Op het vliegveld van Porto schijnt de zon

Januari 2015: het weer in Nederland weerspiegelt het algemeen gevoel.
Donker, treurig, rillerig koud, dikke tranen uit de hemel, je suis triste, welke kant gaat het op?

Ik ben een geluksvogel: ik ga met een vriendin een paar dagen naar Porto.
Als we uit het vliegtuig stappen, is het frisjes, maar als we de zon zien en voelen door de dikke jas die we voor de zekerheid toch maar hebben aangedaan, fleuren we op. We gaan er een paar leuke dagen van maken.
En dat doen we ook!

Het appartement is leuk! Ligt lekker dichtbij het oude centrum, mooi uitzicht, gezellig ingericht (wel even oppassen dat je je nergens aan stoot, want echt heel veel loopruimte is er niet naast het bed) en er zitten flinke rolluiken voor de ramen.
Die laatste hebben we hard nodig de komende dagen om de storm en de regen die ons teisteren en het appartement afkoelen, buiten te houden.
De straalkacheltjes doen ook goede dienst.

- We bezoeken kathedralen en prachtige kleinere kerkjes (St.Clara is echt de moeite waard; even zoeken achter een klein geveltje in de buurt van de kathedraal);
- we varen op de Douro;


- we proeven de Port;
- we dineren met Fadomuzikanten en zangers;
- we bekijken het muziekgebouw van Rem Koolhaas;
- we belanden in een ziekenhuis (per ongeluk, want gelukkig niet ziek, op zoek naar de boekenkerk);
- we lunchen in leuke gelegenheden;
- we stappen op de hop-on/hop-off bus (de tweede dag met een chauffeur die zijn vrouw gaat ophalen bij Corte Ingles, zodat we ook de blauwe route rijden in onze rode bus);
- we zijn blij met de regenjacks en paraplu's;
- we klaverjassen en wippen;
- we drinken koffie in het befaamde schrijverscafe;
- we flaneren langs de rivier (hoe doe je dat eigenlijk met een regenjas, papaplu en dikke fleecetrui aan?);


- we drinken geen koffie bij Majestic;
- bezoeken niet de boekenkerk;
- dineren niet bij Novo Paris;

Als we op de ochtend van vertrek weer op het vliegveld in de rij staan voor het vliegtuig, is het stralend weer. We zien de zon en voelen hem door de dikke jas waar we de afgelopen dagen zo blij mee zijn geweest.

We hebben er een paar leuke dagen van gemaakt!

(Ook deze keer weer BN'er aan boord. "La, lala, lalalalala, wat moet ik doen?")


- Posted using BlogPress from my iPad

2015

Het jaar begint met omhelzingen, de beste wensen en veel geknal in de straat die verder vrijwel uitgestorven is.

Opzij van ons huis en voor en achter de huizen schieten de vuurwerkpotten hun gekleurde sterren stralend de ruimte in: op de hoek staan een paar jonge mannen als kinderen te springen als hun duizendklapper het hele kruispunt omzet in een kruitdamppot die uit elkaar klapt.

Ik kijk ernaar met gemengde gevoelens:
-weemoed, omdat er al weer een jaar voorbij is;
-blijdschap, omdat ik erbij ben;
-dankbaarheid, omdat ik een goed jaar heb gehad;
-verwachtingsvol om wat nog komen gaat;
-hoop, dat het goed blijft gaan met mij en "die van ons"...

Met die gedachten laat ik een geluksballon op en als ik hem nakijk, zie ik een hart...



Ik wens dat het een liefdevol jaar wordt, voor iedereen!

- Posted using BlogPress from my iPad

Op een onbewoond eiland....

Los Lobos: een onbewoond eiland, precies tussen Fuertentura en Lanzarote.
Met de ferry varen wij er in ongeveer 25 minuten naar toe.

We zijn van plan om de hele rondwandeling te doen. Het ene boekje zegt 3 uur, het andere iets meer of iets minder; de man bij de kaartenkiosk houdt het op 2 a 2 1/2 uur en dan blijkt toch weer dat de locals het het beste weten.
Onze wandeltocht duurt net iets meer dan 2 uur!

Als iedereen de boot afkomt, verwacht je dat er in kolonne gewandeld gaat worden, maar niets is minder waar. Het ene groepje gaat linksom, het andere rechtsom, en onderweg nemen enkelen een afslag naar de vulkaan of een strandje en na een kwartier voel je je echt op een onbewoond eiland.
Overal vulkaanstenen en lichte beplanting, die wel steeds verandert naarmate de tocht vordert. Aan de noordkant zijn kwelders en daar groeien b.v. zeekralen en lamsoren.



Als we rond zijn geweest drinken we een kopje heerlijke espresso aan de buitenbalie van het restaurantje en gezien de plaatsing van de afvalbak daar binnen (pal onder de toonbank waar de drankjes worden geserveerd en waar wordt afgerekend) zijn we toch enigszins opgelucht dat we ervoor gekozen hebben zelf wat te eten mee te nemen. We lunchen in de schaduw op de wachtbank voor de glasbodemboot, waarmee we een "minicruise" gaan maken: brood, eieren, worst, olijven met jalapenopeppers erin. Heerlijk! Na zo'n tochtje!

De minicruise brengt ons naar de achterkant van de half ingestorte vulkaan van Los Lobos waardoor we een geweldig mooi zicht hebben op de (halve) caldera. Als we weer bijna terug zijn bij het aanlegsteigertje op Los Lobos, gaat de boot even stil liggen en zien we enorme hoeveelheden vissen (de glasbodemrepen hebben we eigenlijk niet nodig).
We kunnen kiezen voor nog een extra uurtje op Los Lobos of terug naar Fuertenventura: moeilijk liggen op een zandstranje zonder een wijntje en andere eventuele versnaperingen of op heerlijke stretchers op ons eigen dakterras met alles voorhanden.
We kiezen voor het laatste.

(Als we daar naar toe rijden, wijst de buitenthermometer van de auto 26/27 gr. aan.)
Wat een heerlijk klimaat hier!

- Posted using BlogPress from my iPad

Sneeuw?

Als we 's morgens wakker worden en op Facebook kijken, zien we meteen een foto van Geldrop in de sneeuw. Tjee, wat een verschil met hier in Corralejo: kleine wolkjes aan de hemel waar de zon al weer schijnt!

We rijden naar de hoofdstad (geen aanrader, volgens het ANWB-gidsje, maar we willen toch zien of het klopt). Om het maar meteen toe te geven: het is een goed gidsje.
Er is wel een autovrije, mooi geplaveide hoofdwinkelstraat, maar de winkels die er zijn hebben totaal geen uitstraling en- erger nog voor de middenstand hier - het winkelend publiek ontbreekt. Jammer ook voor de drummer die publiek probeert te trekken door mee te drummen met een muziekband. Sfeerverhogend, echt wel, maar er zijn buiten ons en een paar verkopers in marktkraampjes, geen mensen die zich door hem of iets anders laten verleiden daar te zijn en te shoppen.
In het grote winkelcentrum vlakbij genieten we nog het meest van 2 kleintjes die voor het eerst van hun leven in een treintje rond een immens grote kerstboom enkele rondjes rijden: ze komen niet bij van het lachen.

Bij Stradivarius wil ik een omslagdoek kopen die in de etalage hangt, maar die vlieger gaat niet op! Niemand van het personeel ter plekke is gemachtigd iets uit de etalage te halen en/of iets te wijzigen. Als we vragen of er misschien ook een filiaal elders op het eiland is, worden ze wakker. Ze bellen naar het filiaal in Corralejo en een half uurtje later kopen we in "ons eigen plaatsje" de omslagdoek.

Nog een half uurtje later zitten/liggen we weer op ons dakterras: nog maar even een paar uurtjes zon meepikken, toch?



- Posted using BlogPress from my iPad

Tussen Pajara en Antigua

We maken vandaag een prachtige autotocht. Ik vind het niet eenvoudig om te verwoorden wat je ziet. Ik doe een poging.

Dit gedeelte van Fuerteventura ligt op 500 meter hoogte, ongeveer. Je rijdt afwisselend door dalen en over flanken en toppen van vulkanisch gebergte. Het ziet er kaal uit: bomen zijn er niet en er is ook heel weinig beplanting. De kleur varieert van flauwgrijs, -groen, beige, grijszwart naar roodachtig.
Tussenin ligt af en toe een piepklein dorpje waar wat al dan niet gerestaureerde graanmolens staan (vrouwelijke en mannelijke, volgens Gonnie); bewoners lijken er niet te zijn: we zien weinig dorpsbewoners.
De tocht is afwisselend, ook al omdat we regelmatig stoppen om b.v. een kerkje te bezichtigen of een voormalig klooster.

Als we op het hoogste punt aankomen, is er een schitterend uitzichtspunt (mirador) waar tevens een informatieve tentoonstelling is over het ontstaan en de vorming van de Canarische eilanden in het algemeen en van die van Fuerteventura in het bijzonder.
Dat dit eiland zo kaal is en de landbouw helemaal verdwenen is, is volledig te wijten aan het kappen van bebossing in het verleden waardoor het eiland compleet verschraald en verzilt is.
Er wordt ook verklaard dat de hoogte van de ligging grotendeels bepaalt dat het continu waait hier en het bijna nooit regent.






We maken een kleine omweg naar het strand om te lunchen in een klein gehuchtje aan zee (Puerto de los Muertos). We hebben daar geen spijt van: het eten is lekker, de zon doet vandaag weer zijn best en het is heerlijk wandelen over de rotsen.

Het is weer een bijzonder fijne dag.



- Posted using BlogPress from my iPad

Kerstmis in de duinen

Ik schreef het gisteren al: 1e kerstdag 2014 wandelen we door de duinen.
Op een steenworp afstand van ons appartement begint het wandelpad dat langs en door de duinen loopt.

Al heel snel verlaten we het pad en kiezen onze eigen weg door het prachtige gebied. De zon schijnt heerlijk, de wind is minder sterk dan gisteren en het lijkt alsof we de enigen zijn die aan de wandel zijn: we zien geen anderen.



Pas als we bij het strand aankomen zien we een paar andere mensen die ook neergestreken zijn op het terrasje van het strandpaviljoen dat tot mijn verbazing gewoon open is. De serveerster is goed ge(kerst)mutst en biedt ons bij het weggaan een glaasje jus met een shotje en een lekkernij aan.

Als we terugkomen gaan we op het zonnige dakterras van ons appartement aan de kaas en wijn: we vinden dat we dit verdiend hebben na de pittige wandeling.
Vanavond steken we de bbq aan; eerst een paar uurtjes relaxen.

Kerstmis 2014 is er een om dankbaar voor te zijn.

- Posted using BlogPress from my iPad

Zon, wind en duinen

Na de eerste dag op Fuerteventura kan ik mijn indrukken in 3 woorden samenvatten: zon, wind en duinen.
De zon schijnt de hele dag (met uitzondering van de vroege ochtend).
De straffe wind zorgt ervoor dat het nooit te warm wordt en dat je een vestje bij de hand moet hebben en in het gebied waar wij zijn, liggen prachtige, blanke duinen waar we op 1e Kerstdag in gaan wandelen.

Vandaag verkennen we het noordelijke gedeelte van het eiland. We wandelen naar de vulkaan Hondo (6 km. heen en terug). Op het laatste hoge stuk waait het zo hard dat het echt uitkijken geblazen is dat we niet van het padje raken.
Hondo heeft een prachtig gevormde krater die vanaf het aangelegd uitzichtspunt bijna in zijn totaliteit te zien is.










We zien 5 toeristen die het kennelijk als een uitdaging zien om in de krater af te dalen. Wij vinden het maar gevaarlijk: het is een behoorlijk steile afdaling waarbij geregeld flinke stenen naar beneden rollen en als de afdaling al zoveel inspanning kost, hoe gaan ze dan weer boven komen?
We zijn niet de enigen die zich dat afvragen, want als we even laten lekker geluncht hebben komen we het Franse echtpaar tegen dat ook naar de waaghalzen heeft gekeken en aan ons vraagt of het 5-tal weer goed boven gekomen is. We blijven het antwoord schuldig.

(Benieuwd naar de BN'r die nu tegelijkertijd met ons naar de Canarische eilanden vloog? Die heeft daags voor vertrek zijn Wet Normering Topinkomens door de 1e Kamer gekregen.)

Veel leuke dingen doen...en blijven leren.

En... wat ben je gaan "doen" nu je gepensioneerd bent?
Ben je niets gaan doen?

Mijn antwoord luidt steevast:
"Veel leuke dingen! Mijn werk was leuk en ik heb er heel veel voldoening van gehad en waardering uit gehaald.
En nu doe ik allerlei dingen waar ik toen geen weet van had, geen tijd voor had en waar geen vervelende kantjes aanzitten. Wat een luxe, he?"

Zo heb ik net de beginnerscursus Bridgen afgesloten, met de afspraak voor een vervolg in januari.


Dat heeft me niet alleen kennis van een spelletje kaarten (zo mag je bridgen trouwens niet noemen) opgeleverd, maar ook een een groepje "meiden" met wie gebridged wordt (en veel gelachen). En, van het een komt het ander: over een paar dagen gaan we naar het Loo in Apeldoorn waar behalve de gedekte tafels ook een tentoonstelling over Grace Kelly is.

Ik ben ook gaan zingen bij ProjectkoorX. Eind april (24e) is er een uitvoering in 'Hazzo in Aalst/Waalre en 31 mei staan we in de Hofnar in Valkenswaard.
Muziek uit de jaren 50 en 60 (o.a. Beach Boys en Beatles).

Elke week ga in naar het Muziekcentrum in Eindhoven voor het lunchconcert.
Een uurtje klassieke muziek (varierend van percussie tot saxofoon, gebracht door een orkest of een solist). Elke week weer een bijzondere verrassing.

Dat zijn enkele vaste ijkpunten in de week, naast mijn pianolessen en uurtjes studie en mijn activiteiten voor de clientenraad van zorgcentrum Archipel/Eerdbrand.

En waar ik ook zo van geniet is het feit dat alles in een rustiger tempo kan: krantje lezen, eten koken, boodschappen doen.

Ik realiseer me dat ik alle privezaken niet meer rondom/naast het werk zijn ingepland en worden beleefd: ze zijn mijn leven aan het worden. Ik heb geen werk meer.
Dat voelt als winst, veel meer dan als verlies.
De kleinkinderen genieten van school, sport, Sinterklaas (en ik geniet mee);
Anne en Wout trouwen (en wij zijn daar getuige van);
Er komt weer een kleinzoon bij in februari.



Wat ik nog steeds wil leren, is geduldig zijn.
Regelmatig krijg ik de opmerking: "Dit is een goede oefening voor jou!", als het b.v. weer een tergend lang duurt voor de ober een bestelling op komt nemen, met de rekening komt, het verkeerslicht op groen springt, mijn voorganger optrekt, de toegangskaartjes afgescheurd worden...

"Zijn er dan helemaal geen vervelende kantjes aan je pensioen?"
Jazeker, toch wel!
Als je in deze fase van je leven komt en meer optrekt met mensen van diezelfde leeftijd, dan word je er keihard mee geconfronteerd hoe broos gezondheid is, hoe kwetsbaar de mens (en daar wil ik eigenlijk liever niet vaak en veel aan denken).
Dat was een half jaar geleden niet anders, maar als je altijd met jongeren werkt, dan is die kwetsbaarheid een aspect dat je maar af en toe eens tegenkomt en dat is nu ineens anders.
Ik heb er wel tot mijn 65e van mogen profiteren en nu zal ik gaan leren om ermee om te gaan dat dat niet meer zo is.

Intussen gaan we gewoon door met nieuwe plannen maken voor januari en daarna.
Er staan weer interessante dingen en mooie reisjes op de planning.

De eerste reis gaat Fuerteventura: ik laat van me horen!

Op naar 2015!



- Posted using BlogPress from my iPad

Internet en bloggen

Op het moment dat ik dit blog schrijf, zit ik in de stralende zon op het balkon.


Het klinkt idyllischer dan het is: plaats en temperatuur zijn weliswaar perfect, maar met het lijf zit het even tegen. Ik voel me slapjes na een fink aantal keren toiletbezoek: waren het dan toch de mosselen? Of de clams van gisteravond?
Ik hoop geen van beide (ik heb er voor vanavond ook al besteld...).

Omdat de anderen in de sauna, turks bad of bubblebad hangen, is het wel lekker rustig. Gelegenheid te over om even lekker te schrijven. Even kijken waar ik gebleven ben, kan niet. Hier zitten we net te ver van de wifi af.
Bij het vorige huisje deed de wifi het helemaal niet, net zo min als de tv (toch maar even gechecked, terwijl we nooit tv kijken als we op reis zijn), de koelkast, de vriezer, het koffiezetapparaat (kan stond er kapot onder) en de vaatwasser (wij hadden geen vaatwastabletten meegenomen in het koffertje).
Voor de rest was het een leuk huisje hoor! (Zo lieten we Maria weten toen we noodgedwongen zaten te mailen in het enige plaatselijke cafe: een voordeel is snel gevonden).

De afgelopen dagen zijn het best samen te vatten met: we verplaatsen ons met de auto; we wandelen, we zwemmen.


De kust in Zuid-West Portugal is prachtig. Veel cliffs en tussendoor veel mooie zandstrandjes waar ruimte genoeg zou zijn om er bij te gaan liggen. Maar na onze ochtendsessies in zwembad, sauna etc. zitten we liever op een goeie terrasstoel onder een grote parasol.
De temperatuur is de laatste 2 dagen gelukkig wat aan het zakken, want die was inmiddels to 37 graden opgelopen en dat is echt warm, ook al is de vochtigheidsgraad hier laag.

Vanmiddag gaan we nog een bezoek brengen aan Lagos.
Vanavond Grande Finale bij het rikken: de weekwinnaar zal bekend zijn.
Ik ben het niet: ik krijg de poedelprijs, zoveel is al duidelijk op dit moment.

Morgen weer terug naar Lissabon en dan terug naar huis.
3/4 denken al weer aan het werk dat op hen wacht, maandag.
Ik pak mijn leven als gepensioneerde weer op: 65+ zijn levert niet alleen korting op toegangskaartjes op!


- Posted using BlogPress from my iPad

Zondag in Lissabon

De bakker opent zijn winkeltje op dezelfde tijd als elke andere dag: om 7 uur zijn er heerlijk verse broodjes. Ook de supermarkt is gewoon open: we eten verse broodjes met een gekookt eitje.

Na het ontbijt wandelen we door Alfama, een authentieke wijk in Lissabon die 's avonds bruist van de cafeetjes waaruit al dan niet authentieke fadoliederen klinken, maar die er nu verlaten bij ligt.
We klimmen de steegjes op en af, lopen kerken in en uit, genieten van de zondagsrust en komen uiteindelijk bij een kerkplein uit dat uitzicht biedt over het zuidelijk deel van de stad. We boffen dat we een tafeltje met 4 stoeltjes kunnen bemachtigen en drinken een kopje koffie. Als we daarna net aan een pilsje zitten, gaat de zondagsmis uit en komen de bezoekers in een slakkengangetje de kerk uit.


Ik herinner me van vroeger dat het na de mis altijd dringen was om zo snel mogelijk de kerk uit de komen en ik vraag me net af wat de reden kan zijn dat het hier zo langzaam gaat, als ik zie dat de jonge, knappe priester bij de uitgang van de kerk staat en elke bezoeker een hand geeft en een heilige zondag toewenst. Wat de wachttijd nog veel langer maakt, is het gegeven dat hij alle vrouwelijke kerkbezoekers ook nog eens uitgbreid kust.
Beide partijen (priester en dames) genieten er zichtbaar van!
Dat zie ik de Nederlandse priesters nog niet zo gauw doen, maar het ziet er wel heel gezellig uit!
Als we nog een klein stukje hoger geklommen zijn, stappen we op tram 28 die ons naar het hoogste eindpunt brengt.
Vlak voor we uitstappen heeft Peter als een leuk eettentje gezien. Er staan 2 bejaarde dames in de keuken (Ad concludeert daaruit dat we in een 2 -sterrenrestaurant zitten) en een even zo oude heer achter de bar. De serveerster doet er qua leeftijd niet voor onder.
Het eten is heerlijk, ook al komen de sardines en de zalm uit de diepvries...

Vanaf dat moment wandelen we alleen nog maar bergaf en dat gaat toch aanzienlijk sneller dan de andere kant op.
We komen (toeval of niet) langs het winkeltje waar ik gisteren besloot om geen shawls te komen en er vandaag toch 2 kocht voor €4,-- samen. Gonnie had er al twee, maar die koopt er nog een stuk of tig voor toute la famille.

's Avonds eten we in l'Esquina de Alfama, waar het eten lekker is en de optredens energiek en passievol. Wat kan Fadomuziek dan mooi zijn, zelfs al versta je er geen woord van.
Het is echt genieten.

Morgen de auto halen in de buurt van het vliegveld en door naar het Zuiden.




- Posted using BlogPress from my iPad

Slenteren door Baixa en Bairro Alto

Op onze eerste dag in Lissabon slenteren we heerlijk door Baixo: een wijk met veel pleinen en winkelstraten waar naast de bekende ketens ook nog veel kleine, authentieke winkeltjes te vinden zijn.
Op een van de pleinen zijn ook de plaatselijke junks en bedelaars neergestreken. Ze liggen lallend en vrijend tegen de gevel van een winkel die daardoor op den duur failliet zal gaan, vermoed ik. Niemand stapt langs en over de dronkaards heen om de winkel in te gaan.


De politie laat ze, de bewoners van Lissabon zijn er aan gewend en de argeloze toerist voelt de relaxte sfeer: wat een heerlijke stad.
Een ander plein is zo geplaveid dat het lijkt alsof je over golven loopt. Een aparte ervaring.





We gaan met een lift naar Bairro Alto waar we op een sfeervol pleintje uitgebreid de tijd nemen om te lunchen.
Er kan ons niets gebeuren; we worden continu bewaakt door de garde (v/m) voor het museum van de Nationale Garde.
Een man met een rastakapsel speelt voor ons op zijn opengewerkte gitaar; het eten is van bovengemiddelde kwaliteit: het is genieten in het zonnetje!

In de namiddags zijn we thuis op ons terras.

's Avonds gaan we eten in Alfama. In het beoogde restaurantje is geen plaats meer: we reserveren voor morgen.
In een restaurantje vlak daar bij zijn ook Fado-optredens tijdens het eten.
We merken dat we moe zijn....
Na het eten slenteren we naar huis en liggen vrij snel op een oor.
Fijne dag is het geweest!





Posted using BlogPress from my iPad

Lissabon

Als we even voor de Se kathedraal hebben staan/zitten wachten, komt er een mooie (tenminste dat vind ik) jonge man ons naar het appartement gidsen. Het ligt op nog geen 100 meter verder, in een leuk steegje.
We zijn blij verrast.
Het appartement heeft alles wat we ons voorgesteld hadden en meer!
Er staat een flesje wijn klaar, broodjes met verse worst en kaas, een kan verse sap, espressocups voor de komende dagen ect.
Wij hebben een terras met uitzicht op het water waar we tot midden in de nacht aan de kersenlikeur zitten (ook van het huis!).

Het avondeten is een verhaal apart: we zitten bij wijze van spreken bij moeders en dochter in de keuken. Alle tafeltjes (4) zijn bezet als we ons tafeltje innemen en ook voor de deur zijn de 3 andere bezet. Moeder staat in het piepklein open keukentje te koken waarbij ze voor iedere ademstoot haar wangen flink opbolt en met een zucht weer uitstoot. Ze doet dat in een rap tempo, in tegenstelling tot waarmee de gerechten "serveerklaar" zijn.
De dochter doet het bedienwerk, maar voordat wij zo ver zijn dat we alleen nog maar de drankjes besteld hebben, heeft Gonnie aan de overkant een stok kaarten gehaald en zijn we flink aan het rikken.
Voor Peter is dit een moeilijk1 1/2 uur: het is inmiddels ruim 10 uur 's avonds
(11 u. Nederlandse tijd) en hij heeft alleen nog maar een paar krentenbollen op, zo laat hij ons regelmatig weten.
Als het eten dan uiteindelijk komt, is het basic, maar lekker! We smullen alle vier.












Links en rechts van het tegenoverliggende gebouw zien we de zee!

Een jaar verder

Het is alweer een jaar geleden dat mijn vader overleed, hier in De Eerdbrand in Eindhoven, waar hij nog maar 7 maanden woonde.
Hij had de respectabele leeftijd van 92 jaar, maar toch…

Waar ik heel dankbaar voor ben, is het feit dat mijn vader het hier zo goed naar zijn zin had. Hij vond dat er goed voor hem gezorgd werd, dat de mensen lief voor hem waren.
Dat heeft me echt geraakt.

Het is ook alweer een jaar geleden dat ik lid werd van de Clientenraad van De Eerdbrand.
Waarom deed ik dat?
Nou, precies daarom!
-Omdat het zo ontzettend fijn is dat je ervaart dat er goed voor de bewoners gezorgd wordt;
-Omdat het zo ontzettend fijn is dat de bewoners liefdevol bejegend worden.
Dat wil je zo houden en elke bijdrage die je daaraan kan leveren, is meegenomen.

Gaat dan alles goed?
NEE, natuurlijk niet. Het blijft mensenwerk, gelukkig maar.

Ik hoop dat met alle veranderingen in de zorg de menselijke maat de enig geldende blijft.












- Posted using BlogPress from my iPad

Een maand later

Wat er gebeurt als je terugkomt van een lange reis:
- de naweeen van een vliegtuigongeluk
- Syrie
- kalifaat
- ISIS
- IS
- aardverschuivingen
- vulkaanuitbarstingen
- bewindslieden krijgen complimenten
- familieleden gaan ziekenhuis in en uit
- kleinkinderen vieren hun verjaardagen
- de scholen zijn weer begonnen
- en ALS ik op facebook kijk, worden er honderden emmers ijskoud water over even zoveel hoofden leeg gekwakt

En ik?
Ik vind mijn draai als gepensioneerde.
- Geniet van de enorme vrijheid (hoe moet dat zijn voor iemand die zich in zijn werk heel erg beknot heeft gevoeld? Is het vrijheidsgevoel dan nog intenser of is het gemis dan ook groter?)
- Heb ruimte voor nieuwe interesses (basiscursus Bridgen gestart; ingeschreven voor een koor op projectbasis; startpakket fotografie afgesproken)
- Investeer meer tijd in pianospelen en mijn vrijwilligerswerk in een Clientenraad in de zorg
- Doe veel research op het gebied van Reizen (mijn passie); er zijn er al weer 2 geboekt
- Maak plannen voor andere activiteiten (reisfilmpjes maken), waar dan vooralsnog niets mee gebeurt (heerlijk! Ik kan het gaan doen, maar het hoeft niet)
- Maak plannen om de interne reorganisatie af te maken (gaat nu snel gebeuren)
- Breng mijn financien weer eens goed op orde

Ik was begin deze week nog even op "mijn" school.
"...Of ik het (werk,studenten,collega's) niet mistte..."
Antwoord: Nou nee, ik heb het prima zo!





...jarige dochter op bezoek? Dan even haar stoel versieren...



Posted using BlogPress from my iPad

...en de laatste ervaringen...

Wij rijden over de Pan American Highway (en die is letterlijk heel hoog: 3.400 m.) naar St Isidro en van daaruit weer naar Dominical.
We logeren in Cuna del Angel, aan de rand van een lekker zwembad.
We hopen op goed weer en dat is het ook!

Het diner is een beleving op zich, met name omdat Peter zich ergert aan van alles (en ik het allemaal niet zo erg vind en er wel om kan lachen...)
- het is te donker om de menukaart te kunnen lezen, zelfs nadat hij mijn leesbril heeft gebruikt;
- andere mensen krijgen er een leeslampje bij en wij niet;
- het bier dat we besteld hebben is helemaal uitgeschonken in een diepvriesglas, waardoor er ijssplinters in zitten (hij mag niet eens zelf beslissen of hij zijn flesje ineens inschenkt - of uit het flesje wil drinken -) en hij wil geen ijs in zijn bier, en kijk eens het is nu al helemaal dood!
- de ober gaat aan zijn manager vragen wat hij met het bier moet doen en komt terug met de mededeling dat hij het volgende biertje in een flesje mag serveren;
- ik bestel spaghetti vongole en hij gaat me uitleggen dat het zeevruchten zijn (of ik dat wel weet...);
- we moeten 18-20 minuten op het eten wachten, zegt het obertje, maar misschien willen we een appetizer? (Nou vooruit dan maar...);
- we krijgen er 2 (overigens heerlijke) i.p.v. 1;
- we moeten uiteindelijk 50 minuten wachten!
- als ik na 50 minuten aan de hoofdober vraag wat er aan de hand is met ons eten (alle mensen die na ons gekomen zijn, zitten al te smullen en wij wachten al bijna een uur!) komt hij binnen 1 minuut met de bestelde schotels en vraagt of we nog een biertje willen bestellen? We antwoorden ontkennend;
- na 2 minuten komt het eerste obertje met 2 flesjes bier aanzetten:"...van het huis."
Maar, het moet gezegd worden: het eten is verrukkelijk!

De zondagochtend is zoals we ons hebben voorgesteld: stralend blauwe hemel, heerlijke zonnig: we vermaken ons in en naast het zwembad.
Peter is weer helemaal gelukkig.


In de loop van de middag gaan we weer naar Baru, een lodge met een prachtige tuin en een lekker restaurantje. We zien de 2 huisleguanen en een hele aparte blauw/grijze in de tuin en, als afscheid misschien, zien we van redelijk dichtbij nog een luiaard in de tuin!



En nu zijn we terug in La Garita, de plaats van waaruit we gestart zijn en van waar we morgen naar het vliegveld worden gebracht.

Het is mooi geweest.



Posted using BlogPress from my iPad

Het laatste weekend in Costa Rica

Vandaag hebben we besloten om het laatste weekend weer aan de westkust door te brengen, tussen Dominical en Uvita. Het is moeilijk om een betaalbare plek te vinden; het schijnt er behoorlijk druk te zijn.
Maar 't is gelukt.

Morgen rijden we er naar toe over de Pan American Highway, een schitterend hooggelegen weg over bergkammen (en nu maar hopen dat het weer morgen opgeklaard is zodat we mooie vergezichten krijgen!)

Vandaag is het lekker weer tot een uur of half drie 's middags en daarna is het gaan hozen tot nu, tegen vijf uur.
Vanochtend hebben we een heel relaxed tochtje gedaan rond een vlakbij gelegen meer. We komen verrassende dingen tegen, zoals een mooie hangbrug die nota bene in het dorpje waar we al drie dagen logeren, begint! (Of eindigt, dat hangt van het startpunt af...).
We drinken koffie (gezet op Costaricaanse manier, door een katoenen zakje aan tafel gefilterd) op een mooie plek, komen bij een beeldhouwershuisje en een ruine van een zeer oud kerkje. Daar vliegt een drone boven die foto's en films maakt. De fotograaf is begonnen als hobbyist, maar wil er de kost mee gaan verdienen.
Hij fotografeert ons ook met de drone en belooft de foto's op te sturen: ben benieuwd.
De middag brengen we door voor onze kamer, op de overdekte overloop, met een boek, kopje koffie en daarna een wijntje.

We hebben het goed!

Pura Vida

Posted using BlogPress from my iPad

Orosivallei

Nadat we afscheid hebben genomen van Isabelle en "Harry" onze luiaard nog even bekeken hebben, gaan we op weg naar Orosi.
Wij zijn 200m. op pad (we zijn al lang gewend aan de ongeasfalteerde, met keien en putten bezaaide weggetjes) wijst een jongen die we willen passeren, naar onze autowielen. "Pas op", zo gaat bij mij het waarschuwingslampje branden, "dit kan een truc zijn. Maar toch niet hier?"
We stappen uit en zien dat de rechterachterband helemaal leeg is.
Snel terug naar Isabelle, zij staat op het punt te gaan zwemmen vandaag; zij kan kan ons wel een garage wijzen.
Dat kan ze, inderdaad, maar eerst schakelt ze haar rastavriend (die toch waarschijnlijk de partner van haar dochter is en niet haar minnaar, zoals ik het verhaal maakte, in gedachten) in om de band te verwisselen met het reservewiel. In een half uurtje js het gepiept en rijden we naar het badenreparatiestation vlakbij. Daar wordt de kapotte band (nu reservewiel) voor € 6,50 gemaakt en we zijn daarna echt "en route".

Onderweg willen we nog even een kopje koffie drinken (na ongeveer 2 uur rijden doen we dat altijd). We rijden op een rustige weg, weinig ander verkeer, als we aan de linkerkant een koffietentje zien. We draaien het parkeerterreintje op en zien dan dat het gesloten is.
We draaien de weg weer op om verder te gaan, als Peter ineens roept: "Stop!" en tegelijkertijd zie ik in mijn rechterzijspiegel ineens een oude, zwarte auto (pick-up) die zich fluweelzacht tegen onze auto aanvlijt. Ik stuur iets naar links en stop (de andere auto is een meter of 5 achter mij ook stil gaan staan.
Heeft hij ons nu geraakt? Geschrokken stappen we uit en gaan kijken naar de auto achter ons, waar inmiddels een wat oudere man ook moeizaam uit de auto is gestapt. De jongen naast hem blijft zitten. Ik bied mijn verontschuldiging aan (ik mompel iets van "disculpe") en kijk naar zijn pick-up uit de jaren 80 van de vorige eeuw, schat ik, maar behalve de tientallen butsen, schrammen en krassen uit het verleden, zie ik geen verse beschadigingen.
De man vertelt mij ook het een en ander, maar communicatie is verder onmogelijk. Ik bedank hem uitgebreid (het is tenslotte wel mijn fout geweest) en we vervolgen de reis.
Bij het eerstvolgende koffietentje drinken we de schrik weg en veeg ik wat zwarte verfstreepjes van onze auto met een papieren zakdoekje: we zijn goed weggekomen!

De rest van de rit verloopt gelukkig weer goed en de Orosivallei is een prachtige vallei, vol koffieplantages, omringd door bergen en 2 vulkanen.
Vanuit onze kamer in de Orosilodge kijken we zo op de Irazu- en de Turrialbavulkaan. De laatste is zo actief dat hij momenteel is afgesloten voor publiek.

In de dagen erna gaan we naar de basiliek in Cartago en vinden de zwarte madonna.
Ook gaan we op excursie bij een organic koffieplantage, wat heel interessant is en bezoeken de Irazu, de hoogst gelegen vulkaan in Costa Rica.
(We staan op een gegeven moment op 3400 m. hoogte en kijken neer op de vulkaan: wat een indrukwekkend gezicht!)
Via een schilderachtige bergroute rijden we naar het Monumento Nacional Guayabo, een vindplaats uit de precolumbiaanse tijd. Er zijn petrogliefen, oude graven, woonheuvels, aquaducten en een weg te zien.
Als we bij de uitgang komen wijst de gids ons op de rookpluimen die uit de Turrialbavulkaan komen: hij is weer uiterst actief.
We vertellen hem dat we de afgelopen nacht ook schokken hebben gehoord en gevoeld. Is dat van de vulkaan?
(De schok klonk vrij hard. Peter dacht dat ik uit bed viel! Dat was niet zo, maar het schudde behoorlijk!)
"Nee, dat is een gewone aardbeving geweest. Ja, Costa Rica is een jong land he, daar gebeurt nog van alles mee..."


- Posted using BlogPress from my iPad

Cahuita, laatste dagen

Zondag gaan we vol goede moed naar het Cahuita park om een flink stuk te wandelen.
We schrijven ons in bij het park om 8.50. Op het eerste stukje zien we op aanwijzing van een dame voor ons een Agoeti (goudhaas).
Als we 10 minuten verder zijn, staan we al te schuilen onder een afdakje van een picknictafel, waar een Costaricaanse familie aangeschoven is om de zondag door te brengen (ik denk tenminste niet dat ze de reuzenpannen met rijst en andere etens- en drinkwaren in een paar uurtjes op zijn).
We worden gedoogd (maar daar is dan ook alles mee gezegd).
Omdat het steeds harder regent en we de spetters maar net kunnen ontwijken, trekken we de regenjacks maar weer aan en zo staan we meer dan een half uur de regen weg te kijken. Het lukt niet en we besluiten terug te gaan, morgen maar weer eens proberen... (We schrijven uit om 10.10u.)
We rijden naar het stadje Puerte Viego. Ook daar regent het natuurlijk, maar als je koffiedrinkt en een stukje bijwoont van een baptistenviering dan zit je droog!
De rest van de zondag brengen we door op de "eigen" veranda.
Qua weer is het een deprimerende dag geworden.

Maar dan de dag erna.... Schitterend blauwe lucht en volle zon!
Meteen na het ontbijt staan we op punt van vertrek als Isabelle (de Franse eigenaresse van het guesthouse) ons aanwijst dat er een luiaard in de boom voor ons huis zit! Zo mooi om te zien...
En, de vermoedelijke moeder zit in de boom tegenover de uitgang.
De nieuwe poging in Cahuitapark is heel succesvol: prachtig weer en schitterende natuur.

Woensdag vertrekken we naar de Orosivallei en we weten nu al dat we de rust van de veranda van Cahuita zullen gaan missen.

(Foto's toevoegen lukt niet i.v.m. zwakke internetverbinding...die komen een andere keer dan maar weer...)

Posted using BlogPress from my iPad

Luiaards in Cahuita

Gisteren zijn we ingetrokken in een bungalow op Kenaki lodge in Cahuita.



(Dit is de eerste "luiaard".)

Het is een flink ritje geweest, maar we hebben onderweg een aantal keren gestopt in een poging in een leuk dorpje koffie te drinken of te lunchen.
Uiteindelijk hebben we beide langs de weg in een zogeheten Soda gedaan, omdat de dorpjes waar we inrijden zo rommelig, verlaten of armoedig zijn dat het weinig uitnodigt om daar een stop te maken.
Wat me opvalt is dat armoedig (afgebladderde verf, scheefhangende kozijnen en deuren; veel mannen voor hun huis of op een pleintje hangend) ook meteen vervuild betekent: grote hopen afval langs de straatjes en onder en rond de huizen.
Van het stadje Limon verwachten we meer: hier is Columbus aan land gekomen en het stadje wordt ook om die reden uitgebreid beschreven in de Capitoolgids.
Wel wordt ook verteld dat het een havenstadje is en dat de vrachtwagens naar Limon vaak grote rijen vormen.
De rijen zijn ons bespaard gebleven, maar het laatste stuk rijden we vooral tussen de vrachtwagens van Delmonte: enorme overslagterreinen die de aangevoerde ananassen verwerken.
In Limon dwalen we wat door het parkje en op de overdekte markt en zien we voor het eerst de Caraibische zee!

Na een nacht met veel bliksem (en gelukkig maar een paar donderslagen) en stortregen, is het vandaag prachtig weer. In de ochtend valt nog wel een klein buitje, maar als we bij het Sloth Sanctuarium op bezoek zijn, is het lekker weer (en daarmee bedoel ik een graad of 25-26, niet al te felle zon en droog).
In dit opvangcentrum voor luiaards worden we ingewijd in de leefsituatie van deze schattige beesten en zien we ze nu eens van heel dichtbij i.p.v. heel hoog hangend in de kruinen van bomen en nauwelijks bewegend.
Overigens, dat we ze al in het wild gezien hebben, vindt deze gids uitzonderlijk.
(En hier dan de echte luiaards.)


De luiaards zitten hier omdat ze gewond zijn geweest (b.v. door elektriciteitsdraden of adelaars (hun natuurlijke vijand); ze worden behandeld en als het enigszins kan, teruggezet in hun natuurlijke habitat.


Dit centrum is uniek in de wereld en het is een "familiebedrijf".
Oma is hier 22 jaar geleden mee begonnen, de dochter kwam 12 jaar geleden vanuit Las Vegas de zaak overnemen en de kleinzoon gidst nu (ik vermoed dat hij moeder wel zal opvolgen, zoveel passie en liefde voor de luiaards!)
Tot slot worden we nog over een riviertje gekanood en zien we een babykrokodil, schildpadjes, krabben, leguanen en luiaards in een schitterend landschap.


En dat allemaal op de dag dat de oudste kleinzoon Gijs 7 jaar wordt!






Posted using BlogPress from my iPad

Puerte Viejo

Sinds gisteren zijn we in Puerte Viejo in een resort waar de kamers via lange overdekte wandelgangen van bamboo te bereiken zijn (30 km van Nicaragua).

Aan de voorzijde ligt het resort midden in het dorp, tegenover de dorpskerk; aan de achterzijde zitten we midden in het woud.


Vanochtend hebben we op onze veranda een plan gemaakt voor de komende dagen en gereserveerd in Cahuita (in het zuidoosten, aan de caribische zee, 30 km. van Panama).
We doen er lang over omdat we iedere keer opnieuw de prachtigste vogeltjes zien (we worden nog vogelaars als we hier nog langer blijven...).

We komen net terug van een wandeling in Selva Verde, een paradijs op aarde.
Het is een natuurpark, waar ook een resort op ligt, met een prachtige botanische tuin en zoveel ongerepte natuur rondom dat je er uren kunt rondbrengen. We worden heel erg verrast vandaag: we zien prachtige reuzenspinnen, een leguaan, een reiger, eekhoorntjes, vogels in allerlei kleuren en maten en als klap op de vuurpijl zien we 2 verschillende soorten gifkikkertjes (zijn moeilijk te vinden, want ze zijn nog geen 2 cm.).



Je moet dus lopend tussen grote bomen, varens, lianen en luisterend naar vogelgeluiden, krekels en andere voor mij ondefinieerbare geluiden, ook heel gedetailleerd de bodem afzoeken.
Misschien komt het door mijn verafbril die ik eens op heb dat ik ze als eerste in het vizier krijg?


Bij terugkomst kopen we een flesje lekkere Costa Ricaanse ron (rum) om het te vieren: we nemen er een neutje op.

Morgen een flink ritje voor de boeg.