Om 6.15 uur staan we beneden. We moesten op tijd zijn van onze gastvrouw, want de bus naar Sukothai vertrekt meestal stipt op tijd: 7.10 uur.
De gastvrouw staat ons beneden al op te wachten met 2 ontbijtpakketten en ook de door haar bestelde tuktuk die ons naar het busstation brengt, staat er al.
We krijgen nog wat goede raad mee, zoals: "Maak een foto van de bus als jullie een stop hebben, want al die bussen lijken op elkaar en anders kun je hem niet terugvinden!"
Ze zwaait ons uit en weg zijn we.
Deze keer is de bus niet op tijd, zul je altijd zien. Pas om kwart voor 8 rijden we weg. We hebben een geweldig fijne plek: bovenin, helemaal voorin: veel beenruimte en goed zicht.
We krijgen meteen een bekertje water en een doosje met koekjes en tissues erin, en dat voor een busreis van 6 uur voor €7,50.
Na een goed uurtje rijden, hebben we de eerste stop. "Neem uw bustickets mee" klinkt het door de luidspreker.
Als we uitgestapt zijn, begrijpen we na een tijdje waarom. We zitten in een grote overdekte hal, waar langs de kant verschillende eetgelegenheden zijn en met het laten zien van je ticket, krijg je gratis eten en/of drinken!
We verwachten dat er nog wel een aantal keer gestopt gaat worden en dat klopt: om mensen te laten uitstappen, maar wij worden geacht te blijven zitten.
Tegen half 3 zijn we in Sukhothai.
We nemen een tuktuk die ons naar het resort Le Charme zal brengen. We geven aan dat we meteen weg willen rijden, maar dat maakt niet veel indruk.
Onze chauffeur zegt telkens zo terug te zijn en is naarstig op zoek naar meer passagiers. We rijden dan ook pas weg als hij ook nog 4 kinderen en 3 volwassenen uit Frankrijk met heel veel koffers in de tuktuk gepropt heeft.
Wel zet hij ons als eerste af, zodat alle Fransen er weer uit moeten en wij over hun bagage moeten klimmen om uit te kunnen stappen.
We krijgen wel korting!
Onze bungalow is vrijstaand en ligt aan een van de vijvers in de tuin van Le Charme. Het is een mooi resort.
We installeren ons, eten wat aan de overkant en komen even bij.
Om half zes leest P. in een van de folders van het Historisch Park vanavond open is (dat wisten we al en we willen er over een uurtje naar toe) maar hij leest ook dat je maar tot 6 uur kaartjes kunt kopen.
Oh, dat wordt even aanpoten.
Naar de receptie, fietsen regelen en racen.
Net op tijd komen we bij het ticketoffice. En dan is het weer genieten. We fietsen op het gemakje door het park en genieten van het prachtige licht dat de laatste zonnestralen op de Wats en de vele boeddhabeelden laten vallen.
In een van de laantjes aan het water staat het vol met eetstalletjes en vindt de zaterdagse picknick plaats.
Als de duisternis invalt, is het sprookje compleet: de monumenten worden uitgelicht en je bevindt je in sprookjesland.
Als we "thuis" komen, eten we op het terras aan het water bij Le Charme.
De dag erop twijfel ik even of ik weer de fiets op stap. Kan ik niet beter een dagje niets doen? Maar ja, het vooruitzicht om de hele godsganselijke dag aan het, overigens heerlijke, zwembadje te liggen, trekt ook niet. Een halve dag is echt wel genoeg.
Dus, na het ontbijt springen we weer op de fiets en dwalen heerlijk rond in en om het park en omdat we het zo rustig aan doen is het fijn!
We drinken koffie bij een klein koffiehuis, waar o.a. een Belgisch stelletje zit. De man is kennelijk zwaar vermoeid, want nadat ze even wat woorden gewisseld hebben, legt hij letterlijk zijn hoofd te ruste op de tafel en valt in slaap. Zijn vriendin (althans dat vermoed ik), vindt het ogenschijnlijk prima, maakt een foto (misschien om hem hier later mee te confronteren?) en speelt rustig verder op haar i-phone.
De cappuccino is in ieder geval lekker sterk!
Op de weg terug naar ons zwembadje, leggen we nog even aan bij een koffiebar om een hapje te eten. Het is er gezellig druk en het beloofde eten ziet er goed uit. Naast ons zit een groepje toeristen te eten: ze vertrekken precies op het moment dat ons eten op tafel staat en wij de eerste hapjes van de lekkere soep geproefd hebben.
Dan ontstaat er enige commotie en we zien waarom: de vermoedelijk oudste dochter van het vertrekkende gezin valt flauw, precies voor het restaurantje; haar zusje begint vreselijk te huilen en wordt snel getroost door vader.
De flauwgevallen dochter wordt intussen met behulp van de 2 serverende dames die onmiddellijk in de actie komen, opgelapt met koude, natte doeken en vlugzout.
Na een minuut of vijf is ze zover dat ze weer even terug in de zaak zit met iedereen bij haar.
Dan zie ik dat het weer niet goed gaat: ze draait met haar ogen en dreigt weer flauw te vallen (mijn soep smaakt intussen niet meer): dan komt ze omhoog en geeft ze over met grote golven...
We laten de soep voor wat-ie is; pakken de rijst met gebakken papyasalade op en verhuizen verder weg naar binnen: even genoeg gezien...
We gissen nog even naar wat er precies gebeurd is: bevangen door de hitte?misschien slecht gegeten? een virusje? en zien dan dat de hele familie (die op de fiets aankwam) verdwijnt met een luxe wagen, ik vermoed richting een arts.
We liggen nu lekker bij te komen in het zwembad.
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, juli 16, 2017
vrijdag, juli 14, 2017
(G)Een brug te ver
Op het eiland waar we "wonen" in Ayutthaya zijn maar weinig bruggen naar het vasteland toe (daar moeten we soms flink naar zoeken en ver voor fietsen), maar op het eiland zelf zijn er bruggetjes te over. We vinden het een uitdaging om er fietsend overheen te gaan, maar soms zijn ze te steil en/of te wankel.
Dan moet ik erkennen (volgens Peter) dat ik sommige dingen gewoon niet kan. Oei, die komt aan! Maar hij heeft wel gelijk.
Dat zegt hij overigens pas nadat ik - eigenwijs als ik ben - net als hij met mijn fiets over een smalle, steile en wankele brug wil lopen; mijn fiets ervan afschiet en vervaarlijk boven het water komt te hangen. Ik kan hem maar net terug op de brug trekken en ben blij met de hulp die Peter komt bieden.
OK, ik leer steeds bij....dat wel.
We zwerven weer heerlijk door het park, langs scholen en grachtjes waar het dan weer heel druk is (bij de scholen, natuurlijk) en dan weer heel verlaten; dat zijn de plaatsen waar we met volle teugen genieten van de natuur, bloemen en vogels.
Als we een heerlijke Pad Thai gegeten hebben, fietsen we naar huis.
Omdat het nog redelijk vroeg is, gaan we naar het zwembadje bij een guesthouse verderop waar een zus van onze eigenaresse de scepter zwaait.
Het is er heerlijk en we hebben een paar uur het rijk alleen.
Als het tegen half vijf begint te betrekken en we ook nog gedonder in de verte horen, fietsen we weer naar huis. Het blijkt vooralsnog loos alarm, want het blijft droog tot nu toe.
Even chillen, straks gaan eten en daarna vroeg naar bed.
Morgen om 6.30 uur worden we opgehaald met de de tuktuk, die ons
naar het station brengt. Morgen 6 uur bussen naar Sukhothai.
Le Charme, we komen er aan!
- Posted using BlogPress from my iPad
Dan moet ik erkennen (volgens Peter) dat ik sommige dingen gewoon niet kan. Oei, die komt aan! Maar hij heeft wel gelijk.
Dat zegt hij overigens pas nadat ik - eigenwijs als ik ben - net als hij met mijn fiets over een smalle, steile en wankele brug wil lopen; mijn fiets ervan afschiet en vervaarlijk boven het water komt te hangen. Ik kan hem maar net terug op de brug trekken en ben blij met de hulp die Peter komt bieden.
OK, ik leer steeds bij....dat wel.
We zwerven weer heerlijk door het park, langs scholen en grachtjes waar het dan weer heel druk is (bij de scholen, natuurlijk) en dan weer heel verlaten; dat zijn de plaatsen waar we met volle teugen genieten van de natuur, bloemen en vogels.
Als we een heerlijke Pad Thai gegeten hebben, fietsen we naar huis.
Omdat het nog redelijk vroeg is, gaan we naar het zwembadje bij een guesthouse verderop waar een zus van onze eigenaresse de scepter zwaait.
Het is er heerlijk en we hebben een paar uur het rijk alleen.
Als het tegen half vijf begint te betrekken en we ook nog gedonder in de verte horen, fietsen we weer naar huis. Het blijkt vooralsnog loos alarm, want het blijft droog tot nu toe.
Even chillen, straks gaan eten en daarna vroeg naar bed.
Morgen om 6.30 uur worden we opgehaald met de de tuktuk, die ons
naar het station brengt. Morgen 6 uur bussen naar Sukhothai.
Le Charme, we komen er aan!
- Posted using BlogPress from my iPad
donderdag, juli 13, 2017
Mooi Ayutthaya
Als we onze kamer uitstappen, beslaat meteen mijn bril: er valt een klamme warme deken op me. Ik kijk naar de lucht en die is onbewolkt, blauw.
"It's very hot, today" zegt onze vriendelijke gastvrouw na het ontbijt. Ze staat al klaar bij onze fietsen. "Have a good time!!"
We steken over en rijden naar het parkachtig grote complex, waar de Wats liggen. We bezoeken er twee en fietsen langs water, over bruggetjes, onder de bomen waar het iets koeler is en doen het vooral heel kalm aan.
We komen via een soort Intratuin op een parkeerterrein waar ook een "restaurant" is waar we iets willen drinken.
Het ziet er niet uit daar, maar dat wil soms niets zeggen.
Nu wel.
De koffie smaakt vies, het drankje van Peter is zelf gemaakt en vol met ijsklontjes (dat lijkt ons hier niet zo'n goed idee) en uiteindelijk wijs ik een flesje cola in de koelkast aan om toch maar iets bij hen te drinken. Ze kunnen wel wat klandizie gebruiken, vermoed ik zo. De vrouw die ons serveert, zit tussendoor ook nog een zwaar geestelijk gehadicapt meisje te voeren. Ze doet dat heel liefdevol.
We fietsen door het park en rijden daarna na het pontje. Aan de overkant kunnen we min of meer langs het water fietsen en daarna moeten we dan weer met een pontje terug om bij het Hollandhuis te komen. Peter heeft het allemaal goed bestudeerd: kan niet fout gaan! Of toch?
Bij de eerste afslag naar het pontje, stuiten we wel op een steiger, maar - zo maakt een buurtbewoner ons duidelijk - hier kunnen we de rivier niet over. We moeten verder door fietsen.
Bij een volgende afslag worden we verwelkomd door een stuk of vier blaffende honden waardoor we stokstijf blijven stilstaan tot de honden tot de orde geroepen worden door hun baasje. Ook hier kunnen we het water niet over.
Dan maar even terug naar de weg. Daar staat een etenskraampje en misschien weten de dames iets meer.
We worden vriendelijk te woord gestaan en we kunnen inderdaad het water wel over, bij de brug verderop. Zeker 3 kilometer fietsen nog, zegt ze bezorgd.
Eerst maar wat drinken en eten dus? We mogen op hun bankje gaan zitten om de kokosmelk op te drinken en te genieten van de gebakken banaan.
Als we weg willen rijden, krijgen we ieder nog een flesje koud water mee voor onderweg, gratis!
Het is inderdaad een flink eindje fietsen, maar geen 3 kilometer denk ik.
We komen eerst langs Baan Japan (hier kijken we even rond en ontlopen zo ook wat regendruppels) en daarna zijn we dan bij Baan Hollandia, het Hollandhuis waar je niet alleen friet, kroketten, frikandellen en bitterballen kunt eten, maar waar ook de geschiedenis van de VOC in Ayutthaya verbeeld wordt op de bovenetage.
De terugtocht is verrassend: we kunnen weer niet het water over met een
pontje. We moeten nu over de brug en om die te bereiken moeten de fietsen over een drietal trappen naar boven gedragen worden. Gelukkig heb ik een sterke vent bij me!
Als we daarna de brug over zijn gefietst, hebben we de keuze tussen
a. De fietsen weer een drietal trappen afdragen
b. De fietsen over een railing tillen en dan via de autoweg naar beneden rijden
We kiezen voor b. maar ik moet dan wel eerst bewijzen over de railing te kunnen klimmen, anders schieten we er nog niets mee op. Dat lukt en in een mum van tijd zijn we weer in het - inmiddels vertrouwde - deel van de stad.
We zijn wel toe een een lekkere cappuccino met een extra shot koffie!
- Posted using BlogPress from my iPad
"It's very hot, today" zegt onze vriendelijke gastvrouw na het ontbijt. Ze staat al klaar bij onze fietsen. "Have a good time!!"
We steken over en rijden naar het parkachtig grote complex, waar de Wats liggen. We bezoeken er twee en fietsen langs water, over bruggetjes, onder de bomen waar het iets koeler is en doen het vooral heel kalm aan.
We komen via een soort Intratuin op een parkeerterrein waar ook een "restaurant" is waar we iets willen drinken.
Het ziet er niet uit daar, maar dat wil soms niets zeggen.
Nu wel.
De koffie smaakt vies, het drankje van Peter is zelf gemaakt en vol met ijsklontjes (dat lijkt ons hier niet zo'n goed idee) en uiteindelijk wijs ik een flesje cola in de koelkast aan om toch maar iets bij hen te drinken. Ze kunnen wel wat klandizie gebruiken, vermoed ik zo. De vrouw die ons serveert, zit tussendoor ook nog een zwaar geestelijk gehadicapt meisje te voeren. Ze doet dat heel liefdevol.
We fietsen door het park en rijden daarna na het pontje. Aan de overkant kunnen we min of meer langs het water fietsen en daarna moeten we dan weer met een pontje terug om bij het Hollandhuis te komen. Peter heeft het allemaal goed bestudeerd: kan niet fout gaan! Of toch?
Bij de eerste afslag naar het pontje, stuiten we wel op een steiger, maar - zo maakt een buurtbewoner ons duidelijk - hier kunnen we de rivier niet over. We moeten verder door fietsen.
Bij een volgende afslag worden we verwelkomd door een stuk of vier blaffende honden waardoor we stokstijf blijven stilstaan tot de honden tot de orde geroepen worden door hun baasje. Ook hier kunnen we het water niet over.
Dan maar even terug naar de weg. Daar staat een etenskraampje en misschien weten de dames iets meer.
We worden vriendelijk te woord gestaan en we kunnen inderdaad het water wel over, bij de brug verderop. Zeker 3 kilometer fietsen nog, zegt ze bezorgd.
Eerst maar wat drinken en eten dus? We mogen op hun bankje gaan zitten om de kokosmelk op te drinken en te genieten van de gebakken banaan.
Als we weg willen rijden, krijgen we ieder nog een flesje koud water mee voor onderweg, gratis!
Het is inderdaad een flink eindje fietsen, maar geen 3 kilometer denk ik.
We komen eerst langs Baan Japan (hier kijken we even rond en ontlopen zo ook wat regendruppels) en daarna zijn we dan bij Baan Hollandia, het Hollandhuis waar je niet alleen friet, kroketten, frikandellen en bitterballen kunt eten, maar waar ook de geschiedenis van de VOC in Ayutthaya verbeeld wordt op de bovenetage.
De terugtocht is verrassend: we kunnen weer niet het water over met een
pontje. We moeten nu over de brug en om die te bereiken moeten de fietsen over een drietal trappen naar boven gedragen worden. Gelukkig heb ik een sterke vent bij me!
Als we daarna de brug over zijn gefietst, hebben we de keuze tussen
a. De fietsen weer een drietal trappen afdragen
b. De fietsen over een railing tillen en dan via de autoweg naar beneden rijden
We kiezen voor b. maar ik moet dan wel eerst bewijzen over de railing te kunnen klimmen, anders schieten we er nog niets mee op. Dat lukt en in een mum van tijd zijn we weer in het - inmiddels vertrouwde - deel van de stad.
We zijn wel toe een een lekkere cappuccino met een extra shot koffie!
- Posted using BlogPress from my iPad
woensdag, juli 12, 2017
Op naar Ayutthaya
Na afscheid genomen te hebben bij Oriental Kwai Resort (we vrezen dat we op onze hele verdere reis geen resort meer treffen als dit), beginnen we aan de reis naar Ayutthaya. Eerst een taxi, dan de bus naar "Zeg maar Soeppan" zei Evelien van Oriental Kwai, en daarna nog een taxibus naar Ayutthaya.
Het verloopt allemaal heel soepel: we worden overal precies op de goede plek afgezet, we worden geholpen met de koffers en 5 uur later zijn we in het stadje waar we willen zijn.
We rijden door een brede straat als ik opeens aan de rechterkant van de weg de naam van ons resort zie staan: Prom Tong Mansion. Gelukkig zitten we vooraan in het busje en ik vraag de chauffeur of hij wil stoppen. Dat doet hij.
"Ik hoop dat je het goed gezien hebt," zegt Peter enerzijds wantrouwend, anderzijds hoopvol. En dat heb ik: 20 meter terug ligt het guesthouse waar we hartelijk ontvangen worden. Dat scheelt ons bijna 3/4 uur reistijd!
Even later zitten we lekker te lunchen aan het water, vlakbij het aanlegsteigertje van een pontje: veel te zien en lekker eten.
Daarna gaan we even bijkomen op onze kamer: het is namelijk drukkend warm weer. Er wordt veel regen verwacht.
Na een uurtje wandelen we naar Wat Maha Tat, een van de vele in het Ramapark dat vlak voor onze deur ligt.
Het is er helemaal niet druk (meer) en het late middagzonnetje kleurt de toren extra rood. Omdat deze Wat zoveel geleden heeft, staan de overgebleven delen een stuk schever dan de toren van Pisa en ook de grond eronder is hier een daar scheef ingezakt. Het geeft een surrealistisch beeld aan het geheel en de rust is weldadig.
Hoe anders is het daarna op de avondmarkt tegenover. Het is al flink druk daar en de eetkraampjes en eettentjes doen goede zaken.
Er heerst wel een gezellige sfeer.
We wandelen weer naar de restaurantjes aan het water voor het avondeten.
In eerste instantie willen we terug naar waar we vanmiddag waren, maar Peter wil toch ook even kijken bij de buren die in het ANWB-boek beschreven staan.
Als we daarnaar toe wandelen, knal ik snoeihard met mijn hoofd tegen een 3 meter groot reclamebord aan. Ik was geconcentreerd op de stoep, want dat ligt daar allemaal niet zo strak geplaveid als we gewend zijn, en verwachtte niet dat daar dwars over het padje, op 1.60 hoogte zo'n bord zou staan.
De klap kwam zo hard aan dat ik achterover dreigde te klappen en zeker drie, vier stappen achteruit moest doen om niet echt neer te gaan. Ik bleef op de been, gelukkig! Peter en een lokale getuige lieten me even op een bankje gaan zitten om bij te komen. Er vloeide geen bloed uit en na een minuutje kon ik weer verder.
Bij het restaurant werd het niet zo'n succes. Het eten was wel goed, maar de bediening was te "gemaakt", de lifemuziek ging vervelen, de kinderen aan het tafeltje net achter mij gilden voortdurend.
Maar het kan ook zijn dat mijn hoofd er niet meer zo naar stond......
- Posted using BlogPress from my iPad
Het verloopt allemaal heel soepel: we worden overal precies op de goede plek afgezet, we worden geholpen met de koffers en 5 uur later zijn we in het stadje waar we willen zijn.
We rijden door een brede straat als ik opeens aan de rechterkant van de weg de naam van ons resort zie staan: Prom Tong Mansion. Gelukkig zitten we vooraan in het busje en ik vraag de chauffeur of hij wil stoppen. Dat doet hij.
"Ik hoop dat je het goed gezien hebt," zegt Peter enerzijds wantrouwend, anderzijds hoopvol. En dat heb ik: 20 meter terug ligt het guesthouse waar we hartelijk ontvangen worden. Dat scheelt ons bijna 3/4 uur reistijd!
Even later zitten we lekker te lunchen aan het water, vlakbij het aanlegsteigertje van een pontje: veel te zien en lekker eten.
Daarna gaan we even bijkomen op onze kamer: het is namelijk drukkend warm weer. Er wordt veel regen verwacht.
Na een uurtje wandelen we naar Wat Maha Tat, een van de vele in het Ramapark dat vlak voor onze deur ligt.
Het is er helemaal niet druk (meer) en het late middagzonnetje kleurt de toren extra rood. Omdat deze Wat zoveel geleden heeft, staan de overgebleven delen een stuk schever dan de toren van Pisa en ook de grond eronder is hier een daar scheef ingezakt. Het geeft een surrealistisch beeld aan het geheel en de rust is weldadig.
Hoe anders is het daarna op de avondmarkt tegenover. Het is al flink druk daar en de eetkraampjes en eettentjes doen goede zaken.
Er heerst wel een gezellige sfeer.
We wandelen weer naar de restaurantjes aan het water voor het avondeten.
In eerste instantie willen we terug naar waar we vanmiddag waren, maar Peter wil toch ook even kijken bij de buren die in het ANWB-boek beschreven staan.
Als we daarnaar toe wandelen, knal ik snoeihard met mijn hoofd tegen een 3 meter groot reclamebord aan. Ik was geconcentreerd op de stoep, want dat ligt daar allemaal niet zo strak geplaveid als we gewend zijn, en verwachtte niet dat daar dwars over het padje, op 1.60 hoogte zo'n bord zou staan.
De klap kwam zo hard aan dat ik achterover dreigde te klappen en zeker drie, vier stappen achteruit moest doen om niet echt neer te gaan. Ik bleef op de been, gelukkig! Peter en een lokale getuige lieten me even op een bankje gaan zitten om bij te komen. Er vloeide geen bloed uit en na een minuutje kon ik weer verder.
Bij het restaurant werd het niet zo'n succes. Het eten was wel goed, maar de bediening was te "gemaakt", de lifemuziek ging vervelen, de kinderen aan het tafeltje net achter mij gilden voortdurend.
Maar het kan ook zijn dat mijn hoofd er niet meer zo naar stond......
- Posted using BlogPress from my iPad
dinsdag, juli 11, 2017
Toch een mooie dag
's Morgens om 10.00 uur worden we verwacht op het aanlegsteigertje beneden ons huisje: we worden met een speed-longtailboat naar de "Bridge" gebracht: zo'n 20 minuutjes varen.
Het is al behoorlijk warm en de wind die door de haren waait, brengt behalve verkoeling, ook een ravage aan in mijn kapsel (en dat is hier de hele dag hopeloos: door het zweten lijkt het voortdurend of ik net uit het zwembad kom. Maar ja, ze kennen me hier toch niet.)
Op de brug is het heel wat rustiger dan gisteren en ook de kermis aan souvenierwinkels is nog niet gestart. We wandelen er rustig overheen en dalen aan de andere kant af naar een Chinees tempelcomplex waar duidelijk een ceremonie gaat plaatsvinden. Jonge mannen tuigen een palmstok op; een monnik houdt visite voor zijn aanhangers, eten en drinken wordt aangevoerd: ze hebben het er druk mee. Als we ergens aan een balie proberen een flesje water te kopen, wordt er naar een grote koelbox gewezen met de mededeling: "Pak er maar uit wat je nodig hebt." Betalen is nergens voor nodig.
Als we terugwandelen over de brug wordt net de eerste duizendknaller afgestoken.
We lopen door naar de backpackerstraat waar we gisteren zijn geëindigd en huren een fiets en rijden naar het Oorlogskerkhof. Een gigantisch groot veld met door de Commonwealth of Nations bijgehouden graven van Engelse, Australische en Nederlandse gesneuvelden. Dood door honger, uitputting, ziektes en lijfstraffen. Voor een spoorlijn, voor een brug... 90.000 doden in totaal.
We fietsen verder door de straten van Kanchanaburi, langs een markt, langs een gigantisch tempelcomplex en staan dan - vrij plotseling omdat we geen aanwijzingen konden vinden - voor het Jeathmuseum waar via een fototentoonstelling deze trieste geschiedenis nog eens wordt verbeeld.
2 kilometer verder bezoeken we nog een 2e Oorlogskerkhof: we zijn de enige bezoekers. De stilte benadrukt de machteloosheid die ik voel.
We sluiten het hier af.
We fietsen terug naar het dorp en stoppen voor een lunch bij ZapZap: een gouden greep.
We smullen van de gebakken papayasalade met een sausje om je vingers bij op te eten. Het lukt me ook nog om een hete saus bij mijn springrolls te bestellen en het feest is compleet.
Als we daarna de fietsen hebben ingeleverd, lopen we een klein stukje terug naar een taxibedrijf. Nee, ze hebben geen taxi voor ons!
Op mijn vraag hoe dat dan kan bij een taxibedrijf krijgen we als antwoord dat er geen chauffeur is vandaag, maar misschien lukt het 100 meter verderop wel....
Daar worden we nog eens 100 meter doorgestuurd en ja, daar staat een luxe wagen met een provisorisch geknutseld taxibordje op het dak: BINGO!
"Waar moeten jullie naar toe? Nee, dat doen we niet, dat is veel te ver!"
Ehhh, is 10 km. te ver? Is de bezinetank leeg dan?
Nou vooruit dan, maar van de 300 Bath is nog geen 10 bath af te dingen en dat wil wat zeggen, hier.
's Avonds laat ik me nog eens verwennen met een lekkere oliemassage.
Morgen verlaten we Oriental Resort.
De reis gaat verder.
- Posted using BlogPress from my iPad
Het is al behoorlijk warm en de wind die door de haren waait, brengt behalve verkoeling, ook een ravage aan in mijn kapsel (en dat is hier de hele dag hopeloos: door het zweten lijkt het voortdurend of ik net uit het zwembad kom. Maar ja, ze kennen me hier toch niet.)
Op de brug is het heel wat rustiger dan gisteren en ook de kermis aan souvenierwinkels is nog niet gestart. We wandelen er rustig overheen en dalen aan de andere kant af naar een Chinees tempelcomplex waar duidelijk een ceremonie gaat plaatsvinden. Jonge mannen tuigen een palmstok op; een monnik houdt visite voor zijn aanhangers, eten en drinken wordt aangevoerd: ze hebben het er druk mee. Als we ergens aan een balie proberen een flesje water te kopen, wordt er naar een grote koelbox gewezen met de mededeling: "Pak er maar uit wat je nodig hebt." Betalen is nergens voor nodig.
Als we terugwandelen over de brug wordt net de eerste duizendknaller afgestoken.
We lopen door naar de backpackerstraat waar we gisteren zijn geëindigd en huren een fiets en rijden naar het Oorlogskerkhof. Een gigantisch groot veld met door de Commonwealth of Nations bijgehouden graven van Engelse, Australische en Nederlandse gesneuvelden. Dood door honger, uitputting, ziektes en lijfstraffen. Voor een spoorlijn, voor een brug... 90.000 doden in totaal.
We fietsen verder door de straten van Kanchanaburi, langs een markt, langs een gigantisch tempelcomplex en staan dan - vrij plotseling omdat we geen aanwijzingen konden vinden - voor het Jeathmuseum waar via een fototentoonstelling deze trieste geschiedenis nog eens wordt verbeeld.
2 kilometer verder bezoeken we nog een 2e Oorlogskerkhof: we zijn de enige bezoekers. De stilte benadrukt de machteloosheid die ik voel.
We sluiten het hier af.
We fietsen terug naar het dorp en stoppen voor een lunch bij ZapZap: een gouden greep.
We smullen van de gebakken papayasalade met een sausje om je vingers bij op te eten. Het lukt me ook nog om een hete saus bij mijn springrolls te bestellen en het feest is compleet.
Als we daarna de fietsen hebben ingeleverd, lopen we een klein stukje terug naar een taxibedrijf. Nee, ze hebben geen taxi voor ons!
Op mijn vraag hoe dat dan kan bij een taxibedrijf krijgen we als antwoord dat er geen chauffeur is vandaag, maar misschien lukt het 100 meter verderop wel....
Daar worden we nog eens 100 meter doorgestuurd en ja, daar staat een luxe wagen met een provisorisch geknutseld taxibordje op het dak: BINGO!
"Waar moeten jullie naar toe? Nee, dat doen we niet, dat is veel te ver!"
Ehhh, is 10 km. te ver? Is de bezinetank leeg dan?
Nou vooruit dan, maar van de 300 Bath is nog geen 10 bath af te dingen en dat wil wat zeggen, hier.
's Avonds laat ik me nog eens verwennen met een lekkere oliemassage.
Morgen verlaten we Oriental Resort.
De reis gaat verder.
- Posted using BlogPress from my iPad
maandag, juli 10, 2017
Gemengde gevoelens
Vandaag gaan we op excursie: de "highlights" van de river Kwai.
Met 12 personen in een busje rijden we naar de Erawan watervallen. Het zijn er 7 in totaal. Aan de voet van elke waterval zijn bassins waarin gezwommen kan worden.
We zwemmen in nummer 3. Het water is heerlijk en het krioelt er van de vissen. Dat is op zich leuk, maar deze vissen zijn gespecialiseers in het opeten van dode huidcellen en ze laten geen kans onbenut om aan te vallen op elk bloot stukje huid (en dat is best veel als je badkleding draagt).
Het kriebelt als ik weet niet wat, dus ook als je even stilstaat of - hangt om rond te kijken, zorg je wel dat je in beweging blijft!
Wel een mooie gelegenheid om even mijn onderwatercameraatje te proberen. Het werkt goed, maar de vissen zijn zo grijs als haring, dus het levert nog geen mooie plaatjes op (ik heb wel hoge verwachtingen van de foto's als we gaan snorkelen).
De volgende stop is bij de Hellfire-pass, uit de rotsen gehakt door voornamelijk Australische dwangarbeiders.
Via de audioguide krijgen we te horen welke ontberingen deze mensen hebben moeten doorstaan. Je weet het al wel, maar het komt extra hard binnen als je daar ter plekke loopt. Je denkt terug aan al die zinloze oorlogen in het verleden en ook aan die van nu. We leren te weinig van het verleden.
Veel te snel moeten we al weer het busje in.
Daarna rijden we naar een stationnetje om in een stoomtrein een stukje over de "dodenspoorlijn" te gaan rijden. Niets doet me denken aan die keer, 17 jaar geleden, toen ik hier voor het eerst kwam. Toen alleen een bijna leeg station, nu een honder meter lange passage langs souvenierwinkels alsof je in Eurodisney aankomt.
Het stoort me in mijn beleving.
Als we tenslotte bij de Bridge zelf aankomen, is het nog erger. Bij het begin van de brug is een grote verzameling aan marktkramen verrezen, waardoor je bijna de opgang van de brug niet eens kunt zien! We krijgen 15 minuten de tijd.
Dit is niet wat ik Peter had willen laten zien.
Gelukkig gaan we morgen met een boot vanaf ons resort terug naar Kachanaburi. Dan gaan we in ons eigen tempo nog eens naar de brug, het museum en het kerkhof: te voet of met de fiets: we zien wel.
Wij zijn geen mensen voor highlight-hopping.
- Posted using BlogPress from my iPad
Met 12 personen in een busje rijden we naar de Erawan watervallen. Het zijn er 7 in totaal. Aan de voet van elke waterval zijn bassins waarin gezwommen kan worden.
We zwemmen in nummer 3. Het water is heerlijk en het krioelt er van de vissen. Dat is op zich leuk, maar deze vissen zijn gespecialiseers in het opeten van dode huidcellen en ze laten geen kans onbenut om aan te vallen op elk bloot stukje huid (en dat is best veel als je badkleding draagt).
Het kriebelt als ik weet niet wat, dus ook als je even stilstaat of - hangt om rond te kijken, zorg je wel dat je in beweging blijft!
Wel een mooie gelegenheid om even mijn onderwatercameraatje te proberen. Het werkt goed, maar de vissen zijn zo grijs als haring, dus het levert nog geen mooie plaatjes op (ik heb wel hoge verwachtingen van de foto's als we gaan snorkelen).
De volgende stop is bij de Hellfire-pass, uit de rotsen gehakt door voornamelijk Australische dwangarbeiders.
Via de audioguide krijgen we te horen welke ontberingen deze mensen hebben moeten doorstaan. Je weet het al wel, maar het komt extra hard binnen als je daar ter plekke loopt. Je denkt terug aan al die zinloze oorlogen in het verleden en ook aan die van nu. We leren te weinig van het verleden.
Veel te snel moeten we al weer het busje in.
Daarna rijden we naar een stationnetje om in een stoomtrein een stukje over de "dodenspoorlijn" te gaan rijden. Niets doet me denken aan die keer, 17 jaar geleden, toen ik hier voor het eerst kwam. Toen alleen een bijna leeg station, nu een honder meter lange passage langs souvenierwinkels alsof je in Eurodisney aankomt.
Het stoort me in mijn beleving.
Als we tenslotte bij de Bridge zelf aankomen, is het nog erger. Bij het begin van de brug is een grote verzameling aan marktkramen verrezen, waardoor je bijna de opgang van de brug niet eens kunt zien! We krijgen 15 minuten de tijd.
Dit is niet wat ik Peter had willen laten zien.
Gelukkig gaan we morgen met een boot vanaf ons resort terug naar Kachanaburi. Dan gaan we in ons eigen tempo nog eens naar de brug, het museum en het kerkhof: te voet of met de fiets: we zien wel.
Wij zijn geen mensen voor highlight-hopping.
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, juli 09, 2017
Op de fiets
Na een afwisselende nacht (slapen, een paar uur klaarwakker en daarna toch weer even slapen) en een heerlijk ontbijt stappen we op de fiets (Nederlandse makelij!) voor een tochtje door de dorpjes en velden.
We krijgen een uitgebreide routebeschrijving mee met foto's van elke afslag en toch gaat het bij de eerste afslag al mis waardoor we de eerste loop missen. Geen punt: die pakken we dan op de terugweg.
Het is stralend mooi weer en we genieten van de mooie omgeving, de reigers, de geuren en de vriendelijk zwaaiende buurtbewoners.
Wij komen langs velden en vijvertjes en in een ervan, vol met lotusbloemen, staan 2 vrouwen en een man tot aan hun middel in het water. Ze vinden daar waterslakken.
Rond het middaguur houden we een korte pauze langs de rivier.
Aan de tafels zitten hele families te lunchen en de buurman naast ons laat regelmatig horen dat het hem heel goed smaakt!
Peter kan geen genoeg krijgen van het fietstochtje en neemt nog even
een afslag die niet beschreven staat.
Ik fiets op mijn gemakje door naar "huis".
Even later komt hij mij achterna geracet. Er is aan het eind van dat weggetje een brug en daar wil hij overheen: 't kan dus wel even duren voor hij terug is. OK....
Ik fiets weer door en bedenk dan dat hij de huissleutel heeft: ik draai om en race op mijn beurt hem nu achterna.
Nadat ik de sleutel heb, draai ik weer om en fiets rustig terug. Het is nog niet zo eenvoudig om elkaar los te laten, bedenk ik onderweg.
Als hij terug is, blijkt uit zijn verhaal dat het hem niet gelukt is om tegenover ons resort uit te komen, dat hij achterna gezeten is door blaffende honden waardoor hij een omweg is gaan rijden, flink moest klimmen en nu druipend van het zweet enorm staat te genieten.
"Dit is voor mij vakantie!", zegt-ie met een big smile.
Nu een paar uurtjes luieren en lezen en straks een Thaise massage.
- Posted using BlogPress from my iPad
We krijgen een uitgebreide routebeschrijving mee met foto's van elke afslag en toch gaat het bij de eerste afslag al mis waardoor we de eerste loop missen. Geen punt: die pakken we dan op de terugweg.
Het is stralend mooi weer en we genieten van de mooie omgeving, de reigers, de geuren en de vriendelijk zwaaiende buurtbewoners.
Wij komen langs velden en vijvertjes en in een ervan, vol met lotusbloemen, staan 2 vrouwen en een man tot aan hun middel in het water. Ze vinden daar waterslakken.
Rond het middaguur houden we een korte pauze langs de rivier.
Aan de tafels zitten hele families te lunchen en de buurman naast ons laat regelmatig horen dat het hem heel goed smaakt!
Peter kan geen genoeg krijgen van het fietstochtje en neemt nog even
een afslag die niet beschreven staat.
Ik fiets op mijn gemakje door naar "huis".
Even later komt hij mij achterna geracet. Er is aan het eind van dat weggetje een brug en daar wil hij overheen: 't kan dus wel even duren voor hij terug is. OK....
Ik fiets weer door en bedenk dan dat hij de huissleutel heeft: ik draai om en race op mijn beurt hem nu achterna.
Nadat ik de sleutel heb, draai ik weer om en fiets rustig terug. Het is nog niet zo eenvoudig om elkaar los te laten, bedenk ik onderweg.
Als hij terug is, blijkt uit zijn verhaal dat het hem niet gelukt is om tegenover ons resort uit te komen, dat hij achterna gezeten is door blaffende honden waardoor hij een omweg is gaan rijden, flink moest klimmen en nu druipend van het zweet enorm staat te genieten.
"Dit is voor mij vakantie!", zegt-ie met een big smile.
Nu een paar uurtjes luieren en lezen en straks een Thaise massage.
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, juli 08, 2017
Kanchanaburi
Na een prima vlucht met de KLM (zitplaatsen bij de toegangsdeur, dus een zee aan beenruimte; lekkere maaltijden met een wijntje en koffie met een cognacje; warme natte verfrissingsdoekjes en volop gekoelde frisdrankjes) landen we zaterdagmorgen rond een uur of 10 in Bangkok.
We zijn nog redelijk fris, hoewel we alleen wat hazeslaapjes hebben kunnen doen.
De taxichauffeur die ons naar Station West brengt om vanaf daar de lokale bus naar Kachanaburi te kunnen nemen, weet ons over te halen om meteen maar het hele stuk met de taxi te doen. Toe maar: een goed begin is het halve werk!
Het is veel verder dan ik ingeschat heb (we zijn er pas na een rit van 3 1/2 uur) en de reis doet me denken aan de angstaanjagende autoritten in India, en niet alleen omdat ik veel Tata vrachtwagens zie (Indiaas merk): een aantal keren ontsnappen we aan de dood. Zo worden we b.v. afgesneden door een inhalende vrachtwagen en dat gaat maar net goed. Bovendien worden we er onderweg een aantal keren mee geconfronteerd dat het soms echt niet goed afloopt: een tuktuk ligt op zijn zijkant, midden op een drukke verkeersader door de stad en even later ligt er weer een Jeep op zijn kop in de greppel. Ik krijg sterk de indruk dat het verkeer hier stukken drukker is dan 10 jaar geleden en hetzelfde geldt voor de Thai ook!
Maar ons vertrouwen wordt niet beschaamd: hij zet ons keurig netjes af voor Oriental Kwai Resort: onze verblijfplaats de komende 4 dagen.
Oriental Kwai is een klein paradijs vol bloemen, planten en bomen, met in totaal 12 bungalows. Onze nummer 1 ligt aan het einde van het paadje, dus we zullen geen last krijgen van voorbijgangers en we hebben uitzicht op de River Kwai.
Er is een klein zwembadje bij en het restaurant serveert heerlijke maaltijden, althans vanavond was het 🔝.
Eens kijken of we vannacht wel lekker kunnen slapen.
- Posted using BlogPress from my iPad
We zijn nog redelijk fris, hoewel we alleen wat hazeslaapjes hebben kunnen doen.
De taxichauffeur die ons naar Station West brengt om vanaf daar de lokale bus naar Kachanaburi te kunnen nemen, weet ons over te halen om meteen maar het hele stuk met de taxi te doen. Toe maar: een goed begin is het halve werk!
Het is veel verder dan ik ingeschat heb (we zijn er pas na een rit van 3 1/2 uur) en de reis doet me denken aan de angstaanjagende autoritten in India, en niet alleen omdat ik veel Tata vrachtwagens zie (Indiaas merk): een aantal keren ontsnappen we aan de dood. Zo worden we b.v. afgesneden door een inhalende vrachtwagen en dat gaat maar net goed. Bovendien worden we er onderweg een aantal keren mee geconfronteerd dat het soms echt niet goed afloopt: een tuktuk ligt op zijn zijkant, midden op een drukke verkeersader door de stad en even later ligt er weer een Jeep op zijn kop in de greppel. Ik krijg sterk de indruk dat het verkeer hier stukken drukker is dan 10 jaar geleden en hetzelfde geldt voor de Thai ook!
Maar ons vertrouwen wordt niet beschaamd: hij zet ons keurig netjes af voor Oriental Kwai Resort: onze verblijfplaats de komende 4 dagen.
Oriental Kwai is een klein paradijs vol bloemen, planten en bomen, met in totaal 12 bungalows. Onze nummer 1 ligt aan het einde van het paadje, dus we zullen geen last krijgen van voorbijgangers en we hebben uitzicht op de River Kwai.
Er is een klein zwembadje bij en het restaurant serveert heerlijke maaltijden, althans vanavond was het 🔝.
Eens kijken of we vannacht wel lekker kunnen slapen.
- Posted using BlogPress from my iPad
donderdag, juli 06, 2017
Het was me het weekje wel!
Op de eerste dag van deze week begaf de wasmachine het: het wasje dat erin zat dan maar met de hand uitgewrongen (auw, vingers en polsen...) en op een droogrekje.
's Avonds een man op de bank met een kater. Niet van de wijn of wat pilsjes, maar van een teleurstellende diploma-uitreiking.
Dinsdag een topdag met gemengde gevoelens: je zoon met zijn gezin uitzwaaien op weg naar een expatbestaan in Singapore (fantastisch mooie uitzwaaidag), bijna 3 uur rijden vanaf Zaventhem naar Schijndel (files omzeilen en net de foute afslagen kiezen) en daarna een etentje met vrienden (we worden echt wel verwend, deze week).
Woensdag nog even een dienst draaien in het Taalhuis en 's avonds uit eten "...nog voor vaderdag en verjaardagen!": gezellige, ontspannen avond.
Op de valreep nog een wasmachine besteld, online. Levering en plaatsing op donderdag: de dag dat we de koffers pakken.
Het kan allemaal net, te meer omdat we allebei (weliswaar op verschillende locaties) voor de lunch zijn uitgenodigd.
Morgen begint onze reis!
- Posted using BlogPress from my iPad
's Avonds een man op de bank met een kater. Niet van de wijn of wat pilsjes, maar van een teleurstellende diploma-uitreiking.
Dinsdag een topdag met gemengde gevoelens: je zoon met zijn gezin uitzwaaien op weg naar een expatbestaan in Singapore (fantastisch mooie uitzwaaidag), bijna 3 uur rijden vanaf Zaventhem naar Schijndel (files omzeilen en net de foute afslagen kiezen) en daarna een etentje met vrienden (we worden echt wel verwend, deze week).
Woensdag nog even een dienst draaien in het Taalhuis en 's avonds uit eten "...nog voor vaderdag en verjaardagen!": gezellige, ontspannen avond.
Op de valreep nog een wasmachine besteld, online. Levering en plaatsing op donderdag: de dag dat we de koffers pakken.
Het kan allemaal net, te meer omdat we allebei (weliswaar op verschillende locaties) voor de lunch zijn uitgenodigd.
Morgen begint onze reis!
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, april 29, 2017
Laatste dag Toscane
De terugweg rijden we in 2 etappes.
Vandaag gaan we via San Miniato naar Lucca; morgenochtend naar het vliegveld in Pisa.
In San Miniato pikken we nog net een bruiloft mee. Het is weer een hoop poeha, maar niet echt stijlvol (de bruid zit bij aankomst nog met een flinke dot kauwgom in haar mond, gezien de flinke kauwbewegingen).
De piazza de la Republica is uitgestorven, maar de fresco's en de in kalk gekraste taferelen zijn er niet minder mooi om. De muur is een restant van een 17e eeuwse kerk. Verder heeft het stadje niet zo veel te bieden, behalve een mooi uitzicht op het dal, ook tijdens de lunch.
In Lucca worden we hartelijk ontvangen in het guesthouse. Omdat de zon stralend aan de hemel staat en er een grote achtertuin is met zitjes, besluiten we om daar eerst nog maar eens een uurtje van te genieten en daarna naar het oude centrum te rijden.
Het vinden van een parkeerplaats valt nog niet mee, omdat we het idee hebben dat we net buiten de stadsmuur moeten zijn en we precies de verkeerde richting op rijden om daar een plekje te kunnen vinden.
Met wat draai- en keerwerk lukt het uiteindelijk.
Aanvankelijk gaat de standswandeling heel goed; binnen de kortste keren hebben we het enige grote ovale plein Plaza del Mercato (gevormd door het oude Romeins amfitheater) gevonden.
Na een korte stop gaan we de rest verkennen. En dan gaat het mis.
We vinden wel het kanaal dat door de stad loopt, maar lopen dan totaal de verkeerde kant op. We moeten een grote bocht maken, komen dan bijna weer uit waar we begonnen zijn, en koersen dan pas weer de goede kant op.
De stappenteller geeft 12.000 aan (het dubbele van wat je dagelijks nodig hebt) en we hebben nog niet echt veel van Lucca gezien. Het grote voordeel is wel dat we door zeer rustige straten wandelen: geen toerist te zien.
Dat merken we vooral als we weer op het goede pad zitten: in de via Fillungo kun je over de koppen lopen! Tjeetje, wat een drukte. We kunnen niet eens min of meer ons eigen slentertempo aanhouden.
We strijken weer maar neer op het Plaza del Mercato, eten een pizza die niet lekker is maar wel een espresso oplevert en wandelen terug naar de auto.
Als we ergens een stad hebben bezocht, zeggen we meestal tegen elkaar: "Deze stad heeft geen geheimen meer voor ons."
Dat kunnen we van Lucca niet zeggen. Mooie reden om er nog eens naar toe te gaan!
We hebben een goeie tijd gehad hier in Toscane.
- Posted using BlogPress from my iPad
Vandaag gaan we via San Miniato naar Lucca; morgenochtend naar het vliegveld in Pisa.
In San Miniato pikken we nog net een bruiloft mee. Het is weer een hoop poeha, maar niet echt stijlvol (de bruid zit bij aankomst nog met een flinke dot kauwgom in haar mond, gezien de flinke kauwbewegingen).
De piazza de la Republica is uitgestorven, maar de fresco's en de in kalk gekraste taferelen zijn er niet minder mooi om. De muur is een restant van een 17e eeuwse kerk. Verder heeft het stadje niet zo veel te bieden, behalve een mooi uitzicht op het dal, ook tijdens de lunch.
In Lucca worden we hartelijk ontvangen in het guesthouse. Omdat de zon stralend aan de hemel staat en er een grote achtertuin is met zitjes, besluiten we om daar eerst nog maar eens een uurtje van te genieten en daarna naar het oude centrum te rijden.
Het vinden van een parkeerplaats valt nog niet mee, omdat we het idee hebben dat we net buiten de stadsmuur moeten zijn en we precies de verkeerde richting op rijden om daar een plekje te kunnen vinden.
Met wat draai- en keerwerk lukt het uiteindelijk.
Aanvankelijk gaat de standswandeling heel goed; binnen de kortste keren hebben we het enige grote ovale plein Plaza del Mercato (gevormd door het oude Romeins amfitheater) gevonden.
Na een korte stop gaan we de rest verkennen. En dan gaat het mis.
We vinden wel het kanaal dat door de stad loopt, maar lopen dan totaal de verkeerde kant op. We moeten een grote bocht maken, komen dan bijna weer uit waar we begonnen zijn, en koersen dan pas weer de goede kant op.
De stappenteller geeft 12.000 aan (het dubbele van wat je dagelijks nodig hebt) en we hebben nog niet echt veel van Lucca gezien. Het grote voordeel is wel dat we door zeer rustige straten wandelen: geen toerist te zien.
Dat merken we vooral als we weer op het goede pad zitten: in de via Fillungo kun je over de koppen lopen! Tjeetje, wat een drukte. We kunnen niet eens min of meer ons eigen slentertempo aanhouden.
We strijken weer maar neer op het Plaza del Mercato, eten een pizza die niet lekker is maar wel een espresso oplevert en wandelen terug naar de auto.
Als we ergens een stad hebben bezocht, zeggen we meestal tegen elkaar: "Deze stad heeft geen geheimen meer voor ons."
Dat kunnen we van Lucca niet zeggen. Mooie reden om er nog eens naar toe te gaan!
We hebben een goeie tijd gehad hier in Toscane.
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag, april 28, 2017
Certaldo en San Gimignano
De laatste dag in Montepulciano gebruiken we voor een dagje nostalgie: we gaan naar Certaldo en San Gimignano: de zon tegemoet!
Certaldo staat bijna in geen reisgids vermeld, ook niet in de Capitoolgids.
Ik snap dat niet zo goed, want in de oude bovenstad - bereikbaar via een Funicolare (kabelspoorbaantje)- heeft Boccacio zijn laatste jaren doorgebracht. Het huis is te bezichtigen en boven op de toren van zijn huis heb je een fantantisch uitzicht over het Toscaanse land. De Decamerone staat in honderden versies uitgestald in een bibliotheek in zijn huis.
Ook het prachtig gerestaureerde huis van de machthebbers, dat ook nog als gevangenis heeft gefungeerd, is de moeite van een bezoek zeker waard.
En hoewel er twee schoolklassen in een middeleeuws spel verwikkeld zijn en door de straten marcheren, heerst er een rust die je nog maar weinig tegenkomt.
Hoe anders is dit in San Gimignano: het wemelt er van de toeristen. Maar, het blijft een mooie plaats om lekker rond te dwalen: er is veel moois te zien.
En, een ijsje van een wereldberoemde ijsmaker die zelf als een soort "clown" voor de deur op de foto gaat met elke koper: 't is een circus, maar het ijsje smaakt verrukkelijk!
Morgen rijden we naar Lucca, onze laatste stop in Toscane.
- Posted using BlogPress from my iPad
Certaldo staat bijna in geen reisgids vermeld, ook niet in de Capitoolgids.
Ik snap dat niet zo goed, want in de oude bovenstad - bereikbaar via een Funicolare (kabelspoorbaantje)- heeft Boccacio zijn laatste jaren doorgebracht. Het huis is te bezichtigen en boven op de toren van zijn huis heb je een fantantisch uitzicht over het Toscaanse land. De Decamerone staat in honderden versies uitgestald in een bibliotheek in zijn huis.
Ook het prachtig gerestaureerde huis van de machthebbers, dat ook nog als gevangenis heeft gefungeerd, is de moeite van een bezoek zeker waard.
En hoewel er twee schoolklassen in een middeleeuws spel verwikkeld zijn en door de straten marcheren, heerst er een rust die je nog maar weinig tegenkomt.
Hoe anders is dit in San Gimignano: het wemelt er van de toeristen. Maar, het blijft een mooie plaats om lekker rond te dwalen: er is veel moois te zien.
En, een ijsje van een wereldberoemde ijsmaker die zelf als een soort "clown" voor de deur op de foto gaat met elke koper: 't is een circus, maar het ijsje smaakt verrukkelijk!
Morgen rijden we naar Lucca, onze laatste stop in Toscane.
- Posted using BlogPress from my iPad
donderdag, april 27, 2017
Arezzo
Vandaag gaan we naar Arezzo. Aanvankelijk alleen omdat de kans op regen daar het kleinst is.
Dat lijkt ons 's morgens een goed idee, want het komt er hier even met bakken uit!
Omdat we even wachten tot het iets minder is (tenslotte wil je niet al zeiknat de auto instappen als je vertrekt), zit ik nog even op mijn i-pad wat te kijken naar Arezzo en ontdek dan dat La vita e bella daar voor het grootste gedeelte is opgenomen en dat er een wandeltocht is uitgezet naar de belangrijkste opnamepunten. De tocht is te verkrijgen bij het VVV, zegt de ANWB-site.
Als het iets minder hard regent, vertrekken we. Een paar kilometer verder is het al weer droog en zien we dat de straten hier gewoon droog zijn. Dat ziet er goed uit: we gaan de goeie kant op!
Arezzo is een mooiere stad dan we verwacht hadden, en de zoektocht naar de plaatsen van La Vita e bella maakt het nog leuker: we komen weer helemaal in de sfeer van de film (het eerste deel dan).
We moeten het wel doen aan de hand van aanwijzingen van de VVV-medewerkster, want de folders worden al jarenlang niet meer uitgegeven.
De markeringspunten in de stad zijn er gelukkig nog wel en dat helpt enorm.
In de kerk van San Francesco gaat het er even niet zo eerbiedig aan toe.
Peter vloekt hardgrondig als we voor de zoveelste keer de audioguide starten en maar niet ontdekken waar we moeten beginnen.
Ik ga terug naar de allesbehalve hulpvaardige dames van de ticketverkoop en zeg dat we niet kunnen vinden waar we moeten beginnen.
Ze herhaalt nog eens wat ze ook bij de start zei: "Op nummer 4 drukken, daar begint de eigenlijke uitleg, 1 t/m 3 is intro." Ik zeg haar dat we dat al weten en dat het ons dan toch niet lukt.
Ze spreekt de troostende woorden: "Dat kan niet. Iedereen kan het vinden!"
Ik laat me niet uit het veld slaan en dan pas legt ze uit dat we niet achterin de kerk waar we binnenkomen, moeten beginnen, maar in de ruimte achter het altaar. "Tuurlijk, logisch!" denk ik, maar ik zeg overvriendelijk "Grace" en even later zijn we op koers: Peter is weer rustig....
De fresco's zijn hier en daar flink beschadigd, maar wat er van over is, is prachtig.
Toch is dit niet de mooiste kerk die we tot nu toe zagen in Toscane, terwijl de toegangsprijs dit wel zou doen vermoeden.
We dwalen nog heerlijk door de mooie straatjes en komen op het Piazza Grande, een mooi plein waar het heel rustig is en waar we lekker lunchen op een terrasje.
Op deze hele toer hebben we een paar druppels regen gehad, maar 't is eigenlijk het noemen niet waard.
Dat ik dat toch doe, is omdat we, tegen dat we thuis komen, weer door een flinke bui heen moeten.
Thuis in Montepulciano is het weer droog en zitten we nog een half uurtje op het terras.
Dan wordt het te fris en gaat Peter zijn Pici koken. Hij smult ervan.
Ik doe even niet mee: mijn ham- en kaasplankje in Arezzo zorgde ervoor dat het genoeg is voor vandaag.
Morgen gaan we naar San Gimignano en Certaldo!
- Posted using BlogPress from my iPad
Dat lijkt ons 's morgens een goed idee, want het komt er hier even met bakken uit!
Omdat we even wachten tot het iets minder is (tenslotte wil je niet al zeiknat de auto instappen als je vertrekt), zit ik nog even op mijn i-pad wat te kijken naar Arezzo en ontdek dan dat La vita e bella daar voor het grootste gedeelte is opgenomen en dat er een wandeltocht is uitgezet naar de belangrijkste opnamepunten. De tocht is te verkrijgen bij het VVV, zegt de ANWB-site.
Als het iets minder hard regent, vertrekken we. Een paar kilometer verder is het al weer droog en zien we dat de straten hier gewoon droog zijn. Dat ziet er goed uit: we gaan de goeie kant op!
Arezzo is een mooiere stad dan we verwacht hadden, en de zoektocht naar de plaatsen van La Vita e bella maakt het nog leuker: we komen weer helemaal in de sfeer van de film (het eerste deel dan).
We moeten het wel doen aan de hand van aanwijzingen van de VVV-medewerkster, want de folders worden al jarenlang niet meer uitgegeven.
De markeringspunten in de stad zijn er gelukkig nog wel en dat helpt enorm.
In de kerk van San Francesco gaat het er even niet zo eerbiedig aan toe.
Peter vloekt hardgrondig als we voor de zoveelste keer de audioguide starten en maar niet ontdekken waar we moeten beginnen.
Ik ga terug naar de allesbehalve hulpvaardige dames van de ticketverkoop en zeg dat we niet kunnen vinden waar we moeten beginnen.
Ze herhaalt nog eens wat ze ook bij de start zei: "Op nummer 4 drukken, daar begint de eigenlijke uitleg, 1 t/m 3 is intro." Ik zeg haar dat we dat al weten en dat het ons dan toch niet lukt.
Ze spreekt de troostende woorden: "Dat kan niet. Iedereen kan het vinden!"
Ik laat me niet uit het veld slaan en dan pas legt ze uit dat we niet achterin de kerk waar we binnenkomen, moeten beginnen, maar in de ruimte achter het altaar. "Tuurlijk, logisch!" denk ik, maar ik zeg overvriendelijk "Grace" en even later zijn we op koers: Peter is weer rustig....
De fresco's zijn hier en daar flink beschadigd, maar wat er van over is, is prachtig.
Toch is dit niet de mooiste kerk die we tot nu toe zagen in Toscane, terwijl de toegangsprijs dit wel zou doen vermoeden.
We dwalen nog heerlijk door de mooie straatjes en komen op het Piazza Grande, een mooi plein waar het heel rustig is en waar we lekker lunchen op een terrasje.
Op deze hele toer hebben we een paar druppels regen gehad, maar 't is eigenlijk het noemen niet waard.
Dat ik dat toch doe, is omdat we, tegen dat we thuis komen, weer door een flinke bui heen moeten.
Thuis in Montepulciano is het weer droog en zitten we nog een half uurtje op het terras.
Dan wordt het te fris en gaat Peter zijn Pici koken. Hij smult ervan.
Ik doe even niet mee: mijn ham- en kaasplankje in Arezzo zorgde ervoor dat het genoeg is voor vandaag.
Morgen gaan we naar San Gimignano en Certaldo!
- Posted using BlogPress from my iPad
woensdag, april 26, 2017
We ontbijten binnen, want het is frisjes buiten: 16 graden, schat ik. Gelukkig is het nog wel droog en we hopen dat het dat blijft.
We gaan er dus vandaag op uit met de 500.
Eerst naar de Tempio di S. Biagio (dat moet van Maaike, onze gids op afstand).
Nou ze heeft gelijk: het is een prachtige kerk en met die tablets met uitleg die je er tegenwoordig bijkrijgt, is de S.Biagio zeker de moeite van het bezoek waard.
Daarna rijden we door de heuvels naar Pienza. Dit blijkt een stadje te zijn waar tot in de zeventiger jaren van de vorige eeuw de afstammelingen (!) van Pius ll ( de familie Piccolomini) zo'n 500 jaar gewoond hebben. En hoewel Pius ll opgroeide in een arm gezin, waren zijn nazaten heel wat beter gehuisvest. De geschiedenis van Pius ll komt ook weer terug in de bibliotheek van de Duomo van Siena, waar we een uurtje later in ronddwalen.
Tussen al die culturele uitstapjes in, nemen we de ook de tijd om een echte zak patat uit Amsterdam te scoren en aan het eind van de middag vindt Peter een brioche/ijs. Als een kind zo blij!
We eten vanavond alleen nog een lichte salade...
Weer een mooie dag geweest (graadje of 18, wel flink windje af en toe, maar zonder een spatje regen.)
- Posted using BlogPress from my iPad
We gaan er dus vandaag op uit met de 500.
Eerst naar de Tempio di S. Biagio (dat moet van Maaike, onze gids op afstand).
Nou ze heeft gelijk: het is een prachtige kerk en met die tablets met uitleg die je er tegenwoordig bijkrijgt, is de S.Biagio zeker de moeite van het bezoek waard.
Daarna rijden we door de heuvels naar Pienza. Dit blijkt een stadje te zijn waar tot in de zeventiger jaren van de vorige eeuw de afstammelingen (!) van Pius ll ( de familie Piccolomini) zo'n 500 jaar gewoond hebben. En hoewel Pius ll opgroeide in een arm gezin, waren zijn nazaten heel wat beter gehuisvest. De geschiedenis van Pius ll komt ook weer terug in de bibliotheek van de Duomo van Siena, waar we een uurtje later in ronddwalen.
Tussen al die culturele uitstapjes in, nemen we de ook de tijd om een echte zak patat uit Amsterdam te scoren en aan het eind van de middag vindt Peter een brioche/ijs. Als een kind zo blij!
We eten vanavond alleen nog een lichte salade...
Weer een mooie dag geweest (graadje of 18, wel flink windje af en toe, maar zonder een spatje regen.)
- Posted using BlogPress from my iPad
Location:Pienza en Siena
dinsdag, april 25, 2017
Montepulciano
Omdat we verwachten dat het weer minder mooi gaat worden, besluiten we om van de zon te genieten zo lang als het kan.
De hele ochtend lukt dat aardig: ik zit lekker aan het zwembad, terwijl Peter naar de supermarkt wandelt. Hij gaat "jagen" (zijn term voor het halen van voedsel).
's Middags eten we een gezonde salade.
Tegen het einde van de middag wandelen we de berg weer op naar het dorp en plakken er een stadswandeling aan vast. Omdat we ruim in de tijd zitten, bezoeken we ook kerken en tentoonstellingen, waaronder een hele mooie fototentoostelling over India, m.n. over Jaipoer (we "proeven" de vuiligheid en vunzigheid van de stad weer).
's Avonds eten we in Pane, Vino & Zucchero. Geweldig lekker, ook het toetjes waarnaar het restaurant genoemd is.
Als we naar huis wandelen, staat er een straf windje en is het behoorlijk fris geworden.
We zijn benieuwd wat de dag van morgen ons gaat brengen.
- Posted using BlogPress from my iPad
De hele ochtend lukt dat aardig: ik zit lekker aan het zwembad, terwijl Peter naar de supermarkt wandelt. Hij gaat "jagen" (zijn term voor het halen van voedsel).
's Middags eten we een gezonde salade.
Tegen het einde van de middag wandelen we de berg weer op naar het dorp en plakken er een stadswandeling aan vast. Omdat we ruim in de tijd zitten, bezoeken we ook kerken en tentoonstellingen, waaronder een hele mooie fototentoostelling over India, m.n. over Jaipoer (we "proeven" de vuiligheid en vunzigheid van de stad weer).
's Avonds eten we in Pane, Vino & Zucchero. Geweldig lekker, ook het toetjes waarnaar het restaurant genoemd is.
Als we naar huis wandelen, staat er een straf windje en is het behoorlijk fris geworden.
We zijn benieuwd wat de dag van morgen ons gaat brengen.
- Posted using BlogPress from my iPad
Montepulciano
Zondag weer een prima dag in Florence.
We fietsen er weer naar toe en hebben geen plan: heerlijk.
We dwalen door de straatjes ten zuiden van de Arno. Bij de beroemde Bobbolituinen staan 2 gigantisch lange rijen wachtenden: een rij om een kaartje te bemachtigen en daarna nog een rij om de tuinen in te komen. Dat doen we dus niet!
We belanden in het rustige deel, waar we een cappuccino drinken.
In de kapel van Brancacci bekijken we de wandbeschilderingen van Petrus met behulp van een i-pad, wat heel veel meer info geeft dan de vorige keer zonder.
We eten in een heel alternatief veganistisch restaurantje. Een soort wrap met veel groentes en heerlijke sausjes, kunstig gedrapeerd op een leitje. Zonder bestek en zonder servet: probeer dat maar eens zonder knoeien binnen te krijgen! We zijn blij dat we achterin het etablissement zitten, zodat niemand ons kan zien. De stokje die langs de tafel in houdertjes hangen, met papieren placemats zijn maar een keer of vier op de grond gevallen! Het warme drankje dat ik erbij besteld had, smaakte nergens naar, maar het was wel lekker warm.
We fietsen terug en wandelen omhoog naar de piazale de Michelangelo. Het uitzicht over Florence is prachtig.
Bij thuiskomst kunnen we nog een uurtje in het zonnetje zitten.
's Avonds gaan we voor de derde keer naar het "clubhuis" om te eten.
Dan komen we er achter dat het inderdaad een soort gemeenschapshuis is.
Alle obers en koks (op 1 na) werken hier als vrijwilliger! Van de opbrengt houden ze het hele clubhuis, inclusief bar en biscoop in stand: het enige vertier in het dorp. Maar het gaat goed: het is er elke avond heel druk met locals, die - wat wij toch wel verwonderlijk vinden - zich voornamelijk te goed doen aan pizza's. (Die zijn overigens heel lekker!); wij hebben een gemengde ham/kaasplank als voorafje: smullen!
De dag erna rijden we naar Fiesole. We moeten een flink eindje omhoog, maar ons Fiatje doet het prima!
In Fiesole wandelen we door het amfitheater en daarna omhoog naar een uitzichtspunt. Wat we zien, laat zich raden: Florence, maar dan precies vanaf de andere kant dan gisteren.
Het is heerlijk zonnig weer, waar we intens van genieten.
De uren daarna toeren we met ons 500'tje door het Toscaanse landschap naar Montepulicano waar we tegen 17.00 uur aankomen.
We logeren in een ruim appartement (anno 1781) in een Agriturismo, op loopafstand van het dorp. Vanwege de kermis in het dorp en het "lange weekend" van de Italianen is er geen plaatsje vrij in de restaurants die ons zijn aanbevolen door onze gastvrouw.
"Dan maar naar de Chinees", zegt Peter "die heb ik een uurtje geleden gezien toen ik naar de supermarkt liep."
Helaas blijkt dat alleen een Chinees winkeltje te zijn.
Gelukkig vinden we nog een alternatief tentje waar we een gezonde salade kunnen eten en een overheerlijk (iets minder gezond) toetje!
Het is weer een fijne dag geweest.
- Posted using BlogPress from my iPad
We fietsen er weer naar toe en hebben geen plan: heerlijk.
We dwalen door de straatjes ten zuiden van de Arno. Bij de beroemde Bobbolituinen staan 2 gigantisch lange rijen wachtenden: een rij om een kaartje te bemachtigen en daarna nog een rij om de tuinen in te komen. Dat doen we dus niet!
We belanden in het rustige deel, waar we een cappuccino drinken.
In de kapel van Brancacci bekijken we de wandbeschilderingen van Petrus met behulp van een i-pad, wat heel veel meer info geeft dan de vorige keer zonder.
We eten in een heel alternatief veganistisch restaurantje. Een soort wrap met veel groentes en heerlijke sausjes, kunstig gedrapeerd op een leitje. Zonder bestek en zonder servet: probeer dat maar eens zonder knoeien binnen te krijgen! We zijn blij dat we achterin het etablissement zitten, zodat niemand ons kan zien. De stokje die langs de tafel in houdertjes hangen, met papieren placemats zijn maar een keer of vier op de grond gevallen! Het warme drankje dat ik erbij besteld had, smaakte nergens naar, maar het was wel lekker warm.
We fietsen terug en wandelen omhoog naar de piazale de Michelangelo. Het uitzicht over Florence is prachtig.
Bij thuiskomst kunnen we nog een uurtje in het zonnetje zitten.
's Avonds gaan we voor de derde keer naar het "clubhuis" om te eten.
Dan komen we er achter dat het inderdaad een soort gemeenschapshuis is.
Alle obers en koks (op 1 na) werken hier als vrijwilliger! Van de opbrengt houden ze het hele clubhuis, inclusief bar en biscoop in stand: het enige vertier in het dorp. Maar het gaat goed: het is er elke avond heel druk met locals, die - wat wij toch wel verwonderlijk vinden - zich voornamelijk te goed doen aan pizza's. (Die zijn overigens heel lekker!); wij hebben een gemengde ham/kaasplank als voorafje: smullen!
De dag erna rijden we naar Fiesole. We moeten een flink eindje omhoog, maar ons Fiatje doet het prima!
In Fiesole wandelen we door het amfitheater en daarna omhoog naar een uitzichtspunt. Wat we zien, laat zich raden: Florence, maar dan precies vanaf de andere kant dan gisteren.
Het is heerlijk zonnig weer, waar we intens van genieten.
De uren daarna toeren we met ons 500'tje door het Toscaanse landschap naar Montepulicano waar we tegen 17.00 uur aankomen.
We logeren in een ruim appartement (anno 1781) in een Agriturismo, op loopafstand van het dorp. Vanwege de kermis in het dorp en het "lange weekend" van de Italianen is er geen plaatsje vrij in de restaurants die ons zijn aanbevolen door onze gastvrouw.
"Dan maar naar de Chinees", zegt Peter "die heb ik een uurtje geleden gezien toen ik naar de supermarkt liep."
Helaas blijkt dat alleen een Chinees winkeltje te zijn.
Gelukkig vinden we nog een alternatief tentje waar we een gezonde salade kunnen eten en een overheerlijk (iets minder gezond) toetje!
Het is weer een fijne dag geweest.
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, april 22, 2017
Even wennen in Toscane
Na een prima vlucht met Ryanair (Tataaah! We zijn weer op tijd!), hebben we in no time het Fiatje 500 waarmee we naar San Jacopo al Girone rijden.
Onze host kan er pas tegen half twaalf zijn, dus we moeten nog een klein uurtje in the middle of nowhere wachten. We wandelen het gehuchtje in en vinden een restaurantje (een soort clubhuis). We worden vriendelijk ontvangen en "Ja, natuurlijk kunnen we nog wat eten!" (22.30 uur!)
We besluiten een pizza te gaan eten. Bij het bestellen blijkt dat we nog niet helemaal "geland" zijn. Ik wil graag een vier kazen-pizza die niet op de kaart staat. Ik probeer in het Spaans (dat lijkt immers op Italiaans, toch?), maar dat gaat niet goed. De kok die wel Engels spreekt, wordt erbij gehaald.
Ik probeer het nog eens: "Pizza, cheese, cheese, cheese, cheese!"
"Ah, pizza quattre formaggio!"
(Ja, dat bestel ik natuurlijk in Nederland ook zo in een Italiaans restaurant.)
De pizza is grandioos: het bord is veel te klein, zodat de pizza er half overheen hangt, maar dat mag de pret niet drukken. De wijn die we erbij drinken maakt het perfect.
De serveerster en de 2 koks komen regelmatig informeren of het goed is en glunderen bij onze complimenten.
Ik denk dat we hier morgenavond weer zitten.
Onze kamer is gelegen op de bovenste etage van een molen die dateert van 1200, pal aan de rivier de Arno.
We slapen als een roos.
Het ontbijt staat beneden klaar (vandaag maar binnen, maar vorige week de hele week buiten, vanwege het goede weer). Het is een frisse ochtend, maar de zon is er al wel!
Om 10 uur fietsen we langs de Arno naar Florence: genieten!
Lekker vlak, mooie tocht, prachtig fietsweer.
In Florence parkeren we de fietsen vlakbij de Ponte Vecchio en doen de rest van Florence lekker te voet.
We genieten van de pleinen, de prachtige gebouwen, de beelden, en de terrassen. Bij de Piazza de la Republica drinken we een kop koffie.
We bezoeken de San Lorenzo kerk.
De kerk op zich valt tegen, want de gedeeltes waar we echt op uit waren, o.a. de trap die ontworpen is door Michelangelo, hoort niet bij dit gedeelte en is sowieso gesloten op dit moment.
Maar in het gedeelte waar we zijn is een tentoonstelling van hedendaagse kunst en die is heel indrukwekkend! We worden niet vrolijk van de afdeling schilderijen met zwemvesten en INRI en de boot met drenkelingen (allemaal Jezusfiguren), maar het raakt ons enorm.
We belanden uiteindelijk bij een overdekte markhal Mercato di San Lorenzo waar we een kleine hap eten (lasagna) en een wijntje drinken.
Bij het afrekenen wacht ons een grote verrassing. Omdat we niet gepast kunnen betalen, geeft Peter 2 briefjes, met het idee dat de ober dan met wisselgeld terugkomt, zodat hij een fooi kan geven.
Maar nee! De ober geeft een briefje terug en zegt dat het zo goed is: dit keer kregen wij een fooi!! (Ik vermoed omdat we zo netjes gegeten hebben...).
Als we weer thuis zijn, zitten we nog lekker in de tuin en gebruiken de tijd om een blogje te schrijven.
Straks lekker eten in het "clubhuis"!
- Posted using BlogPress from my iPad
Onze host kan er pas tegen half twaalf zijn, dus we moeten nog een klein uurtje in the middle of nowhere wachten. We wandelen het gehuchtje in en vinden een restaurantje (een soort clubhuis). We worden vriendelijk ontvangen en "Ja, natuurlijk kunnen we nog wat eten!" (22.30 uur!)
We besluiten een pizza te gaan eten. Bij het bestellen blijkt dat we nog niet helemaal "geland" zijn. Ik wil graag een vier kazen-pizza die niet op de kaart staat. Ik probeer in het Spaans (dat lijkt immers op Italiaans, toch?), maar dat gaat niet goed. De kok die wel Engels spreekt, wordt erbij gehaald.
Ik probeer het nog eens: "Pizza, cheese, cheese, cheese, cheese!"
"Ah, pizza quattre formaggio!"
(Ja, dat bestel ik natuurlijk in Nederland ook zo in een Italiaans restaurant.)
De pizza is grandioos: het bord is veel te klein, zodat de pizza er half overheen hangt, maar dat mag de pret niet drukken. De wijn die we erbij drinken maakt het perfect.
De serveerster en de 2 koks komen regelmatig informeren of het goed is en glunderen bij onze complimenten.
Ik denk dat we hier morgenavond weer zitten.
Onze kamer is gelegen op de bovenste etage van een molen die dateert van 1200, pal aan de rivier de Arno.
We slapen als een roos.
Het ontbijt staat beneden klaar (vandaag maar binnen, maar vorige week de hele week buiten, vanwege het goede weer). Het is een frisse ochtend, maar de zon is er al wel!
Om 10 uur fietsen we langs de Arno naar Florence: genieten!
Lekker vlak, mooie tocht, prachtig fietsweer.
In Florence parkeren we de fietsen vlakbij de Ponte Vecchio en doen de rest van Florence lekker te voet.
We genieten van de pleinen, de prachtige gebouwen, de beelden, en de terrassen. Bij de Piazza de la Republica drinken we een kop koffie.
We bezoeken de San Lorenzo kerk.
De kerk op zich valt tegen, want de gedeeltes waar we echt op uit waren, o.a. de trap die ontworpen is door Michelangelo, hoort niet bij dit gedeelte en is sowieso gesloten op dit moment.
Maar in het gedeelte waar we zijn is een tentoonstelling van hedendaagse kunst en die is heel indrukwekkend! We worden niet vrolijk van de afdeling schilderijen met zwemvesten en INRI en de boot met drenkelingen (allemaal Jezusfiguren), maar het raakt ons enorm.
We belanden uiteindelijk bij een overdekte markhal Mercato di San Lorenzo waar we een kleine hap eten (lasagna) en een wijntje drinken.
Bij het afrekenen wacht ons een grote verrassing. Omdat we niet gepast kunnen betalen, geeft Peter 2 briefjes, met het idee dat de ober dan met wisselgeld terugkomt, zodat hij een fooi kan geven.
Maar nee! De ober geeft een briefje terug en zegt dat het zo goed is: dit keer kregen wij een fooi!! (Ik vermoed omdat we zo netjes gegeten hebben...).
Als we weer thuis zijn, zitten we nog lekker in de tuin en gebruiken de tijd om een blogje te schrijven.
Straks lekker eten in het "clubhuis"!
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, maart 04, 2017
Malaga: eindstation van een mooie reis
Vanochtend bezoeken we eerst de versmarkt in de Mercado de Atarazanas, net om het hoekje bij ons appartementje. Het is zaterdag, redelijk vroeg, dus nog gezellig druk. Het is weer een lust voor het oog. Die marktkooplui zijn ware kunstenaars op het gebied van etaleren en hun prijzen zijn ongekend laag. Een kilo aardbeien voor €1,-- (en die smaken toch lekker hier!).
Na het ontbijtje thuis met koffie van Starbucks, wandelen we naar het museum van modene kunst (Centro de Arte Contemporáneo) waar we kennismaken met het werk van Mark Ryder. We raken binnen de kortste keren geboeid door zijn werk.
Daarna bezoeken we Alcazaba: een Arabische vesting gebouwd op de resten van een Romeins bouwwerk, als residentie van de vorsten van Granada.
Het is goed geconserveerd en gerestaureerd: heel mooi.
Alleen kan ik er even minder van genieten, omdat ik heel moe ben van de wandeling ernaar toe en het museumbezoek. Normaal geen probleem, maar ik ben al dagenlang snipverkouden, ben met neusspray in de weer maar vooralsnog zonder resultaat: het vreet energie.
Dan maar even een koffiebreak.
We lunchen daarna op het Mercedplein.
Daarna dwalen we weer door het centtrum en verbazen ons over de hoeveelheid pleintjes, aparte beelden en vooral over de relaxte sfeer.
's Avonds kijken we nog even of er ergens een flamengoshow is, maar de prijzen van de 2 shows die er te vinden zijn, vinden we niet in verhoudng staan met het uurtje danswerk.
We gaan lekker uit eten op de laatste avond van onze reis in Andalusie.
Na wat misverstanden over aperitief en hoofdgerecht (wat ons een extra drankje en een leuk gesprekje met de dienster oplevert) zitten we na zo'n drie kwartier toch lekker te eten en wandelen we een uurtje later tevreden naar het appartementje.
Het was weer een mooie week!
- Posted using BlogPress from my iPad
Na het ontbijtje thuis met koffie van Starbucks, wandelen we naar het museum van modene kunst (Centro de Arte Contemporáneo) waar we kennismaken met het werk van Mark Ryder. We raken binnen de kortste keren geboeid door zijn werk.
Daarna bezoeken we Alcazaba: een Arabische vesting gebouwd op de resten van een Romeins bouwwerk, als residentie van de vorsten van Granada.
Het is goed geconserveerd en gerestaureerd: heel mooi.
Alleen kan ik er even minder van genieten, omdat ik heel moe ben van de wandeling ernaar toe en het museumbezoek. Normaal geen probleem, maar ik ben al dagenlang snipverkouden, ben met neusspray in de weer maar vooralsnog zonder resultaat: het vreet energie.
Dan maar even een koffiebreak.
We lunchen daarna op het Mercedplein.
Daarna dwalen we weer door het centtrum en verbazen ons over de hoeveelheid pleintjes, aparte beelden en vooral over de relaxte sfeer.
's Avonds kijken we nog even of er ergens een flamengoshow is, maar de prijzen van de 2 shows die er te vinden zijn, vinden we niet in verhoudng staan met het uurtje danswerk.
We gaan lekker uit eten op de laatste avond van onze reis in Andalusie.
Na wat misverstanden over aperitief en hoofdgerecht (wat ons een extra drankje en een leuk gesprekje met de dienster oplevert) zitten we na zo'n drie kwartier toch lekker te eten en wandelen we een uurtje later tevreden naar het appartementje.
Het was weer een mooie week!
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag, maart 03, 2017
Over contrasten gesproken...
Zaten we gisteren nog op het dakterras in de blakende zon (minstens 23 gr.), vandaag reden we door de regen naar Ronda (richting Malaga).
"Hoe dichter bij Malaga, hoe meer zon", las ik onlangs. Nou, vandaag niet.
In Ronda zelf is het op het moment van aankomst wel droog, maar het is nog maar 12 graden en er staat een flinke koude wind.
We genieten wel, want Ronda is een prachtig stadje, gelegen aan een kloof die overbrugd wordt met eeuwenoude bruggen.
We bekijken ook het prachtig in stand gehouden/deels gerestaureerde Moorse badhuis. De moeite van het afdalen en klimmen zeker waard.
Als we zitten te lunchen is het flink beginnen te regenen en tijdens de rit door de bergen, richting Malaga wordt het er niet minder op.
De wind zwelt aan tot stormachtig en de temperatuur daalt tot 3 1/2 graad!
In Malaga is het een hele puzzel om bij de parkeergarage uit te komen waar we afgesproken hebben met iemand die ons naar het appartement zal brengen: de halve stad is opgebroken, afgesloten, vol omleidingen. Onze juf van de TomTom is bijna overspannen van het herberekenen en Peter zit met de TomTom in handen de paarse lijnen te volgen en terwijl de juf herberekent zelf zijn aanwijzingen door te geven.
Met een beetje TomTom, beetje Peter en een beetje van mezelf staan we toch nog op de afgesproken tijd bij de garage.
Samen met onze "host" wandelen we een stukje door de binnenstad, want ons appartementje ligt daar middenin. Leuk voor die paar laatste dagen.
Als we min of meer geïnstalleerd zijn (ik pak mijn koffer niet eens meer uit, ik kan alles blindelings uit het juiste stapeltje vissen) wandelen we door de stad.
Het is een gezellige, moderne stad met heel veel historische gebouwen.
Op de pleinen en in de smalle straatjes vind je het ene eettentje na het andere, afgewisseld met bodega's, verse bakkers en slagerijtjes, patisserieën etc.
We wandelen en verdwalen en net als Peter gezegd heeft dat hij wierook ruikt, stuiten we op een processie. Priesters en notabelen voorop, gevolgd door een jongens- en meisjeskoor met daarachter een draagbaar met het Jezusbeeld dat het kruis draagt. De draagbaar wordt getild door zo'n 88 mannen (ik heb een tic voor tellen, dus vandaar....).
Het is een vreemd gezicht omdat het zo onverwacht is en even later kruist de processie nogmaals ons pad in de brede winkelstraat waar de trendy winkels nog volop in bedrijf zijn en de helverlichte etages de mensen naar binnen proberen te lokken.
Ik vraag me nu de hele tijd af hoe ze het kaarsvet dat van de vele kandelaars is afgedropen op de natuurstenen bestrating, gaan verwijderen. Het is één groot roze spoor kaarsvet.....
We zullen eens kijken hoe het er morgen uitziet.
- Posted using BlogPress from my iPad
"Hoe dichter bij Malaga, hoe meer zon", las ik onlangs. Nou, vandaag niet.
In Ronda zelf is het op het moment van aankomst wel droog, maar het is nog maar 12 graden en er staat een flinke koude wind.
We genieten wel, want Ronda is een prachtig stadje, gelegen aan een kloof die overbrugd wordt met eeuwenoude bruggen.
We bekijken ook het prachtig in stand gehouden/deels gerestaureerde Moorse badhuis. De moeite van het afdalen en klimmen zeker waard.
Als we zitten te lunchen is het flink beginnen te regenen en tijdens de rit door de bergen, richting Malaga wordt het er niet minder op.
De wind zwelt aan tot stormachtig en de temperatuur daalt tot 3 1/2 graad!
In Malaga is het een hele puzzel om bij de parkeergarage uit te komen waar we afgesproken hebben met iemand die ons naar het appartement zal brengen: de halve stad is opgebroken, afgesloten, vol omleidingen. Onze juf van de TomTom is bijna overspannen van het herberekenen en Peter zit met de TomTom in handen de paarse lijnen te volgen en terwijl de juf herberekent zelf zijn aanwijzingen door te geven.
Met een beetje TomTom, beetje Peter en een beetje van mezelf staan we toch nog op de afgesproken tijd bij de garage.
Samen met onze "host" wandelen we een stukje door de binnenstad, want ons appartementje ligt daar middenin. Leuk voor die paar laatste dagen.
Als we min of meer geïnstalleerd zijn (ik pak mijn koffer niet eens meer uit, ik kan alles blindelings uit het juiste stapeltje vissen) wandelen we door de stad.
Het is een gezellige, moderne stad met heel veel historische gebouwen.
Op de pleinen en in de smalle straatjes vind je het ene eettentje na het andere, afgewisseld met bodega's, verse bakkers en slagerijtjes, patisserieën etc.
We wandelen en verdwalen en net als Peter gezegd heeft dat hij wierook ruikt, stuiten we op een processie. Priesters en notabelen voorop, gevolgd door een jongens- en meisjeskoor met daarachter een draagbaar met het Jezusbeeld dat het kruis draagt. De draagbaar wordt getild door zo'n 88 mannen (ik heb een tic voor tellen, dus vandaar....).
Het is een vreemd gezicht omdat het zo onverwacht is en even later kruist de processie nogmaals ons pad in de brede winkelstraat waar de trendy winkels nog volop in bedrijf zijn en de helverlichte etages de mensen naar binnen proberen te lokken.
Ik vraag me nu de hele tijd af hoe ze het kaarsvet dat van de vele kandelaars is afgedropen op de natuurstenen bestrating, gaan verwijderen. Het is één groot roze spoor kaarsvet.....
We zullen eens kijken hoe het er morgen uitziet.
- Posted using BlogPress from my iPad
dinsdag, februari 28, 2017
El Puerto de Santa Maria
De eerste volle dag hier gebruiken we om heerlijk door het stadje te dwalen: ontbijt in de zon op het dakterras van de Mercado; naar een ruïne van een castillo waar een klein museum in gevestigd is; tevergeefs naar de sherry-bodega (want gesloten als wij er zijn); langs de arena waar stierengevechten worden gehouden (maar nu even niet); tussendoor genieten van het zonnetje; naar de trendy Bodega van Osborne voor een kopje koffie (echt waar!); wat tapas in het zonnetje op een leuk plekje in de stad waar het een komen en gaan is van voetgangers én auto's.
Zelfs daar genieten we van; er komen veel oude modellen C4 Picasso voorbij!
Na de stadswandeling gaan we ons dakterras op om nog even een uurtje zon mee te pikken.
's Avonds eten we schelp- en schaaldieren: heerlijk!
Vandaag rijden we na het ontbijt in de stad, naar Vejer de la Frontera: een wit stadje op een heuvel waar de oude stadsmuur nog van in tact gebleven is.
Binnen de muren heerst een ongekende stilte en is het heerlijk om door de dalende en stijgende steegjes te dwalen, waar het touwtje van Jan Terlouw nog uit de brievenbus hangt.
De zon is nog niet in vaste dienst; het is meer een zzp'er (zon zonder plan), maar hij verrast ons op de goede momenten.
Het landschap aan de kust is heuvelachtig, golvend met veel groen.
Daar waar het moerasgedeelte is, zien we flamingo's.
Op ons dakterras is het minder zonnig dan gisteren, maar als we op onze kamer terugkomen ben ik zielsgelukkig: de enkel-kuitbeen-operatie van mijn dochter is geslaagd en ze staat (zij het niet letterlijk) al weer op het punt om naar huis te gaan.
Ik schenk een wijntje in op de goede afloop!
- Posted using BlogPress from my iPad
Zelfs daar genieten we van; er komen veel oude modellen C4 Picasso voorbij!
Na de stadswandeling gaan we ons dakterras op om nog even een uurtje zon mee te pikken.
's Avonds eten we schelp- en schaaldieren: heerlijk!
Vandaag rijden we na het ontbijt in de stad, naar Vejer de la Frontera: een wit stadje op een heuvel waar de oude stadsmuur nog van in tact gebleven is.
Binnen de muren heerst een ongekende stilte en is het heerlijk om door de dalende en stijgende steegjes te dwalen, waar het touwtje van Jan Terlouw nog uit de brievenbus hangt.
De zon is nog niet in vaste dienst; het is meer een zzp'er (zon zonder plan), maar hij verrast ons op de goede momenten.
Het landschap aan de kust is heuvelachtig, golvend met veel groen.
Daar waar het moerasgedeelte is, zien we flamingo's.
Op ons dakterras is het minder zonnig dan gisteren, maar als we op onze kamer terugkomen ben ik zielsgelukkig: de enkel-kuitbeen-operatie van mijn dochter is geslaagd en ze staat (zij het niet letterlijk) al weer op het punt om naar huis te gaan.
Ik schenk een wijntje in op de goede afloop!
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, februari 26, 2017
Andalusië
Sinds vrijdagavond zijn we in Zuid-Spanje.
Gestart in Sevilla, waar een een dag lang heerlijk de toerist hebben uitgehangen.
We hebben ruim de tijd genomen om de schitterend mooie katherdraal te bekijken, hebben nog eens over de Parasol gewandeld en tussendoor diverse terrasjes bezocht. Het is licht bewolkt, maar de temperatuur is lekker en bovendien zijn de terrassen vanaf laat in de middag meestal verwarmd.
Na de afgelopen hectische week, is dit een goed begin om lekker bij te komen: het lukt aardig!
Zondag rijden we naar El Puerto de Santa Maria.
Onderweg houden we een ontbijtstopje in een klein dorpje: een kop koffie en een warm broodje Iberico ham voor €2,50 pp. en we maken een wandeling op de kms.-lange boulevard in San Lucar waar slechts één horeca-gelegenheid is! We proeven de plaatselijke sherry "Manzanilla" en kopen daarna meteen een litertje uit het vat in het stadje: echt lekker!
We logeren in het 18e eeuws Casa de Los Leones. Het ziet er prachtig uit en het ligt echt in het pitje. De kamer zelf is niet echt luxueus, maar meestal blijft het toch bij slapen en ontbijten en dan kan hier prima!
Het was nog een heksentoer om hier te komen door de kleine straatjes, temeer omdat onze TomTom ons een doodlopend straatje instuurde en wij het zelf te laat hadden gezien. Laverend tussen geparkeerde auto's stonden we ineens letterlijk voor het blok.
Het achteruitrijden ging zo slecht (ik moet daar toch eens wat mee gaan oefenen, want verder rijd ik heel goed, al zeg ik het zelf) dat ik uitgestapt ben en aan de inzittenden van de auto voor ons, die ook achteruit het straatje uit moesten, gevraagd heb of een van hen onze auto even achteruit wilde rijden, en zo geschiedde.
De rest verliep prima, want na 5 minuten stonden we in de parkeergarage op spuugworp afstand van onze Casa!
Nadat we uitgepakt hebben, nemen we de trein naar Cadiz (1/2 uurtje rijden) om nog een paar uurtjes het carnavalsfeest daar mee te maken. Cadiz heeft het oudste carnavalsfeest van het vasteland in Spanje, 16e eeuw. Heel specifiek zijn de zanggroepen die overal in de stad optreden, al dan niet op wagens, voortgetrokken door tractoren.
De humor en satire ontgaat ons, maar de passie spat er zo af dat ik er kippenvel van krijg.
Morgen gaan we nergens naar toe: heerlijk "zijn" in El Puerto de Santa Maria.
- Posted using BlogPress from my iPad
Gestart in Sevilla, waar een een dag lang heerlijk de toerist hebben uitgehangen.
We hebben ruim de tijd genomen om de schitterend mooie katherdraal te bekijken, hebben nog eens over de Parasol gewandeld en tussendoor diverse terrasjes bezocht. Het is licht bewolkt, maar de temperatuur is lekker en bovendien zijn de terrassen vanaf laat in de middag meestal verwarmd.
Na de afgelopen hectische week, is dit een goed begin om lekker bij te komen: het lukt aardig!
Zondag rijden we naar El Puerto de Santa Maria.
Onderweg houden we een ontbijtstopje in een klein dorpje: een kop koffie en een warm broodje Iberico ham voor €2,50 pp. en we maken een wandeling op de kms.-lange boulevard in San Lucar waar slechts één horeca-gelegenheid is! We proeven de plaatselijke sherry "Manzanilla" en kopen daarna meteen een litertje uit het vat in het stadje: echt lekker!
We logeren in het 18e eeuws Casa de Los Leones. Het ziet er prachtig uit en het ligt echt in het pitje. De kamer zelf is niet echt luxueus, maar meestal blijft het toch bij slapen en ontbijten en dan kan hier prima!
Het was nog een heksentoer om hier te komen door de kleine straatjes, temeer omdat onze TomTom ons een doodlopend straatje instuurde en wij het zelf te laat hadden gezien. Laverend tussen geparkeerde auto's stonden we ineens letterlijk voor het blok.
Het achteruitrijden ging zo slecht (ik moet daar toch eens wat mee gaan oefenen, want verder rijd ik heel goed, al zeg ik het zelf) dat ik uitgestapt ben en aan de inzittenden van de auto voor ons, die ook achteruit het straatje uit moesten, gevraagd heb of een van hen onze auto even achteruit wilde rijden, en zo geschiedde.
De rest verliep prima, want na 5 minuten stonden we in de parkeergarage op spuugworp afstand van onze Casa!
Nadat we uitgepakt hebben, nemen we de trein naar Cadiz (1/2 uurtje rijden) om nog een paar uurtjes het carnavalsfeest daar mee te maken. Cadiz heeft het oudste carnavalsfeest van het vasteland in Spanje, 16e eeuw. Heel specifiek zijn de zanggroepen die overal in de stad optreden, al dan niet op wagens, voortgetrokken door tractoren.
De humor en satire ontgaat ons, maar de passie spat er zo af dat ik er kippenvel van krijg.
Morgen gaan we nergens naar toe: heerlijk "zijn" in El Puerto de Santa Maria.
- Posted using BlogPress from my iPad
Abonneren op:
Posts (Atom)