerste gedeelte is een kersttentoonstelling en niet zo'n kleintje ook, inclusief geluidseffecten (vogeltjes en schapen).
We wandelen wat door de leuke, stijle straatjes en na een lekkere cappuccino rijden we door naar Garachico. Dat is een heel relaxt klein dorpje, met een aantal gezellige pleintjes. Het Convento de San Fransisco is op zich niet zo heel bijzonder, maar er worden beelden en schilderijen tentoongesteld en die zijn dat wel. Heel mooi vind ik een schilderij gemaakt van krantenpapier, waar een hondenkop uitkomt (en dan ben ik nog niet eens zo heel gek op hondjes..., alhoewel hier de laatste tijd wat in veranderd lijkt te zijn).
We lunchen bij La Perla (tapas kaas, ham en mosselen), hoewel Peter af en toe niet weet hoe hij op zijn stoel moet zitten.
Maar afgezien daarvan is het weer een mooie dag met stralend weer! (24 gr.)
"Mijn moeder" kookt vanavond niet: we eten aan de overkant, maar die vis haalt het niet bij die van gisteren, net zomin als de service.
We nemen thuis een kaasplankje.
- Posted using BlogPress from my iPad
Na hele fijne Kerstdagen (families bij elkaar en ontspannen samenzijn) gaan we de rest van het kerstreces op Tenerife doorbrengen.
We beginnen deze keer in het Noorden en we hebben ons ingesteld op een weekje (relatief) fris weer: toch zeker niet boven de 20 graden.
We worden weer verrast.
Als we landen op Reina Sofia is het net boven de 20 graden en wat voelt dat lekker. Maar ja, we zijn nog niet in San Juan de la Rambla.
In de gehuurde Twingo (voelt vertrouwd) rijden we naar de 1e plaats van bestemming. Het is druk op de weg en er wordt hard gereden, veel in- en uitgevoegd.
We redden het. En ik overdrijf niet als ik dat schrijf. Voor de eerste keer in mijn leven, weet ik hoe het voelt als je maar net ontsnapt aan een aanrijding.
Op een driebaansweg, waarvan de rechterbaan afbuigt naar een stadje, komt - totaal onverwacht - een auto die eerst op de afbuigbaan reed - naar links, waar ik rijd.
De bestuurder ziet mij niet en ik kan niet anders dan lichtelijk naar links afwijken, wil hij mij niet raken. Maar links van mij, op de linkerbaan rijdt ook een auto en ik kan dus niet verder naar links, omdat ik anders de auto op de linkerbaan aanrijd!
We komen er met de schrik vanaf...
Ons appartementje is een benedenwoning aan het eind van het dorpje, op 30 meter afstand van de kust, waar het water flink tegenaan klotst: heel mooi!
Er zijn een paar restaurantjes, die om de beurt open zijn, en in het bovenstraatje is een klein winkeltje waar we wat boter, kaas en eieren kunnen kopen (en wijn).
Het is nog steeds heel zonnig en prima van temperatuur.
's Avonds wandelen we even het stukje langs de kust af (200 meter) en eten bij Casa mi madre (onze buren). Voortreffelijke dorada (zeebrasem) met canarische aardappeltjes en een salade met tomaten en avocado met lekkere dressings.
We slapen als een roos.
27 december 2016
Peter staat op om te gaan lopen. Wat er gisteren al aan zat te komen, wordt bewaarheid. Hij heeft enorme pijn in zijn rug.
Hij hoopt dat het lopen hem goed zal doen en dat klopt wel, maar als hij even later in het zonnetje dat net boven de bergen uitkomt, wil gaan zitten om te ontbijten, weet hij niet hoe hij op en af zijn stoel moet komen.
Dan maar wat pijnstillers erin en hopen dat het een beetje gaat vandaag.
We rijden naar Icod de los Vinos, de stad van de 600-jaar oude drakenbloedboom.
Uiteraard bewonderen wij die ook, maar wat mij van dit dorpje het meest bij zal blijven is de parkeergarage! In het eerste gedeelte is een kersttentoonstelling en niet zo'n kleintje ook, inclusief geluidseffecten (vogeltjes en schapen).
We wandelen wat door de leuke, stijle straatjes en na een lekkere cappuccino rijden we door naar Garachico. Dat is een heel relaxt klein dorpje, met een aantal gezellige pleintjes. Het Convento de San Fransisco is op zich niet zo heel bijzonder, maar er worden beelden en schilderijen tentoongesteld en die zijn dat wel. Heel mooi vind ik een schilderij gemaakt van krantenpapier, waar een hondenkop uitkomt (en dan ben ik nog niet eens zo heel gek op hondjes..., alhoewel hier de laatste tijd wat in veranderd lijkt te zijn).
We lunchen bij La Perla (tapas kaas, ham en mosselen), hoewel Peter af en toe niet weet hoe hij op zijn stoel moet zitten.
Maar afgezien daarvan is het weer een mooie dag met stralend weer! (24 gr.)
"Mijn moeder" kookt vanavond niet: we eten aan de overkant, maar die vis haalt het niet bij die van gisteren, net zomin als de service.
We nemen thuis een kaasplankje.
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, oktober 30, 2016
10 dagen Quarteira in de Algarve
Als ik 's morgens wakker word en naar buiten kijk, zie ik de palmen, de zee en de zon. Ook vandaag weer: de laatste dag hier.
Tijd voor een terugblik.
Als je de 14-daagse voorspellingen een tijdje bijhoudt, kun je zien dat onze herfstvakantieweek de slechtste is qua weer. Goed om te weten, dan kunnen we de verwachtingen bijstellen.
De eerste paar dagen kwakkelt het inderdaad een beetje en 's maandags komt het af en toe met bakken naar beneden, maar de temperatuur is hier heerlijk: rond de 20 graden en zelfs op de treurigste dag laat de zon zich regelmatig zien.
We gebruiken de eerste dagen voor bezoekjes aan Albufeira (heel toeristisch, zelfs nu) en Faro (lekker slenteren in het oude ommuurde gedeelte).
Op maandag maken we een tochtje door het binnenland en komen langs Salir, waar we een rondje langs de kerk wandelen en een kopje koffie drinken, De Rocha da Pena (die we niet beklimmen omdat het zo hard regent en mistig, heiig en verlaten is), en tenslotte in Silves.
Omdat het zo hard regent, proberen we zo dicht mogelijk bij de hooggelegen burcht te komen.
Dat blijkt niet zo'n goed idee te zijn, omdat kennelijk meer automobilisten dit van plan zijn en het er krioelt van de auto's.
Eenmaal boven, stapt Peter uit, loopt een klein eindje door en gebaart enthousiast dat ik door kan rijden en om het hoekje kan parkeren.
Ik volg hem en sta, na een korte maar fikse afdaling, redelijk goed tegen een hellend vlak aan, geparkeerd. Intussen wringen allerlei auto's langs elkaar heen en terug op zoek naar een plekje: het is lunchtijd en het is een puinhoop.
Intussen is het steeds harder gaan regenen en zijn de prachtig glimmende, bolle straatsteentjes spekglad geworden.
We schuifelen langs de muren op zoek naar een schuilplek waar ook iets te eten valt. Een klein autootje dat weg wil van dit hellend vlak, moet door 3 man aangeduwd worden en met slippende voorwielen lukt het uiteindelijk met veel moeite om er weg te komen.
We glijden en glibberen naar een iets lager gelegen restaurant.
Tijdens de lunch zit ik niet op mijn gemak: hoe gaan wij hier straks wegkomen?
Dat lukt, omdat de zon inmiddels de straatstenen heeft opgedroogd en ons C-3'tje met gemak de klim aankan. We zetten hem even op een veel betere plek, voor het geval het weer gaat regenen, en wandelen dan pas heerlijk ontspannen over de burchtmuren.
Dinsdags rijden we naar Tavira. Het is een verrassend mooi stadje met veel romantische straatjes (waar je af en toe de fado hoort klinken) en bruggen. In de oude watertoren is een camera obscura, waar je via het zonlicht en reflecterende spiegels de hele stad kunt zien op een rond, liggend projectiescherm: heel bijzonder!
De twee volgende dagen blijven we in Quarteira zelf: op ons balkon of op de strandstoelen voor de deur. Het weer is steeds beter geworden: geen drup regen meer, heel veel zon en temperaturen ver boven de 20 met zelfs zwoele avonden.
Soms eten we thuis en soms in leuke restaurantjes die we inmiddels gevonden hebben: La Cabana en Alphonso's.
Vrijdag en zaterdag brengen we door op een eiland in de Ria Formosa.
De eerste dag starten we onze strandwandeling in Culatra en de tweede dag in Farol, waar we ook enkele uurtjes doorbrengen op het terras van de strandtent (lekkere sandwiches en cappuccino).
En nu, de laatste dag.
Nog even flink genieten van zon, zee en zaligheid.
Wat hebben we het fijn gehad hier.
Morgen word ik weer in mijn eigen bedje wakker: ik vermoed dat ik dan iets heel anders zie als ik naar buiten kijk. Ook mooi!
zondag, augustus 14, 2016
Colorado Springs (3)
De laatste dag in Colorado Springs betekent ook zo'n beetje het einde van deze reis.
Morgen gaan we naar Denver (onderweg nog langs een grote outlet); brengen onze koffers naar het hotel, leveren de auto in op het vliegveld en laten ons met de shuttle weer in het hotel afzetten voor een laatste nacht in de USA.
Maandag vliegen we om elf uur naar huis (daar komen we trouwens dinsdag pas weer aan: even afzien..😂)
's Morgens zijn we een half uurtje bezig om onze spulletjes uit te sorteren: wat nemen we mee? (zeker te weten de Coleman-eenpits) en wat laten we hier achter?) de rest: onze host Tim heeft al laten weten dat hij hier wel raad mee weet en mensen blij mee kan maken: fijn!)
We rijden naar Old Colorado Historic District. Daar is niet alleen een hele leuke winkelstraat met aparte winkeltjes in historische pandjes, maar vandaag toevallig ook nog een vrij grote markt met locale producten en life muziek. Het is er heel gezellig. De temperatuur is geweldig: lekker zonnetje en niet te heet: zo fijn (ik denk: nog even heel erg van genieten nu het nog kan).
We eten bij Le Baquette een lekker uiensoepje en daarna stappen we weer in de auto voor de laatste bezienswaardigheid: het Olympisch trainingscomplex.
Er zijn er 3 in de hele USA, maar dit is het grootste en best geoutilleerde.
We krijgen een rondleiding en komen o.a. in de zwemhal, de schiethal, de gymzaal, de vechtsporthal en we zien de work-outs, de keuken waar de sporters kookles krijgen (ze moeten gezond kunnen koken) en de zaal waar allerlei metingen plaatsvinden (uithoudingsvermogen b.v.)
We zijn onder de indruk, niet alleen van wat er daar allemaal mogelijk is (werd ook al in een flitsende film vooraf uit de doeken gedaan), maar de manier waarop het complex is aangekleed. Je ziet b.v. ineens een hellend vlak, waarop wielrenners, atleten en bobsleefiguren voorbij lijken te flitsen...
Het is zo smaakvol ingericht: overal vlaggen van allerlei landen en staten; overal stimulerende spreuken (al vind ik deze eerder ontmoedigend, maar dat zal wel aan mij liggen: "Hoe meer je oefent, hoe meer je erachter komt dat het niet eenvoudig is om te winnen...") Er was natuurlijk ook een winkel met allerlei gadgets en sportkleding van Team America.
Ja, in Amerika weet men de zaken wel te verkopen!
We zijn in de loop van de middag terug om nog even te genieten van ons schrijverscottage en ja, dan ga je schrijven he?
Straks lekker op het fietsje naar Downtown om te eten.
We gaan zo eens uitzoeken waar.
Het is een fantastische vakantie geweest en een prachtige reis.
- Posted using BlogPress from my iPad
Morgen gaan we naar Denver (onderweg nog langs een grote outlet); brengen onze koffers naar het hotel, leveren de auto in op het vliegveld en laten ons met de shuttle weer in het hotel afzetten voor een laatste nacht in de USA.
Maandag vliegen we om elf uur naar huis (daar komen we trouwens dinsdag pas weer aan: even afzien..😂)
's Morgens zijn we een half uurtje bezig om onze spulletjes uit te sorteren: wat nemen we mee? (zeker te weten de Coleman-eenpits) en wat laten we hier achter?) de rest: onze host Tim heeft al laten weten dat hij hier wel raad mee weet en mensen blij mee kan maken: fijn!)
We rijden naar Old Colorado Historic District. Daar is niet alleen een hele leuke winkelstraat met aparte winkeltjes in historische pandjes, maar vandaag toevallig ook nog een vrij grote markt met locale producten en life muziek. Het is er heel gezellig. De temperatuur is geweldig: lekker zonnetje en niet te heet: zo fijn (ik denk: nog even heel erg van genieten nu het nog kan).
We eten bij Le Baquette een lekker uiensoepje en daarna stappen we weer in de auto voor de laatste bezienswaardigheid: het Olympisch trainingscomplex.
Er zijn er 3 in de hele USA, maar dit is het grootste en best geoutilleerde.
We krijgen een rondleiding en komen o.a. in de zwemhal, de schiethal, de gymzaal, de vechtsporthal en we zien de work-outs, de keuken waar de sporters kookles krijgen (ze moeten gezond kunnen koken) en de zaal waar allerlei metingen plaatsvinden (uithoudingsvermogen b.v.)
We zijn onder de indruk, niet alleen van wat er daar allemaal mogelijk is (werd ook al in een flitsende film vooraf uit de doeken gedaan), maar de manier waarop het complex is aangekleed. Je ziet b.v. ineens een hellend vlak, waarop wielrenners, atleten en bobsleefiguren voorbij lijken te flitsen...
Het is zo smaakvol ingericht: overal vlaggen van allerlei landen en staten; overal stimulerende spreuken (al vind ik deze eerder ontmoedigend, maar dat zal wel aan mij liggen: "Hoe meer je oefent, hoe meer je erachter komt dat het niet eenvoudig is om te winnen...") Er was natuurlijk ook een winkel met allerlei gadgets en sportkleding van Team America.
Ja, in Amerika weet men de zaken wel te verkopen!
We zijn in de loop van de middag terug om nog even te genieten van ons schrijverscottage en ja, dan ga je schrijven he?
Straks lekker op het fietsje naar Downtown om te eten.
We gaan zo eens uitzoeken waar.
Het is een fantastische vakantie geweest en een prachtige reis.
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, augustus 13, 2016
Colorado Springs (2)
Na het ontbijt (met brood van een Dutch baker) gaan we naar "the garden of the gods".
Ik heb geen voorstelling van wat me te wachten staat.
The garden ligt een beetje in het Noorden van de stad en als we er in rijden (het is een groot park) worden we meteen verrast door een balancerende rots (van rode steen).
Als we wat verder rijden, zien we links en rechts rotsformaties van verschillende kleuren en vormen en er zijn heel veel parkeerplaatsen, van waaruit je wandelingen kunt maken. Dat doen we dan ook.
De aangelegde paden liggen in het groen, vrij vlak, met mooi uitzicht (elke bochtje is verrassend en op die manier wordt het een heel relaxte wandeling.)
Op de rotsen zijn veel klimmers bezig: leuk om te zien hoe hele gezinnen naar boven klauteren tegen de steile wanden.
We zien 2 bighornsheeps bovenop de enige witte rots, schitterend afstekend tegen de helblauwe lucht.
't Is weer genieten.
's Middags gaan we op zoek naar de Airforcekapel (die ligt op een gigantisch groot terrein van de airforce.)
Het valt nog niet mee om de juiste afslag te vinden en nadat we de derde genomen hebben, komen we bij een personeelsingang.
Daar worden we heel vriendelijk te woord gestaan, worden onze paspoorten gecheckt en daarna krijgen we het juiste nummer van de afslag (156); afslagen 151 tot/met 156 kennen geen geheimen meer voor ons: we hebben ze allemaal gehad.
Het is wel de moeite waard.
De kapel is gigantisch groot en herbergt een protestante, katholieke, joodse, boeddhistische en moslim gebedsruimte (al moet ik eerlijk zeggen dat we die laatste niet gevonden hebben en ook een vrouwelijke rondleider aan wie Peter daar naar vraagt, is er nog nooit in geweest en weet niet eens waar die precies is: jammer het is juist zo'n mooie gedachte, alle godsdiensten onder een dak).
Het complex zelf met de gebouwen is ook groot, heel modern van architectuur en doet aan Mondriaan denken, met strakke lijnen en gele en rode vlakjes hier en daar.
Ik zie ook cadetten op het terrein beneden me: nadat 2 x hoorgeschal door de luidsprekers heeft geklonken, zijn ze ineens allemaal op weg naar iets (hun kamers in de gebouwen voor me?). Sommigen lopen heel relaxt, anderen rennen. Het vreemde is, dat diegenen die rennen dat alleen doen op de witte tegels die het hele roodbetegelde terrein verdelen in vierkante vakken: op het rode deel wordt niet gerend! Dus, als de renners moeten afslaan, doen ze dat in een hoek van 90gr., op de witte tegels. De diepere betekenis ontgaat me, maar iedereen houdt zich eraan! Grappig om te zien...
Als we thuis aan een wijntje zitten, komt Tim thuis en maakt een praatje met ons. Het is zo'n aardige man en gaandeweg het gesprek blijkt dat zijn vrouw een auto-imuumziekte heeft en aan de dood ontsnapt is: we begrijpen nu waarom we haar niet zo vaak zien.
Tim geeft ons ook nog een tip voor een Vietnamees restaurant waar we later heerlijk eten!
Ook op ons vaste Marguerita-adresje waar ze ons al (her)kennen, is het gezellig.
Als de "nieuwe" ober om onze ID vraagt, als we bestellen, schiet ik in de lach, maar Peter geeft met een serieus gezicht zijn rijbewijs.
Er volgt een gesprekje over Nederland, de EU en Brexit en omdat wij de enigen zijn die begrijpen waar hij het over heeft, krijgen we de Marguerita's gratis.
We raken in gesprek met een jong stel, die -net als wij - stomverbaasd zijn dat we onze ID moesten laten zien: "Dat komt omdat jullie er zo jong uitzien", lachen ze.
Er volgt een leuk gesprek met de twee, wat we even later binnen voortzetten (we moeten even schuilen voor een buitje.)
Na de regen, nemen we afscheid. Zij gaan met de taxi naar huis en wij stappen voor het laatste stukje, weer op het fietske.
Het was weer een hele mooie dag!
- Posted using BlogPress from my iPad
Ik heb geen voorstelling van wat me te wachten staat.
The garden ligt een beetje in het Noorden van de stad en als we er in rijden (het is een groot park) worden we meteen verrast door een balancerende rots (van rode steen).
Als we wat verder rijden, zien we links en rechts rotsformaties van verschillende kleuren en vormen en er zijn heel veel parkeerplaatsen, van waaruit je wandelingen kunt maken. Dat doen we dan ook.
De aangelegde paden liggen in het groen, vrij vlak, met mooi uitzicht (elke bochtje is verrassend en op die manier wordt het een heel relaxte wandeling.)
Op de rotsen zijn veel klimmers bezig: leuk om te zien hoe hele gezinnen naar boven klauteren tegen de steile wanden.
We zien 2 bighornsheeps bovenop de enige witte rots, schitterend afstekend tegen de helblauwe lucht.
't Is weer genieten.
's Middags gaan we op zoek naar de Airforcekapel (die ligt op een gigantisch groot terrein van de airforce.)
Het valt nog niet mee om de juiste afslag te vinden en nadat we de derde genomen hebben, komen we bij een personeelsingang.
Daar worden we heel vriendelijk te woord gestaan, worden onze paspoorten gecheckt en daarna krijgen we het juiste nummer van de afslag (156); afslagen 151 tot/met 156 kennen geen geheimen meer voor ons: we hebben ze allemaal gehad.
Het is wel de moeite waard.
De kapel is gigantisch groot en herbergt een protestante, katholieke, joodse, boeddhistische en moslim gebedsruimte (al moet ik eerlijk zeggen dat we die laatste niet gevonden hebben en ook een vrouwelijke rondleider aan wie Peter daar naar vraagt, is er nog nooit in geweest en weet niet eens waar die precies is: jammer het is juist zo'n mooie gedachte, alle godsdiensten onder een dak).
Het complex zelf met de gebouwen is ook groot, heel modern van architectuur en doet aan Mondriaan denken, met strakke lijnen en gele en rode vlakjes hier en daar.
Ik zie ook cadetten op het terrein beneden me: nadat 2 x hoorgeschal door de luidsprekers heeft geklonken, zijn ze ineens allemaal op weg naar iets (hun kamers in de gebouwen voor me?). Sommigen lopen heel relaxt, anderen rennen. Het vreemde is, dat diegenen die rennen dat alleen doen op de witte tegels die het hele roodbetegelde terrein verdelen in vierkante vakken: op het rode deel wordt niet gerend! Dus, als de renners moeten afslaan, doen ze dat in een hoek van 90gr., op de witte tegels. De diepere betekenis ontgaat me, maar iedereen houdt zich eraan! Grappig om te zien...
Als we thuis aan een wijntje zitten, komt Tim thuis en maakt een praatje met ons. Het is zo'n aardige man en gaandeweg het gesprek blijkt dat zijn vrouw een auto-imuumziekte heeft en aan de dood ontsnapt is: we begrijpen nu waarom we haar niet zo vaak zien.
Tim geeft ons ook nog een tip voor een Vietnamees restaurant waar we later heerlijk eten!
Ook op ons vaste Marguerita-adresje waar ze ons al (her)kennen, is het gezellig.
Als de "nieuwe" ober om onze ID vraagt, als we bestellen, schiet ik in de lach, maar Peter geeft met een serieus gezicht zijn rijbewijs.
Er volgt een gesprekje over Nederland, de EU en Brexit en omdat wij de enigen zijn die begrijpen waar hij het over heeft, krijgen we de Marguerita's gratis.
We raken in gesprek met een jong stel, die -net als wij - stomverbaasd zijn dat we onze ID moesten laten zien: "Dat komt omdat jullie er zo jong uitzien", lachen ze.
Er volgt een leuk gesprek met de twee, wat we even later binnen voortzetten (we moeten even schuilen voor een buitje.)
Na de regen, nemen we afscheid. Zij gaan met de taxi naar huis en wij stappen voor het laatste stukje, weer op het fietske.
Het was weer een hele mooie dag!
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag, augustus 12, 2016
Via de Great Sand Dunes naar Colorado Springs
We moeten er weer vroeg bij zijn, volgens de boekjes: het licht is dan mooi en het is er nog niet zo bloedheet in de Sand Dunes.
Nou, dat laatste klopt zeker!
Hoewel we volgens het plan een uur te laat wakker worden (6.30 uur), is het nog behoorlijk frisjes en het water waar we aan het begin doorheen moeten waden is ijskoud.
Als we een klein eindje onderweg zijn in de Sand Dunes, moet ik het weer eens af laten weten: ik moet terug naar af voor toiletbezoek.
Peter loopt stoer een eind door. Telkens als ik omkijk, zwaaien we naar elkaar, maar het poppetje wordt steeds kleiner.
Als mijn lijf aangeeft dat het weer kan, wandel ik voor de derde keer door het koude water naar de duinen toe en kijk of ik Peter ergens zie.
Even denk ik dat ik hem is..., zwaai.... Maar dat blijkt tegen de verkeerde.
Op het eerste duin, waar vandaan ik terug ben gegaan, ga ik zitten en geniet van het uitzicht en de rust.
Ik hoef niet verder: 't is goed zo.
Als Peter terug is, is hij teleurgesteld over de hoogte die hij bereikt heeft.
We blijven nog een half uurtje zitten en genieten van het uitzicht en eindelijk komt de zon achter de wolken vandaan. Zo mooi!
We koersen richting Colorado Springs en belanden in Canon City.
Daar bezoeken we het Gevangenismuseum (v/h vrouwengevangenis) voor de 2e keer: we waren hier ook in 2004). Het is uitgebreid met een kelder-etage en het is toch weer heel bijzonder, ook al omdat het pal tegen de mannengevangenis aan ligt die nog wel als zodanig functioneert.
Ik moet veel denken aan de Netflixserie "Orange is the new black", vooral bij de keuken.
Als we even na vijf uur de wijk inrijden, waar we een schrijvershuisje gehuurd hebben, zijn we onder de indruk.
Het is een chique wijk met grote huizen en onvoorstelbaar brede straten!
De ontvangst door Tim is hartverwarmend (zijn vrouw Kate is even niet huis).
Ons huisje ligt in hun achtertuin.
Het is een plaatje.
Er is vers fruit, broodjes, koffie, een stereo-installatie, prima wifi en een hottub!
Er staan 2 fietsen en een tandem klaar en we mogen overal, wanneer we maar willen, gebruik van maken!
Nadat we naar een Mexicaans restaurantje zijn gewandeld waar ze ook lekkere Margerita's hebben, komen we heerlijk bij in de hottub.
We slapen een gat in de dag!
Colorado Springs (1)
Het ontbijt schiet er een beetje bij in (we zijn nog niet bij een bakker langs geweest en de bagels die klaar liggen, vinden we geen optie): we drinken een lekkere kop koffie en springen op onze fietsen: richting Down Town.
Dan blijkt dat de fiets van Peter niet helemaal OK IS; zijn achterband staat te slap om mee verder te kunnen.
We gaan terug en pakken de tandem.
Dat is even wennen.
Het opstappen is vooral voor diegene die voorop rijdt (Peter) niet eenvoudig.
De stang is hoog, maar we komen waar we willen zijn en hebben de meeste lol!
Over de brede straten, de campus. Een vrouw roept: "Hi, there! A tandem!
How long have you been doing this?"
"Five minutes!" roept Peter terug.
We stallen de fiets. Peter gaat naar een platenzaak; ik "winkel" wat in de omgeving. Samen lunchen we bij een Italiaan, slenteren door de straten...
maken plannetjes voor de komende dagen.
Als we terug thuis zijn, maken we kennis met Kate. Tim belooft de band te fixen en Peter stapt op de andere fiets, op weg naar de Dutch bakery.
Ik zit, met een wijntje, in de tuin en schrijf een blog.
Wat wil je nog meer?
- Posted using BlogPress from my iPad
Nou, dat laatste klopt zeker!
Hoewel we volgens het plan een uur te laat wakker worden (6.30 uur), is het nog behoorlijk frisjes en het water waar we aan het begin doorheen moeten waden is ijskoud.
Als we een klein eindje onderweg zijn in de Sand Dunes, moet ik het weer eens af laten weten: ik moet terug naar af voor toiletbezoek.
Peter loopt stoer een eind door. Telkens als ik omkijk, zwaaien we naar elkaar, maar het poppetje wordt steeds kleiner.
Als mijn lijf aangeeft dat het weer kan, wandel ik voor de derde keer door het koude water naar de duinen toe en kijk of ik Peter ergens zie.
Even denk ik dat ik hem is..., zwaai.... Maar dat blijkt tegen de verkeerde.
Op het eerste duin, waar vandaan ik terug ben gegaan, ga ik zitten en geniet van het uitzicht en de rust.
Ik hoef niet verder: 't is goed zo.
Als Peter terug is, is hij teleurgesteld over de hoogte die hij bereikt heeft.
We blijven nog een half uurtje zitten en genieten van het uitzicht en eindelijk komt de zon achter de wolken vandaan. Zo mooi!
We koersen richting Colorado Springs en belanden in Canon City.
Daar bezoeken we het Gevangenismuseum (v/h vrouwengevangenis) voor de 2e keer: we waren hier ook in 2004). Het is uitgebreid met een kelder-etage en het is toch weer heel bijzonder, ook al omdat het pal tegen de mannengevangenis aan ligt die nog wel als zodanig functioneert.
Ik moet veel denken aan de Netflixserie "Orange is the new black", vooral bij de keuken.
Als we even na vijf uur de wijk inrijden, waar we een schrijvershuisje gehuurd hebben, zijn we onder de indruk.
Het is een chique wijk met grote huizen en onvoorstelbaar brede straten!
De ontvangst door Tim is hartverwarmend (zijn vrouw Kate is even niet huis).
Ons huisje ligt in hun achtertuin.
Het is een plaatje.
Er is vers fruit, broodjes, koffie, een stereo-installatie, prima wifi en een hottub!
Er staan 2 fietsen en een tandem klaar en we mogen overal, wanneer we maar willen, gebruik van maken!
Nadat we naar een Mexicaans restaurantje zijn gewandeld waar ze ook lekkere Margerita's hebben, komen we heerlijk bij in de hottub.
We slapen een gat in de dag!
Colorado Springs (1)
Het ontbijt schiet er een beetje bij in (we zijn nog niet bij een bakker langs geweest en de bagels die klaar liggen, vinden we geen optie): we drinken een lekkere kop koffie en springen op onze fietsen: richting Down Town.
Dan blijkt dat de fiets van Peter niet helemaal OK IS; zijn achterband staat te slap om mee verder te kunnen.
We gaan terug en pakken de tandem.
Dat is even wennen.
Het opstappen is vooral voor diegene die voorop rijdt (Peter) niet eenvoudig.
De stang is hoog, maar we komen waar we willen zijn en hebben de meeste lol!
Over de brede straten, de campus. Een vrouw roept: "Hi, there! A tandem!
How long have you been doing this?"
"Five minutes!" roept Peter terug.
We stallen de fiets. Peter gaat naar een platenzaak; ik "winkel" wat in de omgeving. Samen lunchen we bij een Italiaan, slenteren door de straten...
maken plannetjes voor de komende dagen.
Als we terug thuis zijn, maken we kennis met Kate. Tim belooft de band te fixen en Peter stapt op de andere fiets, op weg naar de Dutch bakery.
Ik zit, met een wijntje, in de tuin en schrijf een blog.
Wat wil je nog meer?
- Posted using BlogPress from my iPad
dinsdag, augustus 09, 2016
Mesa verde en de stoomtrein Durango- Silverton v.v.
Op zondag rijden we naar Mesa Verde Ntl.Park. Het is niet ver en omdat we op tijd weg rijden, zijn we al ruim voor 9 uur in het park.
Het lijkt nog niet druk te zijn, maar als we aan de beurt zijn om een ticket te kopen voor een guided toer, kan dat pas om 2 uur 's middags. Dat doen we niet, ook al omdat het een toer van 2 uur is en dan vinden we het te laat worden: we willen in de loop van de middag gewoon weer lekker "thuis" zijn.
We boeken daarom de de toer naar het Cliff-house; ook pas om 1 uur mogelijk maar die duurt maar 1 uur.
Stiekem vind ik het niet zo erg, want de 2-uurs tocht is de zwaarste en ik ben nog steeds niet zeker genoeg van mezelf om te denken: "Dat lukt me wel."
Maar na de tocht van vandaag is er wat meer vertrouwen: ik had er best een uur aan vast kunnen knopen. Bovendien kon ik goed mee, fysiek, en had ik zelfs als eerste de 4 houten ladders terug naar boven beklommen (met Peter als goede tweede, maar die hijgde harder dan ik: het valt echt tegen om flinke inspanningen te verrichten op die grote hoogte van 2400 m).
Het doel van de tocht is het bekijken van een alkoof (overkapping van zandsteen-rotsen), waarin de indianen tot 1200 hebben geleefd.
Je krijgt een goed idee van hoe het er toen heeft uitgezien.
Wat ik wel zorgelijk vind, is dat er de laatste jaren veel scheuren in het bouwwerk komen en dat er veel (zo mogelijk, onzichtbaar) stutwerk aan te pas komt om de zaak in tact te houden. Toch mogen de toeristen nog steeds, zij het beperkt, het bouwwerk betreden. Ik ben benieuwd hoe lang ze dit volhouden.
De tijd tussen 9 en 1 hebben we besteed aan het rijden van een andere route in het park met een kleine trail van ongeveer 1 km. die onverwacht heel mooie uitzichten bood en ook langs een alkoof kwam, waar een vrijwilliger interessante informatie gaf.
Als we het park uitrijden, zien we de bliksem in de bergen en even later rijden we in de regen: we hebben weer eens veel geluk gehad!
Als we thuiskomen is het droog, maar het is dan wel een flink stuk frisser geworden, zodat we de groenten en vlees wel bbq'n, maar lekker binnen opeten.
Op maandag gaan we een dagje treinen.
Er loopt van Durango naar Silverton een stoomtrein (de mooiste treinreis van Amerika volgens de Amerikanen hier).
En na vandaag geloof ik het ook wel.
Het is een lange reis: 3 1/2 uur heen en (je raadt het al, ook 3 1/2 uur terug) over een traject van 80 km. Maar mooi!
De route ligt min of meer langs de rivier Animas (die uitmondt in de Colorado rivier), soms vlak er langs en dan weer op grote hoogte.
Adembenemend.
Toen we begonnen was het nog frisjes; even later zaten we in de blakende zon en weer wat later in een enorme onweersbui met hagel.
En, toen we uitstapten op het keerpunt scheen het zonnetje weer!
In Silverton lunchen we in een Western-restaurant Handlebars: een heerlijk soepje maken ze daar!
Toen we op een bankje op straat wat zaten te kijken naar voorbijgangers, raakte Peter in gesprek met een invalide dame in een soort scootmobiel die wel zin had in een praatje.
Met grote verbijstering en toenemende irritatie heb ik naar ze zitten luisteren.
Peter stelde vragen over o.a. het pensioenstelsel en ja hoor, daar ging ze los,
Eerst wat feitelijke info, maar daarna kwam al gauw de economische en politieke situatie van Amerika erbij en "god verhoede" dat Hillary verkozen wordt, want die is er - net als Obama - op uit het land naar de vernieling te helpen.
Nee, er is maar een verlosser: Trump.
"En zijn ideeën over vrouwen dan?"
Och, zo is hij helemaal niet. Heb je zijn dochter niet over hem horen spreken? Hij is echt lief voor vrouwen hoor, dat geloof ik zeker.
"En dat hij de ene dag dit zegt en de de volgende dag weer iets anders?"
Ja, hij maakt veel foutjes he? Maar hij gaat het echt maken hoor! Die Hillary zit al zo lang in het bestuur (30 jaar of zo) en ze heeft nog steeds niets fatsoenlijks kunnen regelen!
Daarna gaat het nog even over het recht op wapenbezit en het toelaten van buitenlanders.... Ik leg niet uit wat ze daar van vindt.
(Ik was al afgehaakt.)
Deze dame is nota bene de echtgenote van een priester en heeft zelf ook 8 jaar in zijn parochie meegewerkt.
Op de terugweg heb ik geen seconde meer aan haar gedacht.
Ik had wel iets mooiers.
Langs het traject zijn stukjes met sneeuw bedekt! Op 8 augustus is hier 's middags sneeuw gevallen en wij zitten inmiddels weer in het zonnetje te genieten.
Voor we naar "huis" gaan, leggen we nog even aan bij de plaatselijke brouwerij: Steamworks.
Het is een topdag geweest.
- Posted using BlogPress from my iPad
Het lijkt nog niet druk te zijn, maar als we aan de beurt zijn om een ticket te kopen voor een guided toer, kan dat pas om 2 uur 's middags. Dat doen we niet, ook al omdat het een toer van 2 uur is en dan vinden we het te laat worden: we willen in de loop van de middag gewoon weer lekker "thuis" zijn.
We boeken daarom de de toer naar het Cliff-house; ook pas om 1 uur mogelijk maar die duurt maar 1 uur.
Stiekem vind ik het niet zo erg, want de 2-uurs tocht is de zwaarste en ik ben nog steeds niet zeker genoeg van mezelf om te denken: "Dat lukt me wel."
Maar na de tocht van vandaag is er wat meer vertrouwen: ik had er best een uur aan vast kunnen knopen. Bovendien kon ik goed mee, fysiek, en had ik zelfs als eerste de 4 houten ladders terug naar boven beklommen (met Peter als goede tweede, maar die hijgde harder dan ik: het valt echt tegen om flinke inspanningen te verrichten op die grote hoogte van 2400 m).
Het doel van de tocht is het bekijken van een alkoof (overkapping van zandsteen-rotsen), waarin de indianen tot 1200 hebben geleefd.
Je krijgt een goed idee van hoe het er toen heeft uitgezien.
Wat ik wel zorgelijk vind, is dat er de laatste jaren veel scheuren in het bouwwerk komen en dat er veel (zo mogelijk, onzichtbaar) stutwerk aan te pas komt om de zaak in tact te houden. Toch mogen de toeristen nog steeds, zij het beperkt, het bouwwerk betreden. Ik ben benieuwd hoe lang ze dit volhouden.
De tijd tussen 9 en 1 hebben we besteed aan het rijden van een andere route in het park met een kleine trail van ongeveer 1 km. die onverwacht heel mooie uitzichten bood en ook langs een alkoof kwam, waar een vrijwilliger interessante informatie gaf.
Als we het park uitrijden, zien we de bliksem in de bergen en even later rijden we in de regen: we hebben weer eens veel geluk gehad!
Als we thuiskomen is het droog, maar het is dan wel een flink stuk frisser geworden, zodat we de groenten en vlees wel bbq'n, maar lekker binnen opeten.
Op maandag gaan we een dagje treinen.
Er loopt van Durango naar Silverton een stoomtrein (de mooiste treinreis van Amerika volgens de Amerikanen hier).
En na vandaag geloof ik het ook wel.
Het is een lange reis: 3 1/2 uur heen en (je raadt het al, ook 3 1/2 uur terug) over een traject van 80 km. Maar mooi!
De route ligt min of meer langs de rivier Animas (die uitmondt in de Colorado rivier), soms vlak er langs en dan weer op grote hoogte.
Adembenemend.
Toen we begonnen was het nog frisjes; even later zaten we in de blakende zon en weer wat later in een enorme onweersbui met hagel.
En, toen we uitstapten op het keerpunt scheen het zonnetje weer!
In Silverton lunchen we in een Western-restaurant Handlebars: een heerlijk soepje maken ze daar!
Toen we op een bankje op straat wat zaten te kijken naar voorbijgangers, raakte Peter in gesprek met een invalide dame in een soort scootmobiel die wel zin had in een praatje.
Met grote verbijstering en toenemende irritatie heb ik naar ze zitten luisteren.
Peter stelde vragen over o.a. het pensioenstelsel en ja hoor, daar ging ze los,
Eerst wat feitelijke info, maar daarna kwam al gauw de economische en politieke situatie van Amerika erbij en "god verhoede" dat Hillary verkozen wordt, want die is er - net als Obama - op uit het land naar de vernieling te helpen.
Nee, er is maar een verlosser: Trump.
"En zijn ideeën over vrouwen dan?"
Och, zo is hij helemaal niet. Heb je zijn dochter niet over hem horen spreken? Hij is echt lief voor vrouwen hoor, dat geloof ik zeker.
"En dat hij de ene dag dit zegt en de de volgende dag weer iets anders?"
Ja, hij maakt veel foutjes he? Maar hij gaat het echt maken hoor! Die Hillary zit al zo lang in het bestuur (30 jaar of zo) en ze heeft nog steeds niets fatsoenlijks kunnen regelen!
Daarna gaat het nog even over het recht op wapenbezit en het toelaten van buitenlanders.... Ik leg niet uit wat ze daar van vindt.
(Ik was al afgehaakt.)
Deze dame is nota bene de echtgenote van een priester en heeft zelf ook 8 jaar in zijn parochie meegewerkt.
Op de terugweg heb ik geen seconde meer aan haar gedacht.
Ik had wel iets mooiers.
Langs het traject zijn stukjes met sneeuw bedekt! Op 8 augustus is hier 's middags sneeuw gevallen en wij zitten inmiddels weer in het zonnetje te genieten.
Voor we naar "huis" gaan, leggen we nog even aan bij de plaatselijke brouwerij: Steamworks.
Het is een topdag geweest.
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, augustus 07, 2016
Telluride - Ridgway - Durango
Telluride/Ridgway
Op weg naar Telluride, komen we langs Ridgway.
We zien een farmers markt; het zonnetje schijnt; we stoppen.
En, toeval of niet, we stoppen precies op de plek waar we 12 jaar geleden in een wasserette onze was deden. De wasserette is er niet meer.
We slenteren over het grasveldje; er is een life- bandje. Ik zie een moeder met een baby (ik schat de leeftijd op 1 1/2).
De moeder zit op haar gsm te kijken: het jongetje zit met zijn ene handje op de tafel en tikt ritmisch mee, op de maat van de muziek: het ontroert me.
Als we verder rijden, zitten we al snel weer in de regen; toch is het mooi!
Telluride is een authentiek stadje (eind 19e eeuw pleegde Burt Cassidy hier een bankoverval), dat vooral bekend was om zijn vele bordelen.
Net als nu, was het toen een drukbezocht plaatsje, al was dat toen waarschijnlijk om andere redenen.
Er is daar nu een gratis kabelbaan (met overdekte cabines, voornamelijk voor de wintersport gezien de opbergplaatsen aan de buitenkant voor ski's en stokken; en nu voor mountainbikers, want achterop de cabines kun je je mountainbike ophangen). Die brengt je niet alleen naar de top van de berg, maar ook weer naar beneden naar een ander dorp (en van daaruit kun je weer overstappen naar weer een andere plek). Gratis openbaar vervoer via kabelbanen!
We lunchen bij een Mexicaan. Onverwacht lekker (al hadden ze geen frietjes meer (?); ze bedoelden waarschijnlijk dat ze geen voorgebakken frietjes meer hadden. Maar, het voorgerecht met verse spinazie was top!
Voor ons was het een meer dan complete maaltijd.
Op de terugweg leggen we nog even aan in Ridgway, waar we in de plaatselijke brouwerij een biertje drinken (ik neem alleen een IPA-proefglaasje dat je hier overal krijgt aangeboden en Peter neemt een forse pint.)
We hebben dan al een cappuccino gedronken in een plaatselijk koffiehuis (soort bibliotheekje ook) met prima wifi. We maken daar gebruik van om voor maandag a.s. de beroemde (mooiste) treinrit te boeken in Durango.
We hebben de laatste 2 beschikbare plaatsen.
's Avonds op de camping genieten we van het "echte" versgebakken brood met kaas.
Wat kan dat toch lekker zijn!
Durango
De tocht naar Durango gaat over de million-dollar highway. Niet zeker is of de naam is ontstaan door de hoge kosten van de aanleg of over de onbetaalbare schoonheid. Ik hou het bij het laatste! Echt geweldig.
We komen o.a. langs de Red Mountains die er heel mooi uitzien. Kom je dichterbij, dan zie je vanaf de alweer kunstig aangelegde uitzichtplek dat onderaan die rode bergen een groot mijncomplex is geweest. De resten zijn nog duidelijk aanwezig en nu begrijp ik ook beter waarom hier zoveel ghosttowns te vinden zijn: zij dienden als slaapstadjes voor de mijnwerkers.
We hebben dan al op een uitzichtplek gestaan die vrij boven het dal hing met zicht op een een waterval.
(Ik moet eerlijk zijn: Peter heeft daar gestaan; ik vond het te eng. Bangschijter die ik ben!)
Ons huisje is een soort houten Iglo: hartstikke leuk. Met veel grond erachter: een zitje; paard in de wei.
Durango zelf is weer hartstikke gezellig. Ik was bang dat het zou tegenvallen vanwege de mooie herinneringen er aan, maar dat is niet zo!
We belanden in Steamworks brewery, waar we een bierproeverijtje doen; leuke ontmoetingen en gesprekjes hebben met een stel uit Albuquerque, een man uit Cuba en een jongen uit Denver die er net een voettocht van 400 mijl op heeft zitten; ontzettend lekker eten.
Gelukkig doen we er een paar uur over, zodat ik weer veilig naar de Iglo kan rijden.
Dit was een bijzonder mooie dag.
- Posted using BlogPress from my iPad
Op weg naar Telluride, komen we langs Ridgway.
We zien een farmers markt; het zonnetje schijnt; we stoppen.
En, toeval of niet, we stoppen precies op de plek waar we 12 jaar geleden in een wasserette onze was deden. De wasserette is er niet meer.
We slenteren over het grasveldje; er is een life- bandje. Ik zie een moeder met een baby (ik schat de leeftijd op 1 1/2).
De moeder zit op haar gsm te kijken: het jongetje zit met zijn ene handje op de tafel en tikt ritmisch mee, op de maat van de muziek: het ontroert me.
Als we verder rijden, zitten we al snel weer in de regen; toch is het mooi!
Telluride is een authentiek stadje (eind 19e eeuw pleegde Burt Cassidy hier een bankoverval), dat vooral bekend was om zijn vele bordelen.
Net als nu, was het toen een drukbezocht plaatsje, al was dat toen waarschijnlijk om andere redenen.
Er is daar nu een gratis kabelbaan (met overdekte cabines, voornamelijk voor de wintersport gezien de opbergplaatsen aan de buitenkant voor ski's en stokken; en nu voor mountainbikers, want achterop de cabines kun je je mountainbike ophangen). Die brengt je niet alleen naar de top van de berg, maar ook weer naar beneden naar een ander dorp (en van daaruit kun je weer overstappen naar weer een andere plek). Gratis openbaar vervoer via kabelbanen!
We lunchen bij een Mexicaan. Onverwacht lekker (al hadden ze geen frietjes meer (?); ze bedoelden waarschijnlijk dat ze geen voorgebakken frietjes meer hadden. Maar, het voorgerecht met verse spinazie was top!
Voor ons was het een meer dan complete maaltijd.
Op de terugweg leggen we nog even aan in Ridgway, waar we in de plaatselijke brouwerij een biertje drinken (ik neem alleen een IPA-proefglaasje dat je hier overal krijgt aangeboden en Peter neemt een forse pint.)
We hebben dan al een cappuccino gedronken in een plaatselijk koffiehuis (soort bibliotheekje ook) met prima wifi. We maken daar gebruik van om voor maandag a.s. de beroemde (mooiste) treinrit te boeken in Durango.
We hebben de laatste 2 beschikbare plaatsen.
's Avonds op de camping genieten we van het "echte" versgebakken brood met kaas.
Wat kan dat toch lekker zijn!
Durango
De tocht naar Durango gaat over de million-dollar highway. Niet zeker is of de naam is ontstaan door de hoge kosten van de aanleg of over de onbetaalbare schoonheid. Ik hou het bij het laatste! Echt geweldig.
We komen o.a. langs de Red Mountains die er heel mooi uitzien. Kom je dichterbij, dan zie je vanaf de alweer kunstig aangelegde uitzichtplek dat onderaan die rode bergen een groot mijncomplex is geweest. De resten zijn nog duidelijk aanwezig en nu begrijp ik ook beter waarom hier zoveel ghosttowns te vinden zijn: zij dienden als slaapstadjes voor de mijnwerkers.
We hebben dan al op een uitzichtplek gestaan die vrij boven het dal hing met zicht op een een waterval.
(Ik moet eerlijk zijn: Peter heeft daar gestaan; ik vond het te eng. Bangschijter die ik ben!)
Ons huisje is een soort houten Iglo: hartstikke leuk. Met veel grond erachter: een zitje; paard in de wei.
Durango zelf is weer hartstikke gezellig. Ik was bang dat het zou tegenvallen vanwege de mooie herinneringen er aan, maar dat is niet zo!
We belanden in Steamworks brewery, waar we een bierproeverijtje doen; leuke ontmoetingen en gesprekjes hebben met een stel uit Albuquerque, een man uit Cuba en een jongen uit Denver die er net een voettocht van 400 mijl op heeft zitten; ontzettend lekker eten.
Gelukkig doen we er een paar uur over, zodat ik weer veilig naar de Iglo kan rijden.
Dit was een bijzonder mooie dag.
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag, augustus 05, 2016
Gunnisson-Ouray
Gunnisson
Op weg naar onze volgende pleisterplaats, gaan we naar de Black Canyon.
In het diep ingesneden dal van de (alweer) schitterende canyon stroomt de Gunnisson-rivier.
Bij het visitor's centrum laten we ons eerst uitgebreid informeren over de canyon en het avontuur van 2 kerels die de moed hadden om de canyon - die bekend stond als "ondoordringbaar" en "onoverwinnelijk" - te bedwingen.
Hierdoor wist men de weg voor de later ingehakte tunnels in dit gebied voor een spoorlijn en voor het irrigeren van de omliggende gebieden die hierdoor veranderden van een woestenij in een gebied waar nu veel fruit geteeld wordt.
We rijden helemaal naar het eind waar we een trail gaan lopen (op aanraden van een ranger kozen we deze, want die ging maar een beetje op en neer).
Wat dat laatste betekent, weet ik nu onderhand wel. Het was zwaar; het was heet, het was de moeite waard! Goed gevoel over.
Ouray
Omdat we hier 12 jaar geleden ook al eens (heel kort maar) waren; het er schitterend uitzag (zelf noemen de Amerikanen het "het Zwitserland van USA); het heel lekker weer was hier; er geweldige hot pools waren, zijn we hierlangs terug gekomen.
Het is even mooi als in onze gedachten; het weer is duidelijk minder.
Als we het dal inrijden, komen de donkere wolken ons tegemoet en op de camping zijn we net klaar met eten, als het begint te miezeren.
Maar, we zitten op een hele grote plaats in een fijne cabin en op nog geen 25 meter staat er een kiosk met een hottub.
Daar hebben we gisteravond voor het slapen gaan, goed gebruik van gemaakt! Heerlijk...
En vandaag lijkt het aanvankelijk beter te worden, maar dat is bedrog.
In de loop van de ochtend begint het weer te regenen en hoewel het tussendoor af en toe opklaart en de zon doorbreekt, moet ik het toch bestempelen als een druilerige dag.
Maar: we hebben hem goed besteed.
Rond de middag rijden we naar het stadje, waar we een lekkere capuccino gaan drinken en daarna ga ik naar de pedicure. Er was om 1 uur een plekje vrij.
Het is een hele belevenis. In de chic ingerichte salon, waar ook gekapt en gemanicuurd wordt, staan alleen maar relax-fauteuils (die van de pedicure-afdeling zijn opgesteld achter een bubble-voetenbad).
Het interieur is chic in zwart en goudtinten; er hangen kroonluchters.
De eerste vraag die Christine me stelt is: "Welke kleur?"
Ik moet even nadenken en zie dan dat ze naast me wijst naar een kast met nagellak waarin zoveel kleuren staan, dat ik zeg: "Nee, dat hoeft niet: ik kom alleen om de nagels te laten knippen"... (Christine kijkt nog net niet teleurgesteld.)
Als ik in de stoel ben gaan zitten en mijn voeten in een lekker warm badje heb gestoken, wordt de masseur (die in de stoelrug verborgen zit) ingeschakeld.
Wow, dat is nog een relaxed! Ik ontspan helemaal...
Daarna krijg ik een voet-/beenbehandeling die pedicure en Thaise voetmassage ineen is (en intussen die masseur maar zijn best doen...).
Intussen bedenk ik dat ik thuis al een paar maanden zoek naar blauwe nagellak voor mijn tenen en hier zeg ik nee!? Ik kom terug op mijn keus en Christine zegt voor de tiende keer "Awsome!!!"
Als Peter na zo'n 40 minuten binnenwandelt om me op te halen, ben ik nog lang niet klaar. Geen punt: hij mag naast me zitten en ook bij hem wordt de rugmasseur in werking gesteld.
Na deze uitgebreide behandeling krijg ik een paar "instant"-teenslippers mee, zodat de nagellak nog even 5 minuten extra kan uitharden.
Hier moeten we even van bijkomen in de plaatselijke Brewery.
Na een lichte lunch laten we ons zakken in de pools van Ouray: 80 en 102 gr.F
- Posted using BlogPress from my iPad.
Op weg naar onze volgende pleisterplaats, gaan we naar de Black Canyon.
In het diep ingesneden dal van de (alweer) schitterende canyon stroomt de Gunnisson-rivier.
Bij het visitor's centrum laten we ons eerst uitgebreid informeren over de canyon en het avontuur van 2 kerels die de moed hadden om de canyon - die bekend stond als "ondoordringbaar" en "onoverwinnelijk" - te bedwingen.
Hierdoor wist men de weg voor de later ingehakte tunnels in dit gebied voor een spoorlijn en voor het irrigeren van de omliggende gebieden die hierdoor veranderden van een woestenij in een gebied waar nu veel fruit geteeld wordt.
We rijden helemaal naar het eind waar we een trail gaan lopen (op aanraden van een ranger kozen we deze, want die ging maar een beetje op en neer).
Wat dat laatste betekent, weet ik nu onderhand wel. Het was zwaar; het was heet, het was de moeite waard! Goed gevoel over.
Ouray
Omdat we hier 12 jaar geleden ook al eens (heel kort maar) waren; het er schitterend uitzag (zelf noemen de Amerikanen het "het Zwitserland van USA); het heel lekker weer was hier; er geweldige hot pools waren, zijn we hierlangs terug gekomen.
Het is even mooi als in onze gedachten; het weer is duidelijk minder.
Als we het dal inrijden, komen de donkere wolken ons tegemoet en op de camping zijn we net klaar met eten, als het begint te miezeren.
Maar, we zitten op een hele grote plaats in een fijne cabin en op nog geen 25 meter staat er een kiosk met een hottub.
Daar hebben we gisteravond voor het slapen gaan, goed gebruik van gemaakt! Heerlijk...
En vandaag lijkt het aanvankelijk beter te worden, maar dat is bedrog.
In de loop van de ochtend begint het weer te regenen en hoewel het tussendoor af en toe opklaart en de zon doorbreekt, moet ik het toch bestempelen als een druilerige dag.
Maar: we hebben hem goed besteed.
Rond de middag rijden we naar het stadje, waar we een lekkere capuccino gaan drinken en daarna ga ik naar de pedicure. Er was om 1 uur een plekje vrij.
Het is een hele belevenis. In de chic ingerichte salon, waar ook gekapt en gemanicuurd wordt, staan alleen maar relax-fauteuils (die van de pedicure-afdeling zijn opgesteld achter een bubble-voetenbad).
Het interieur is chic in zwart en goudtinten; er hangen kroonluchters.
De eerste vraag die Christine me stelt is: "Welke kleur?"
Ik moet even nadenken en zie dan dat ze naast me wijst naar een kast met nagellak waarin zoveel kleuren staan, dat ik zeg: "Nee, dat hoeft niet: ik kom alleen om de nagels te laten knippen"... (Christine kijkt nog net niet teleurgesteld.)
Als ik in de stoel ben gaan zitten en mijn voeten in een lekker warm badje heb gestoken, wordt de masseur (die in de stoelrug verborgen zit) ingeschakeld.
Wow, dat is nog een relaxed! Ik ontspan helemaal...
Daarna krijg ik een voet-/beenbehandeling die pedicure en Thaise voetmassage ineen is (en intussen die masseur maar zijn best doen...).
Intussen bedenk ik dat ik thuis al een paar maanden zoek naar blauwe nagellak voor mijn tenen en hier zeg ik nee!? Ik kom terug op mijn keus en Christine zegt voor de tiende keer "Awsome!!!"
Als Peter na zo'n 40 minuten binnenwandelt om me op te halen, ben ik nog lang niet klaar. Geen punt: hij mag naast me zitten en ook bij hem wordt de rugmasseur in werking gesteld.
Na deze uitgebreide behandeling krijg ik een paar "instant"-teenslippers mee, zodat de nagellak nog even 5 minuten extra kan uitharden.
Hier moeten we even van bijkomen in de plaatselijke Brewery.
Na een lichte lunch laten we ons zakken in de pools van Ouray: 80 en 102 gr.F
- Posted using BlogPress from my iPad.
woensdag, augustus 03, 2016
Carbondale-Glenwood Springs-Aspen
1. Glenwood Springs
Gisteren zijn we via Glenwood Springs de Canyon ingereden. Ik heb nog nooi zo'n mooie weg door canyons gezien. De soms gedeelde brede rijbanen slingeren er doorheen met - zo lijkt het - de bedoeling om je telkens de mooiste blik op de canyons te gunnen.
Er is een trail om naar een hanging lake te lopen, maar - zo staat er bij: het is een extreem moeilijke tocht die 2 a 3 uur duurt: alleen voor gevorderden.
We lopen het eerste stukje: technisch een makkie, maar de zon brandt meedogenloos op de schoudertjes.
Dan duikt het pad het bos in en dan weet ik het al: dit ga ik niet doen.
Een zwaar hellend pad duikt voor ons op, "geplaveid" met keien van ongelijke grootte.
Peter wil toch een stukje proberen.
1 1/2 uur later komt hij terug (ik heb intussen de nootjes onder uit de rugzak opgeknabbeld, een poging tot mediatie gedaan, mijn waterflesje burgemeester gemaakt en veel steller-jays gezien: een prachtige blauwe vogel met een dito kuif.
Ook zie ik veel mensen terugkomen, die puffen/zweten/wankelen en elkaar high-fives geven van trots en opluchting.
Peter is tot op de helft gekomen en dankzij de positieve benadering van een ranger niet ontevreden, al heeft hij boven allerlei voornemens gemaakt t.a.v. zijn conditie en nog wat zaken. (Soms vergeet hij ook dat hij geen 20 meer is.) Ik vind het stoer dat hij zo ver gekomen is, maar ben ook weer blij dat hij heelhuids terug is.
Van het stadje bekijken komt niet veel meer: de energie is op.
's Avonds op de camping mag er weer gebarbequed worden: heerlijk!
2. Aspen
In Aspen stappen we op de bus naar de Maroon Bells, een bergtop-drietal dat meer dan 14.000 ft. hoog is; meer dan 4.267 m.!
De chauffeur vertelt allerlei bijzonderheden tijdens de rit omhoog.
Hoe het gebied ontstaan is: we rijden naar een gletsjerdal (kijk maar naar de horizontale wanden: we zien een u-dal en geen v-dal). Hoe het er in de winter nog steeds te keer gaat met gletsjers en dat de weg daarom het grootste deel van het jaar is afgesloten hier, enz.
Als we boven zijn, weten we niet wat we zien. Een prachtig meer, omsloten door bergwanden, waarvan de Maroon Bells de hoogste zijn. Zo weids, zo groots en tegelijk idyllisch: ik kan het niet beter omschrijven.
Jammer dat het eenvoudige pad langs het meer is afgesloten wegens herstelwerkzaamheden en pas over 2 dagen weer open is.
We doen daarom een stuk van de trail naar een kratermeer en keren weer terug als het pad een beetje gaat lijken op dat van Peter van gisteren.
Als we weer bij het meer terug zijn, raken we in gesprek met een ouder echtpaar dat we op de trail ook een aantal keer kruisten. Het gaat natuurlijk weer over de Amerikaanse politiek (Trump). Het echtpaar is goed op de hoogte van de Europese ontwikkelingen (weten over Le Pen en Wilders).
Ze wonen in Iowa (een van de Amerikaanse staten waar de presidentskandidaten starten en vaak terugkomen tijdens de campagne omdat hun uitslagen daar vaak bepalend zijn voor de totaaluitslag.)
Als we toch nog eens terugkeren naar Amerika, dan zeker over 4 jaar naar Iowa komen en zo'n bijeenkomst meemaken, zegt de professor (hij heeft aan de universiteit in Iowa gedoceerd).
Hoewel we niet echt ver gelopen hebben, merken we dat we heel loom in de benen zijn en hebben een hondsmoe gevoel. Peter zegt dat we niet op vakantie zijn, maar op hoogtestage!
In Aspen zelf, waar Peter de zoon van Di Caprio meent te zien voorbijlopen, lunchen we op een terrasje: hier heerst echt een buitencultuur.
We eten de lekkerste buffalo-hamburger ooit!
Langzaam worden we weer mens....
Wat zien we toch veel moois!
- Posted using BlogPress from my iPad
Gisteren zijn we via Glenwood Springs de Canyon ingereden. Ik heb nog nooi zo'n mooie weg door canyons gezien. De soms gedeelde brede rijbanen slingeren er doorheen met - zo lijkt het - de bedoeling om je telkens de mooiste blik op de canyons te gunnen.
Er is een trail om naar een hanging lake te lopen, maar - zo staat er bij: het is een extreem moeilijke tocht die 2 a 3 uur duurt: alleen voor gevorderden.
We lopen het eerste stukje: technisch een makkie, maar de zon brandt meedogenloos op de schoudertjes.
Dan duikt het pad het bos in en dan weet ik het al: dit ga ik niet doen.
Een zwaar hellend pad duikt voor ons op, "geplaveid" met keien van ongelijke grootte.
Peter wil toch een stukje proberen.
1 1/2 uur later komt hij terug (ik heb intussen de nootjes onder uit de rugzak opgeknabbeld, een poging tot mediatie gedaan, mijn waterflesje burgemeester gemaakt en veel steller-jays gezien: een prachtige blauwe vogel met een dito kuif.
Ook zie ik veel mensen terugkomen, die puffen/zweten/wankelen en elkaar high-fives geven van trots en opluchting.
Peter is tot op de helft gekomen en dankzij de positieve benadering van een ranger niet ontevreden, al heeft hij boven allerlei voornemens gemaakt t.a.v. zijn conditie en nog wat zaken. (Soms vergeet hij ook dat hij geen 20 meer is.) Ik vind het stoer dat hij zo ver gekomen is, maar ben ook weer blij dat hij heelhuids terug is.
Van het stadje bekijken komt niet veel meer: de energie is op.
's Avonds op de camping mag er weer gebarbequed worden: heerlijk!
2. Aspen
In Aspen stappen we op de bus naar de Maroon Bells, een bergtop-drietal dat meer dan 14.000 ft. hoog is; meer dan 4.267 m.!
De chauffeur vertelt allerlei bijzonderheden tijdens de rit omhoog.
Hoe het gebied ontstaan is: we rijden naar een gletsjerdal (kijk maar naar de horizontale wanden: we zien een u-dal en geen v-dal). Hoe het er in de winter nog steeds te keer gaat met gletsjers en dat de weg daarom het grootste deel van het jaar is afgesloten hier, enz.
Als we boven zijn, weten we niet wat we zien. Een prachtig meer, omsloten door bergwanden, waarvan de Maroon Bells de hoogste zijn. Zo weids, zo groots en tegelijk idyllisch: ik kan het niet beter omschrijven.
Jammer dat het eenvoudige pad langs het meer is afgesloten wegens herstelwerkzaamheden en pas over 2 dagen weer open is.
We doen daarom een stuk van de trail naar een kratermeer en keren weer terug als het pad een beetje gaat lijken op dat van Peter van gisteren.
Als we weer bij het meer terug zijn, raken we in gesprek met een ouder echtpaar dat we op de trail ook een aantal keer kruisten. Het gaat natuurlijk weer over de Amerikaanse politiek (Trump). Het echtpaar is goed op de hoogte van de Europese ontwikkelingen (weten over Le Pen en Wilders).
Ze wonen in Iowa (een van de Amerikaanse staten waar de presidentskandidaten starten en vaak terugkomen tijdens de campagne omdat hun uitslagen daar vaak bepalend zijn voor de totaaluitslag.)
Als we toch nog eens terugkeren naar Amerika, dan zeker over 4 jaar naar Iowa komen en zo'n bijeenkomst meemaken, zegt de professor (hij heeft aan de universiteit in Iowa gedoceerd).
Hoewel we niet echt ver gelopen hebben, merken we dat we heel loom in de benen zijn en hebben een hondsmoe gevoel. Peter zegt dat we niet op vakantie zijn, maar op hoogtestage!
In Aspen zelf, waar Peter de zoon van Di Caprio meent te zien voorbijlopen, lunchen we op een terrasje: hier heerst echt een buitencultuur.
We eten de lekkerste buffalo-hamburger ooit!
Langzaam worden we weer mens....
Wat zien we toch veel moois!
- Posted using BlogPress from my iPad
maandag, augustus 01, 2016
Rock Springs - Carbondale
Het moet niet gekker worden...
Gisteren waren we in Rock Springs: een gek stadje.
Peter schreef er al over: het spookachtige down-town gedeelte met alleen 2 kinderen op de step; een stelletje met een hond; leegstaande panden; een kroeg met verlopen types. Een perfecte ambiance voor een thriller.
Kind vermist en wie is de dader?
Er is ook een ander gedeelte van de stad met de gebruikelijke grote namen: Wendy's, Wallgreen, Starbucks en de Wallmart.
Bij de laatste vinden we butaanvullingen voor onze Coleman (!)
Ze zijn dus goed gesorteerd, maar wat een personeel.
Als je iets vraagt, lopen ze helemaal met je mee: ze weten waar, welke afdeling is (dat is al heel wat), maar verder? Ze weten hoegenaamd niets over het assortiment en dat was overal zo waar we tot nu toe waren.
In Rock Springs echter, weten ze niet wat een e-reader is!
Ook niet in een winkel waar je dat wel zou verwachten. De juffrouw komt met een setje oorbellen aanzetten dat ze nog ergens achter had liggen (earrings, toch?)
Als we bij onze airbandb aankomen weten we inmiddels dat de host niet thuis is op het tijdstip van aankomst (hij heeft gemaild dat de sleutel onder de voordeurmat ligt) en via een volgend mailtje laat hij weten dat hij ons graag snel ziet (see you soon!) Ik vertelde dat al in mijn vorige blog.
Als we om half elf gaan slapen is hij er nog niet en slapen we dus in een verlaten huis van iemand die we niet ontmoet hebben, waar we niet ontvangen zijn (ook niet door een buurvrouw of zo) en moeten we de deur niet afsluiten 's nachts (heeft hij ons desgevraagd nog gemaild).
Dat voelt niet lekker...
Bovendien hebben we net op internet gelezen (dat is hier wel heeeel goed), dat de gasten op de camping waar we morgen naar toe gaan weer welkom zijn (er was een grote brand vlakbij en het was daarvoor niet veilig: nu weer wel).
Jeetje, we komen net van een bosbrandgebied af en nu weer?!
Wonder boven wonder slapen we goed: ik denk dat we inmiddels wel het een en ander kunnen hebben.
's Morgens om half acht vertrekken we weer, zonder ook maar iemand in het huis gezien te hebben. Later op de dag een mailtje met de mededeling dat - mocht het zo zijn dat hij ons 's morgens niet meer zou zien- hij hoopte dat we een goed verblijf hadden gehad..."
"Leg de sleutel weer maar onder de mat."
Dit is de meest bizarre ervaring met airbandb die we ooit gehad hebben.
De rit naar Carbondale is lang, maar we hebben een geweldige stop in Dinasaur Park. Daar zijn in een rots heel veel botten gevonden van Dinosaurussen. Die zijn gedeeltelijk blootgelegd, maar er niet uitgehaald.
Om de oorspronkelijke rots heen is een museum gebouwd. Fantastisch om te zien!
En in Carbondale hebben we een cabin met een eigen WC, douche en keukentje, die pal aan een riviertje ligt.
Peter is al in slaap gevallen bij het rustgevend geruis.
Ik ga hem volgen.
- Posted using BlogPress from my iPad
Gisteren waren we in Rock Springs: een gek stadje.
Peter schreef er al over: het spookachtige down-town gedeelte met alleen 2 kinderen op de step; een stelletje met een hond; leegstaande panden; een kroeg met verlopen types. Een perfecte ambiance voor een thriller.
Kind vermist en wie is de dader?
Er is ook een ander gedeelte van de stad met de gebruikelijke grote namen: Wendy's, Wallgreen, Starbucks en de Wallmart.
Bij de laatste vinden we butaanvullingen voor onze Coleman (!)
Ze zijn dus goed gesorteerd, maar wat een personeel.
Als je iets vraagt, lopen ze helemaal met je mee: ze weten waar, welke afdeling is (dat is al heel wat), maar verder? Ze weten hoegenaamd niets over het assortiment en dat was overal zo waar we tot nu toe waren.
In Rock Springs echter, weten ze niet wat een e-reader is!
Ook niet in een winkel waar je dat wel zou verwachten. De juffrouw komt met een setje oorbellen aanzetten dat ze nog ergens achter had liggen (earrings, toch?)
Als we bij onze airbandb aankomen weten we inmiddels dat de host niet thuis is op het tijdstip van aankomst (hij heeft gemaild dat de sleutel onder de voordeurmat ligt) en via een volgend mailtje laat hij weten dat hij ons graag snel ziet (see you soon!) Ik vertelde dat al in mijn vorige blog.
Als we om half elf gaan slapen is hij er nog niet en slapen we dus in een verlaten huis van iemand die we niet ontmoet hebben, waar we niet ontvangen zijn (ook niet door een buurvrouw of zo) en moeten we de deur niet afsluiten 's nachts (heeft hij ons desgevraagd nog gemaild).
Dat voelt niet lekker...
Bovendien hebben we net op internet gelezen (dat is hier wel heeeel goed), dat de gasten op de camping waar we morgen naar toe gaan weer welkom zijn (er was een grote brand vlakbij en het was daarvoor niet veilig: nu weer wel).
Jeetje, we komen net van een bosbrandgebied af en nu weer?!
Wonder boven wonder slapen we goed: ik denk dat we inmiddels wel het een en ander kunnen hebben.
's Morgens om half acht vertrekken we weer, zonder ook maar iemand in het huis gezien te hebben. Later op de dag een mailtje met de mededeling dat - mocht het zo zijn dat hij ons 's morgens niet meer zou zien- hij hoopte dat we een goed verblijf hadden gehad..."
"Leg de sleutel weer maar onder de mat."
Dit is de meest bizarre ervaring met airbandb die we ooit gehad hebben.
De rit naar Carbondale is lang, maar we hebben een geweldige stop in Dinasaur Park. Daar zijn in een rots heel veel botten gevonden van Dinosaurussen. Die zijn gedeeltelijk blootgelegd, maar er niet uitgehaald.
Om de oorspronkelijke rots heen is een museum gebouwd. Fantastisch om te zien!
En in Carbondale hebben we een cabin met een eigen WC, douche en keukentje, die pal aan een riviertje ligt.
Peter is al in slaap gevallen bij het rustgevend geruis.
Ik ga hem volgen.
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, juli 31, 2016
Naar Rock Springs
Het eerste stuk naar Rock Springs rijdt Peter. We praten nog wat na over gisteravond. We waren naar de Cowboybar gegaan voor een lekkere kop koffie, in de hoop dat we dan ook een kaartje konden leggen: dat lukte.
Buiten op het terrasje was het windvrij en gezellig. De koffie werd regelmatig bijgevuld door de neef van de eigenaresse die in Lyon woonde en door zijn tante te helpen zijn ticket verdiende. Hij was al naar Yellowstone geweest en zijn Engels werd met de dag beter.
Om half negen stonden de laatste gasten op, maar wij mochten gerust nog even lekker doorspelen: geen probleem.
Even later kwamen 3 doodvermoeide brandweermannen naast ons zitten.
We vroegen naar de stand van zaken.
Het was hard werken, vertelden ze. Als de wind een beetje bleef liggen de komende dagen, hoopten ze dinsdag de zaak onder controle te hebben.
Zij kwamen helemaal uit de buurt van Durango (Colorade) en er waren zelfs brandweerlieden uit Washington opgetrommeld. In totaal zijn er 1.000 man aan het werk.
Pfff...
Toch waren ze niet te moe om naar ons en naar onze plannen te informeren en wat toeristische tips te geven.
Wat een lieve mensen ontmoeten we toch steeds.
In Lander drinken we een lekkere cappuccino en het valt op dat er hier een heel andere sfeer heerst als in Dubois: minder boers, meer sophisticated.
De bar waar we zitten is trendy te noemen en net voordat we vertrekken komen er 3 muzikanten (2 violisten en een gitarist) binnen om de zaak met life-muziek nog meer cachet te geven.
Het tweede stuk is typisch Wyoming: heel af en toe mooie rotspartijen, veel indianengebied (maar geen bewoning te zien) en kaarsrechte wegen door uitermate saai landschap. (Peter kan intussen gewoon wat lezen en voorlezen en als hij na 1/2 uur eens opkijkt, zegt hij: "Hebben we stilgestaan?")
Toch komen we om goed 2 uur bij onze airbandb locatie. De host heeft intussen gemaild dat hij er niet is bij onze aankomst, maar de sleutel ligt onder de deurmat en onze accommodatie is rechtdoor, naar beneden.
(Het is nu 20.30 u. en 2 mailtjes verder, maar we hebben hem nog niet gezien, terwijl zijn laatste berichtje toch luidde "I hope to see you soon!"
Ben benieuwd of hij ons straks komt wakker maken, want morgenochtend vertrekken we weer op tijd: lange reisdag via Dinosaur Park. Zin in!
Oh, ja, de Mexicaan van Guadelajara kan heerlijk koken!
- Posted using BlogPress from my iPad
Buiten op het terrasje was het windvrij en gezellig. De koffie werd regelmatig bijgevuld door de neef van de eigenaresse die in Lyon woonde en door zijn tante te helpen zijn ticket verdiende. Hij was al naar Yellowstone geweest en zijn Engels werd met de dag beter.
Om half negen stonden de laatste gasten op, maar wij mochten gerust nog even lekker doorspelen: geen probleem.
Even later kwamen 3 doodvermoeide brandweermannen naast ons zitten.
We vroegen naar de stand van zaken.
Het was hard werken, vertelden ze. Als de wind een beetje bleef liggen de komende dagen, hoopten ze dinsdag de zaak onder controle te hebben.
Zij kwamen helemaal uit de buurt van Durango (Colorade) en er waren zelfs brandweerlieden uit Washington opgetrommeld. In totaal zijn er 1.000 man aan het werk.
Pfff...
Toch waren ze niet te moe om naar ons en naar onze plannen te informeren en wat toeristische tips te geven.
Wat een lieve mensen ontmoeten we toch steeds.
In Lander drinken we een lekkere cappuccino en het valt op dat er hier een heel andere sfeer heerst als in Dubois: minder boers, meer sophisticated.
De bar waar we zitten is trendy te noemen en net voordat we vertrekken komen er 3 muzikanten (2 violisten en een gitarist) binnen om de zaak met life-muziek nog meer cachet te geven.
Het tweede stuk is typisch Wyoming: heel af en toe mooie rotspartijen, veel indianengebied (maar geen bewoning te zien) en kaarsrechte wegen door uitermate saai landschap. (Peter kan intussen gewoon wat lezen en voorlezen en als hij na 1/2 uur eens opkijkt, zegt hij: "Hebben we stilgestaan?")
Toch komen we om goed 2 uur bij onze airbandb locatie. De host heeft intussen gemaild dat hij er niet is bij onze aankomst, maar de sleutel ligt onder de deurmat en onze accommodatie is rechtdoor, naar beneden.
(Het is nu 20.30 u. en 2 mailtjes verder, maar we hebben hem nog niet gezien, terwijl zijn laatste berichtje toch luidde "I hope to see you soon!"
Ben benieuwd of hij ons straks komt wakker maken, want morgenochtend vertrekken we weer op tijd: lange reisdag via Dinosaur Park. Zin in!
Oh, ja, de Mexicaan van Guadelajara kan heerlijk koken!
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, juli 30, 2016
Dubois
Toen we gisteren bijna in Dubois aankwamen, zagen we weer grote bosbranden. We werden ook via borden gewaarschuwd voor "fires" en geadviseerd om naar een bepaald radiostation te luisteren. Ik had toen het idee dat het gecontroleerde branden waren.
Eenmaal in Dubois aangekomen, vergat ik de branden. Maar 's avonds bij zonsondergang kleurde de lucht boven de bergen wel heel erg rood en zagen we duidelijk luchtslierten en wolken die van de branden afkomstig moesten zijn.
Vanochtend blijkt dat de branden (er zijn ee meerdere) veel dichterbij zijn dan we dachten, 15 mijl., en het waait hier voortdurend flink.
We merken het ook; er dringt in de vroege ochtend een rooklucht in onze cabin binnen en nadat we het toilet bezocht hebben, liggen we allebei te kuchen en te snuffen.
Bij het opstaan blijkt het hele dal in een rooklucht te liggen.
Rond half tien is die gelukkig weggetrokken.
De branden woedden hier al weer 2 weken en zijn nog steeds niet onder controle. Het wordt nauwlettend in de gaten gehouden en het hele dorp praat erover; zojuist nog gemerkt toen we op jacht waren naar een gasvulling voor onze Coleman-stove.
Vanmiddag hebben we heerlijk gezwommen in het overdekte zwembad van de camping, een potje getafeltennist en foto's gemaakt op en bij de Jackalope die hier in een winkel tentoongesteld staat.
Verder een dagje luieren op deze fijne camping.
Zojuist hing er bij de supermarkt op een bord "brand-info" en een aankondiging dat er vanavond in het dorp een info-avond is met de brandweer waar vragen zullen worden beantwoord.
Het stadje is ongerust.
Tot slot: als ik zo naar de rokerige horizon kijk, waar inmiddels heen bergen meer te zien zijn, vind ik het ook niet zo heel jammer dat we morgen verder gaan.
Op naar Rock Springs!
- Posted using BlogPress from my iPad
Eenmaal in Dubois aangekomen, vergat ik de branden. Maar 's avonds bij zonsondergang kleurde de lucht boven de bergen wel heel erg rood en zagen we duidelijk luchtslierten en wolken die van de branden afkomstig moesten zijn.
Vanochtend blijkt dat de branden (er zijn ee meerdere) veel dichterbij zijn dan we dachten, 15 mijl., en het waait hier voortdurend flink.
We merken het ook; er dringt in de vroege ochtend een rooklucht in onze cabin binnen en nadat we het toilet bezocht hebben, liggen we allebei te kuchen en te snuffen.
Bij het opstaan blijkt het hele dal in een rooklucht te liggen.
Rond half tien is die gelukkig weggetrokken.
De branden woedden hier al weer 2 weken en zijn nog steeds niet onder controle. Het wordt nauwlettend in de gaten gehouden en het hele dorp praat erover; zojuist nog gemerkt toen we op jacht waren naar een gasvulling voor onze Coleman-stove.
Vanmiddag hebben we heerlijk gezwommen in het overdekte zwembad van de camping, een potje getafeltennist en foto's gemaakt op en bij de Jackalope die hier in een winkel tentoongesteld staat.
Verder een dagje luieren op deze fijne camping.
Zojuist hing er bij de supermarkt op een bord "brand-info" en een aankondiging dat er vanavond in het dorp een info-avond is met de brandweer waar vragen zullen worden beantwoord.
Het stadje is ongerust.
Tot slot: als ik zo naar de rokerige horizon kijk, waar inmiddels heen bergen meer te zien zijn, vind ik het ook niet zo heel jammer dat we morgen verder gaan.
Op naar Rock Springs!
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag, juli 29, 2016
Via Yellowstone en Teton naar Dubois
Gisteren hebben we een verrassende middag gehad. Eerst kwamen we bij een meer aan, waar we in gesprek raakten met een echtpaar uit Utah dat zichzelf "succesfull entrepreneurs" noemden (en ik geloof het nog ook, want hij was van mijn leeftijd, zij een stuk jonger en ze hoefden niet meer te werken (beetje rondreizen en kanoën op het meer).
Aan hun vragen merk je dat het ook de Amerikanen bezighoudt, wat er in Europa aan de hand is en hoe daarmee om te gaan.
Ook het andere stel dat ging vliegvissen in een soort grote autobinnenband begon erover tegen mij. De dame had vroeger Duits gestudeerd en was een aantal maanden au-pair geweest in München.
We kregen van de kanoërs nog de tip om vooral even langs de Big Springs te gaan (ze legde aan Peter uit hoe te rijden).
We blijken er met een enorme grote omweg naar toe gereden te zijn; via haast onbegaanbare weggetjes die aan Cuba deden denken, maar het was de moeite waard.
We kwamen bij een flinke poel aan, waar een Moose in stond te drinken en eten. Het water was glashelder; er zaten heel veel vogels en eendjes in en prachtige waterplanten.
Vandaag rijden we Yellowstone uit, maar om af te kicken gaan we nog wel even langs wat geysers: het blijft heel fascinerend.
Yellowstone uit in het Zuiden, betekent meteen Grand Teton Park in.
Iedereen die hoort dat je daar ook naar toe gaat, is superenthousiast.
Nou, ik niet zo.
Natuurlijk, het is prachtig om er doorheen te rijden, maar als je niet een echte bergwandelaar of fietser bent, vind ik het niet lang boeiend.
Je kijkt tegen een besneeuwde bergketen aan, met een aantal hoge pieken, waander de Grand Teton. Het levert mooie plaatjes op, maar ik vind het veel van hetzelfde.
We bezoeken ook nog een kerkje daar, waar achter het altaar een raam zit.
De gelovigen die daar doorheen kijken, zien ((je raadt het al) ook weer de besneeuwde Grand Teton. Mooi, waar weer hetzelfde.
Onderweg naar Dubois, waar we 2 nachtjes kamperen, zien we nog een enorme kudde bisons.
Dubois is een soort boerendorp, waar onze KOA-camping op een ranch lijkt te liggen. Het is er heerlijk rustig en het ligt zo geïntegreerd in het dorpje dat we zo dadelijk te voet een hapje kunnen gaan eten in het dorp.
Intussen zitten we in het avondzonnetje aan een wijntje en een IPA'tje.
- Posted using BlogPress from my iPad
Aan hun vragen merk je dat het ook de Amerikanen bezighoudt, wat er in Europa aan de hand is en hoe daarmee om te gaan.
Ook het andere stel dat ging vliegvissen in een soort grote autobinnenband begon erover tegen mij. De dame had vroeger Duits gestudeerd en was een aantal maanden au-pair geweest in München.
We kregen van de kanoërs nog de tip om vooral even langs de Big Springs te gaan (ze legde aan Peter uit hoe te rijden).
We blijken er met een enorme grote omweg naar toe gereden te zijn; via haast onbegaanbare weggetjes die aan Cuba deden denken, maar het was de moeite waard.
We kwamen bij een flinke poel aan, waar een Moose in stond te drinken en eten. Het water was glashelder; er zaten heel veel vogels en eendjes in en prachtige waterplanten.
Vandaag rijden we Yellowstone uit, maar om af te kicken gaan we nog wel even langs wat geysers: het blijft heel fascinerend.
Yellowstone uit in het Zuiden, betekent meteen Grand Teton Park in.
Iedereen die hoort dat je daar ook naar toe gaat, is superenthousiast.
Nou, ik niet zo.
Natuurlijk, het is prachtig om er doorheen te rijden, maar als je niet een echte bergwandelaar of fietser bent, vind ik het niet lang boeiend.
Je kijkt tegen een besneeuwde bergketen aan, met een aantal hoge pieken, waander de Grand Teton. Het levert mooie plaatjes op, maar ik vind het veel van hetzelfde.
We bezoeken ook nog een kerkje daar, waar achter het altaar een raam zit.
De gelovigen die daar doorheen kijken, zien ((je raadt het al) ook weer de besneeuwde Grand Teton. Mooi, waar weer hetzelfde.
Onderweg naar Dubois, waar we 2 nachtjes kamperen, zien we nog een enorme kudde bisons.
Dubois is een soort boerendorp, waar onze KOA-camping op een ranch lijkt te liggen. Het is er heerlijk rustig en het ligt zo geïntegreerd in het dorpje dat we zo dadelijk te voet een hapje kunnen gaan eten in het dorp.
Intussen zitten we in het avondzonnetje aan een wijntje en een IPA'tje.
- Posted using BlogPress from my iPad
woensdag, juli 27, 2016
Uitstapje naar Idaho
De camping in Yellowstone-west ligt een paar mijl van Idaho af.
Daar hebben we eigenlijk niets te zoeken.
Toch gaan we er vandaag naar toe.
We hebben heerlijk uitgeslapen, in het ochtendzonnetje ontbeten met zelfgeroosterd brood, een gekookt eitje, huckleberry topping; hmm.
Zelfgeroosterd brood kan omdat Peter zojuist een roosterunit voor op onze eenpitter heeft gekocht en die werkt echt perfect!
Vandaag geen Yellowstone; we gaan naar een klein meertje in Idaho. Chillen.
En meer staat er niet op het programma.
Omdat dit onze enige dag in Idaho wordt, wil Peter graag een foto bij de "grensovergang". Maar omdat ik zo relaxed ben (zo formuleer ik het althans), reageer ik totaal niet als hij zegt: "Hier is het bord van Idaho en een uitvoegstrook."
Hopelijk kan ik het op de terugweg herstellen.
Het is heerlijk weer; nog niet zo heel warm. De eerste stop is al snel in Island Park (op de kaart lijkt hier ook een meertje te liggen, maar dat is niet zo, vertellen een paar oudere heren aan Peter). Dan moeten we een klein eindje terug, naar Lake Henry.
We leggen aan bij een houten hut waarop staat aangegeven dat ze espresso schenken. En dat klopt, al is het in feite een makelaarskantoor.
Je zult hier werken! En de espresso (met een dubbelshot, dat wel) smaakt lekker.
En dan komt de kers op de taart: ze hebben ook nog eens prima internet!
Wat relaxed om eens zonder onderbreking je post op te halen, of een blogje te plaatsen. Overigens lukt het ook hier niet om ook maar 1 foto bij het blog zelf te plaatsen. Maar de Facebookers onder ons kunnen daar meekijken.
Geen idee wat deze dag verder gaat brengen: maar hij kan nu al niet meer stuk.
Posted using BlogPress from my iPad
Daar hebben we eigenlijk niets te zoeken.
Toch gaan we er vandaag naar toe.
We hebben heerlijk uitgeslapen, in het ochtendzonnetje ontbeten met zelfgeroosterd brood, een gekookt eitje, huckleberry topping; hmm.
Zelfgeroosterd brood kan omdat Peter zojuist een roosterunit voor op onze eenpitter heeft gekocht en die werkt echt perfect!
Vandaag geen Yellowstone; we gaan naar een klein meertje in Idaho. Chillen.
En meer staat er niet op het programma.
Omdat dit onze enige dag in Idaho wordt, wil Peter graag een foto bij de "grensovergang". Maar omdat ik zo relaxed ben (zo formuleer ik het althans), reageer ik totaal niet als hij zegt: "Hier is het bord van Idaho en een uitvoegstrook."
Hopelijk kan ik het op de terugweg herstellen.
Het is heerlijk weer; nog niet zo heel warm. De eerste stop is al snel in Island Park (op de kaart lijkt hier ook een meertje te liggen, maar dat is niet zo, vertellen een paar oudere heren aan Peter). Dan moeten we een klein eindje terug, naar Lake Henry.
We leggen aan bij een houten hut waarop staat aangegeven dat ze espresso schenken. En dat klopt, al is het in feite een makelaarskantoor.
Je zult hier werken! En de espresso (met een dubbelshot, dat wel) smaakt lekker.
En dan komt de kers op de taart: ze hebben ook nog eens prima internet!
Wat relaxed om eens zonder onderbreking je post op te halen, of een blogje te plaatsen. Overigens lukt het ook hier niet om ook maar 1 foto bij het blog zelf te plaatsen. Maar de Facebookers onder ons kunnen daar meekijken.
Geen idee wat deze dag verder gaat brengen: maar hij kan nu al niet meer stuk.
Posted using BlogPress from my iPad
Abonneren op:
Posts (Atom)