De terugweg rijden we in 2 etappes.
Vandaag gaan we via San Miniato naar Lucca; morgenochtend naar het vliegveld in Pisa.
In San Miniato pikken we nog net een bruiloft mee. Het is weer een hoop poeha, maar niet echt stijlvol (de bruid zit bij aankomst nog met een flinke dot kauwgom in haar mond, gezien de flinke kauwbewegingen).
De piazza de la Republica is uitgestorven, maar de fresco's en de in kalk gekraste taferelen zijn er niet minder mooi om. De muur is een restant van een 17e eeuwse kerk. Verder heeft het stadje niet zo veel te bieden, behalve een mooi uitzicht op het dal, ook tijdens de lunch.
In Lucca worden we hartelijk ontvangen in het guesthouse. Omdat de zon stralend aan de hemel staat en er een grote achtertuin is met zitjes, besluiten we om daar eerst nog maar eens een uurtje van te genieten en daarna naar het oude centrum te rijden.
Het vinden van een parkeerplaats valt nog niet mee, omdat we het idee hebben dat we net buiten de stadsmuur moeten zijn en we precies de verkeerde richting op rijden om daar een plekje te kunnen vinden.
Met wat draai- en keerwerk lukt het uiteindelijk.
Aanvankelijk gaat de standswandeling heel goed; binnen de kortste keren hebben we het enige grote ovale plein Plaza del Mercato (gevormd door het oude Romeins amfitheater) gevonden.
Na een korte stop gaan we de rest verkennen. En dan gaat het mis.
We vinden wel het kanaal dat door de stad loopt, maar lopen dan totaal de verkeerde kant op. We moeten een grote bocht maken, komen dan bijna weer uit waar we begonnen zijn, en koersen dan pas weer de goede kant op.
De stappenteller geeft 12.000 aan (het dubbele van wat je dagelijks nodig hebt) en we hebben nog niet echt veel van Lucca gezien. Het grote voordeel is wel dat we door zeer rustige straten wandelen: geen toerist te zien.
Dat merken we vooral als we weer op het goede pad zitten: in de via Fillungo kun je over de koppen lopen! Tjeetje, wat een drukte. We kunnen niet eens min of meer ons eigen slentertempo aanhouden.
We strijken weer maar neer op het Plaza del Mercato, eten een pizza die niet lekker is maar wel een espresso oplevert en wandelen terug naar de auto.
Als we ergens een stad hebben bezocht, zeggen we meestal tegen elkaar: "Deze stad heeft geen geheimen meer voor ons."
Dat kunnen we van Lucca niet zeggen. Mooie reden om er nog eens naar toe te gaan!
We hebben een goeie tijd gehad hier in Toscane.
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, april 29, 2017
vrijdag, april 28, 2017
Certaldo en San Gimignano
De laatste dag in Montepulciano gebruiken we voor een dagje nostalgie: we gaan naar Certaldo en San Gimignano: de zon tegemoet!
Certaldo staat bijna in geen reisgids vermeld, ook niet in de Capitoolgids.
Ik snap dat niet zo goed, want in de oude bovenstad - bereikbaar via een Funicolare (kabelspoorbaantje)- heeft Boccacio zijn laatste jaren doorgebracht. Het huis is te bezichtigen en boven op de toren van zijn huis heb je een fantantisch uitzicht over het Toscaanse land. De Decamerone staat in honderden versies uitgestald in een bibliotheek in zijn huis.
Ook het prachtig gerestaureerde huis van de machthebbers, dat ook nog als gevangenis heeft gefungeerd, is de moeite van een bezoek zeker waard.
En hoewel er twee schoolklassen in een middeleeuws spel verwikkeld zijn en door de straten marcheren, heerst er een rust die je nog maar weinig tegenkomt.
Hoe anders is dit in San Gimignano: het wemelt er van de toeristen. Maar, het blijft een mooie plaats om lekker rond te dwalen: er is veel moois te zien.
En, een ijsje van een wereldberoemde ijsmaker die zelf als een soort "clown" voor de deur op de foto gaat met elke koper: 't is een circus, maar het ijsje smaakt verrukkelijk!
Morgen rijden we naar Lucca, onze laatste stop in Toscane.
- Posted using BlogPress from my iPad
Certaldo staat bijna in geen reisgids vermeld, ook niet in de Capitoolgids.
Ik snap dat niet zo goed, want in de oude bovenstad - bereikbaar via een Funicolare (kabelspoorbaantje)- heeft Boccacio zijn laatste jaren doorgebracht. Het huis is te bezichtigen en boven op de toren van zijn huis heb je een fantantisch uitzicht over het Toscaanse land. De Decamerone staat in honderden versies uitgestald in een bibliotheek in zijn huis.
Ook het prachtig gerestaureerde huis van de machthebbers, dat ook nog als gevangenis heeft gefungeerd, is de moeite van een bezoek zeker waard.
En hoewel er twee schoolklassen in een middeleeuws spel verwikkeld zijn en door de straten marcheren, heerst er een rust die je nog maar weinig tegenkomt.
Hoe anders is dit in San Gimignano: het wemelt er van de toeristen. Maar, het blijft een mooie plaats om lekker rond te dwalen: er is veel moois te zien.
En, een ijsje van een wereldberoemde ijsmaker die zelf als een soort "clown" voor de deur op de foto gaat met elke koper: 't is een circus, maar het ijsje smaakt verrukkelijk!
Morgen rijden we naar Lucca, onze laatste stop in Toscane.
- Posted using BlogPress from my iPad
donderdag, april 27, 2017
Arezzo
Vandaag gaan we naar Arezzo. Aanvankelijk alleen omdat de kans op regen daar het kleinst is.
Dat lijkt ons 's morgens een goed idee, want het komt er hier even met bakken uit!
Omdat we even wachten tot het iets minder is (tenslotte wil je niet al zeiknat de auto instappen als je vertrekt), zit ik nog even op mijn i-pad wat te kijken naar Arezzo en ontdek dan dat La vita e bella daar voor het grootste gedeelte is opgenomen en dat er een wandeltocht is uitgezet naar de belangrijkste opnamepunten. De tocht is te verkrijgen bij het VVV, zegt de ANWB-site.
Als het iets minder hard regent, vertrekken we. Een paar kilometer verder is het al weer droog en zien we dat de straten hier gewoon droog zijn. Dat ziet er goed uit: we gaan de goeie kant op!
Arezzo is een mooiere stad dan we verwacht hadden, en de zoektocht naar de plaatsen van La Vita e bella maakt het nog leuker: we komen weer helemaal in de sfeer van de film (het eerste deel dan).
We moeten het wel doen aan de hand van aanwijzingen van de VVV-medewerkster, want de folders worden al jarenlang niet meer uitgegeven.
De markeringspunten in de stad zijn er gelukkig nog wel en dat helpt enorm.
In de kerk van San Francesco gaat het er even niet zo eerbiedig aan toe.
Peter vloekt hardgrondig als we voor de zoveelste keer de audioguide starten en maar niet ontdekken waar we moeten beginnen.
Ik ga terug naar de allesbehalve hulpvaardige dames van de ticketverkoop en zeg dat we niet kunnen vinden waar we moeten beginnen.
Ze herhaalt nog eens wat ze ook bij de start zei: "Op nummer 4 drukken, daar begint de eigenlijke uitleg, 1 t/m 3 is intro." Ik zeg haar dat we dat al weten en dat het ons dan toch niet lukt.
Ze spreekt de troostende woorden: "Dat kan niet. Iedereen kan het vinden!"
Ik laat me niet uit het veld slaan en dan pas legt ze uit dat we niet achterin de kerk waar we binnenkomen, moeten beginnen, maar in de ruimte achter het altaar. "Tuurlijk, logisch!" denk ik, maar ik zeg overvriendelijk "Grace" en even later zijn we op koers: Peter is weer rustig....
De fresco's zijn hier en daar flink beschadigd, maar wat er van over is, is prachtig.
Toch is dit niet de mooiste kerk die we tot nu toe zagen in Toscane, terwijl de toegangsprijs dit wel zou doen vermoeden.
We dwalen nog heerlijk door de mooie straatjes en komen op het Piazza Grande, een mooi plein waar het heel rustig is en waar we lekker lunchen op een terrasje.
Op deze hele toer hebben we een paar druppels regen gehad, maar 't is eigenlijk het noemen niet waard.
Dat ik dat toch doe, is omdat we, tegen dat we thuis komen, weer door een flinke bui heen moeten.
Thuis in Montepulciano is het weer droog en zitten we nog een half uurtje op het terras.
Dan wordt het te fris en gaat Peter zijn Pici koken. Hij smult ervan.
Ik doe even niet mee: mijn ham- en kaasplankje in Arezzo zorgde ervoor dat het genoeg is voor vandaag.
Morgen gaan we naar San Gimignano en Certaldo!
- Posted using BlogPress from my iPad
Dat lijkt ons 's morgens een goed idee, want het komt er hier even met bakken uit!
Omdat we even wachten tot het iets minder is (tenslotte wil je niet al zeiknat de auto instappen als je vertrekt), zit ik nog even op mijn i-pad wat te kijken naar Arezzo en ontdek dan dat La vita e bella daar voor het grootste gedeelte is opgenomen en dat er een wandeltocht is uitgezet naar de belangrijkste opnamepunten. De tocht is te verkrijgen bij het VVV, zegt de ANWB-site.
Als het iets minder hard regent, vertrekken we. Een paar kilometer verder is het al weer droog en zien we dat de straten hier gewoon droog zijn. Dat ziet er goed uit: we gaan de goeie kant op!
Arezzo is een mooiere stad dan we verwacht hadden, en de zoektocht naar de plaatsen van La Vita e bella maakt het nog leuker: we komen weer helemaal in de sfeer van de film (het eerste deel dan).
We moeten het wel doen aan de hand van aanwijzingen van de VVV-medewerkster, want de folders worden al jarenlang niet meer uitgegeven.
De markeringspunten in de stad zijn er gelukkig nog wel en dat helpt enorm.
In de kerk van San Francesco gaat het er even niet zo eerbiedig aan toe.
Peter vloekt hardgrondig als we voor de zoveelste keer de audioguide starten en maar niet ontdekken waar we moeten beginnen.
Ik ga terug naar de allesbehalve hulpvaardige dames van de ticketverkoop en zeg dat we niet kunnen vinden waar we moeten beginnen.
Ze herhaalt nog eens wat ze ook bij de start zei: "Op nummer 4 drukken, daar begint de eigenlijke uitleg, 1 t/m 3 is intro." Ik zeg haar dat we dat al weten en dat het ons dan toch niet lukt.
Ze spreekt de troostende woorden: "Dat kan niet. Iedereen kan het vinden!"
Ik laat me niet uit het veld slaan en dan pas legt ze uit dat we niet achterin de kerk waar we binnenkomen, moeten beginnen, maar in de ruimte achter het altaar. "Tuurlijk, logisch!" denk ik, maar ik zeg overvriendelijk "Grace" en even later zijn we op koers: Peter is weer rustig....
De fresco's zijn hier en daar flink beschadigd, maar wat er van over is, is prachtig.
Toch is dit niet de mooiste kerk die we tot nu toe zagen in Toscane, terwijl de toegangsprijs dit wel zou doen vermoeden.
We dwalen nog heerlijk door de mooie straatjes en komen op het Piazza Grande, een mooi plein waar het heel rustig is en waar we lekker lunchen op een terrasje.
Op deze hele toer hebben we een paar druppels regen gehad, maar 't is eigenlijk het noemen niet waard.
Dat ik dat toch doe, is omdat we, tegen dat we thuis komen, weer door een flinke bui heen moeten.
Thuis in Montepulciano is het weer droog en zitten we nog een half uurtje op het terras.
Dan wordt het te fris en gaat Peter zijn Pici koken. Hij smult ervan.
Ik doe even niet mee: mijn ham- en kaasplankje in Arezzo zorgde ervoor dat het genoeg is voor vandaag.
Morgen gaan we naar San Gimignano en Certaldo!
- Posted using BlogPress from my iPad
woensdag, april 26, 2017
We ontbijten binnen, want het is frisjes buiten: 16 graden, schat ik. Gelukkig is het nog wel droog en we hopen dat het dat blijft.
We gaan er dus vandaag op uit met de 500.
Eerst naar de Tempio di S. Biagio (dat moet van Maaike, onze gids op afstand).
Nou ze heeft gelijk: het is een prachtige kerk en met die tablets met uitleg die je er tegenwoordig bijkrijgt, is de S.Biagio zeker de moeite van het bezoek waard.
Daarna rijden we door de heuvels naar Pienza. Dit blijkt een stadje te zijn waar tot in de zeventiger jaren van de vorige eeuw de afstammelingen (!) van Pius ll ( de familie Piccolomini) zo'n 500 jaar gewoond hebben. En hoewel Pius ll opgroeide in een arm gezin, waren zijn nazaten heel wat beter gehuisvest. De geschiedenis van Pius ll komt ook weer terug in de bibliotheek van de Duomo van Siena, waar we een uurtje later in ronddwalen.
Tussen al die culturele uitstapjes in, nemen we de ook de tijd om een echte zak patat uit Amsterdam te scoren en aan het eind van de middag vindt Peter een brioche/ijs. Als een kind zo blij!
We eten vanavond alleen nog een lichte salade...
Weer een mooie dag geweest (graadje of 18, wel flink windje af en toe, maar zonder een spatje regen.)
- Posted using BlogPress from my iPad
We gaan er dus vandaag op uit met de 500.
Eerst naar de Tempio di S. Biagio (dat moet van Maaike, onze gids op afstand).
Nou ze heeft gelijk: het is een prachtige kerk en met die tablets met uitleg die je er tegenwoordig bijkrijgt, is de S.Biagio zeker de moeite van het bezoek waard.
Daarna rijden we door de heuvels naar Pienza. Dit blijkt een stadje te zijn waar tot in de zeventiger jaren van de vorige eeuw de afstammelingen (!) van Pius ll ( de familie Piccolomini) zo'n 500 jaar gewoond hebben. En hoewel Pius ll opgroeide in een arm gezin, waren zijn nazaten heel wat beter gehuisvest. De geschiedenis van Pius ll komt ook weer terug in de bibliotheek van de Duomo van Siena, waar we een uurtje later in ronddwalen.
Tussen al die culturele uitstapjes in, nemen we de ook de tijd om een echte zak patat uit Amsterdam te scoren en aan het eind van de middag vindt Peter een brioche/ijs. Als een kind zo blij!
We eten vanavond alleen nog een lichte salade...
Weer een mooie dag geweest (graadje of 18, wel flink windje af en toe, maar zonder een spatje regen.)
- Posted using BlogPress from my iPad
Location:Pienza en Siena
dinsdag, april 25, 2017
Montepulciano
Omdat we verwachten dat het weer minder mooi gaat worden, besluiten we om van de zon te genieten zo lang als het kan.
De hele ochtend lukt dat aardig: ik zit lekker aan het zwembad, terwijl Peter naar de supermarkt wandelt. Hij gaat "jagen" (zijn term voor het halen van voedsel).
's Middags eten we een gezonde salade.
Tegen het einde van de middag wandelen we de berg weer op naar het dorp en plakken er een stadswandeling aan vast. Omdat we ruim in de tijd zitten, bezoeken we ook kerken en tentoonstellingen, waaronder een hele mooie fototentoostelling over India, m.n. over Jaipoer (we "proeven" de vuiligheid en vunzigheid van de stad weer).
's Avonds eten we in Pane, Vino & Zucchero. Geweldig lekker, ook het toetjes waarnaar het restaurant genoemd is.
Als we naar huis wandelen, staat er een straf windje en is het behoorlijk fris geworden.
We zijn benieuwd wat de dag van morgen ons gaat brengen.
- Posted using BlogPress from my iPad
De hele ochtend lukt dat aardig: ik zit lekker aan het zwembad, terwijl Peter naar de supermarkt wandelt. Hij gaat "jagen" (zijn term voor het halen van voedsel).
's Middags eten we een gezonde salade.
Tegen het einde van de middag wandelen we de berg weer op naar het dorp en plakken er een stadswandeling aan vast. Omdat we ruim in de tijd zitten, bezoeken we ook kerken en tentoonstellingen, waaronder een hele mooie fototentoostelling over India, m.n. over Jaipoer (we "proeven" de vuiligheid en vunzigheid van de stad weer).
's Avonds eten we in Pane, Vino & Zucchero. Geweldig lekker, ook het toetjes waarnaar het restaurant genoemd is.
Als we naar huis wandelen, staat er een straf windje en is het behoorlijk fris geworden.
We zijn benieuwd wat de dag van morgen ons gaat brengen.
- Posted using BlogPress from my iPad
Montepulciano
Zondag weer een prima dag in Florence.
We fietsen er weer naar toe en hebben geen plan: heerlijk.
We dwalen door de straatjes ten zuiden van de Arno. Bij de beroemde Bobbolituinen staan 2 gigantisch lange rijen wachtenden: een rij om een kaartje te bemachtigen en daarna nog een rij om de tuinen in te komen. Dat doen we dus niet!
We belanden in het rustige deel, waar we een cappuccino drinken.
In de kapel van Brancacci bekijken we de wandbeschilderingen van Petrus met behulp van een i-pad, wat heel veel meer info geeft dan de vorige keer zonder.
We eten in een heel alternatief veganistisch restaurantje. Een soort wrap met veel groentes en heerlijke sausjes, kunstig gedrapeerd op een leitje. Zonder bestek en zonder servet: probeer dat maar eens zonder knoeien binnen te krijgen! We zijn blij dat we achterin het etablissement zitten, zodat niemand ons kan zien. De stokje die langs de tafel in houdertjes hangen, met papieren placemats zijn maar een keer of vier op de grond gevallen! Het warme drankje dat ik erbij besteld had, smaakte nergens naar, maar het was wel lekker warm.
We fietsen terug en wandelen omhoog naar de piazale de Michelangelo. Het uitzicht over Florence is prachtig.
Bij thuiskomst kunnen we nog een uurtje in het zonnetje zitten.
's Avonds gaan we voor de derde keer naar het "clubhuis" om te eten.
Dan komen we er achter dat het inderdaad een soort gemeenschapshuis is.
Alle obers en koks (op 1 na) werken hier als vrijwilliger! Van de opbrengt houden ze het hele clubhuis, inclusief bar en biscoop in stand: het enige vertier in het dorp. Maar het gaat goed: het is er elke avond heel druk met locals, die - wat wij toch wel verwonderlijk vinden - zich voornamelijk te goed doen aan pizza's. (Die zijn overigens heel lekker!); wij hebben een gemengde ham/kaasplank als voorafje: smullen!
De dag erna rijden we naar Fiesole. We moeten een flink eindje omhoog, maar ons Fiatje doet het prima!
In Fiesole wandelen we door het amfitheater en daarna omhoog naar een uitzichtspunt. Wat we zien, laat zich raden: Florence, maar dan precies vanaf de andere kant dan gisteren.
Het is heerlijk zonnig weer, waar we intens van genieten.
De uren daarna toeren we met ons 500'tje door het Toscaanse landschap naar Montepulicano waar we tegen 17.00 uur aankomen.
We logeren in een ruim appartement (anno 1781) in een Agriturismo, op loopafstand van het dorp. Vanwege de kermis in het dorp en het "lange weekend" van de Italianen is er geen plaatsje vrij in de restaurants die ons zijn aanbevolen door onze gastvrouw.
"Dan maar naar de Chinees", zegt Peter "die heb ik een uurtje geleden gezien toen ik naar de supermarkt liep."
Helaas blijkt dat alleen een Chinees winkeltje te zijn.
Gelukkig vinden we nog een alternatief tentje waar we een gezonde salade kunnen eten en een overheerlijk (iets minder gezond) toetje!
Het is weer een fijne dag geweest.
- Posted using BlogPress from my iPad
We fietsen er weer naar toe en hebben geen plan: heerlijk.
We dwalen door de straatjes ten zuiden van de Arno. Bij de beroemde Bobbolituinen staan 2 gigantisch lange rijen wachtenden: een rij om een kaartje te bemachtigen en daarna nog een rij om de tuinen in te komen. Dat doen we dus niet!
We belanden in het rustige deel, waar we een cappuccino drinken.
In de kapel van Brancacci bekijken we de wandbeschilderingen van Petrus met behulp van een i-pad, wat heel veel meer info geeft dan de vorige keer zonder.
We eten in een heel alternatief veganistisch restaurantje. Een soort wrap met veel groentes en heerlijke sausjes, kunstig gedrapeerd op een leitje. Zonder bestek en zonder servet: probeer dat maar eens zonder knoeien binnen te krijgen! We zijn blij dat we achterin het etablissement zitten, zodat niemand ons kan zien. De stokje die langs de tafel in houdertjes hangen, met papieren placemats zijn maar een keer of vier op de grond gevallen! Het warme drankje dat ik erbij besteld had, smaakte nergens naar, maar het was wel lekker warm.
We fietsen terug en wandelen omhoog naar de piazale de Michelangelo. Het uitzicht over Florence is prachtig.
Bij thuiskomst kunnen we nog een uurtje in het zonnetje zitten.
's Avonds gaan we voor de derde keer naar het "clubhuis" om te eten.
Dan komen we er achter dat het inderdaad een soort gemeenschapshuis is.
Alle obers en koks (op 1 na) werken hier als vrijwilliger! Van de opbrengt houden ze het hele clubhuis, inclusief bar en biscoop in stand: het enige vertier in het dorp. Maar het gaat goed: het is er elke avond heel druk met locals, die - wat wij toch wel verwonderlijk vinden - zich voornamelijk te goed doen aan pizza's. (Die zijn overigens heel lekker!); wij hebben een gemengde ham/kaasplank als voorafje: smullen!
De dag erna rijden we naar Fiesole. We moeten een flink eindje omhoog, maar ons Fiatje doet het prima!
In Fiesole wandelen we door het amfitheater en daarna omhoog naar een uitzichtspunt. Wat we zien, laat zich raden: Florence, maar dan precies vanaf de andere kant dan gisteren.
Het is heerlijk zonnig weer, waar we intens van genieten.
De uren daarna toeren we met ons 500'tje door het Toscaanse landschap naar Montepulicano waar we tegen 17.00 uur aankomen.
We logeren in een ruim appartement (anno 1781) in een Agriturismo, op loopafstand van het dorp. Vanwege de kermis in het dorp en het "lange weekend" van de Italianen is er geen plaatsje vrij in de restaurants die ons zijn aanbevolen door onze gastvrouw.
"Dan maar naar de Chinees", zegt Peter "die heb ik een uurtje geleden gezien toen ik naar de supermarkt liep."
Helaas blijkt dat alleen een Chinees winkeltje te zijn.
Gelukkig vinden we nog een alternatief tentje waar we een gezonde salade kunnen eten en een overheerlijk (iets minder gezond) toetje!
Het is weer een fijne dag geweest.
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, april 22, 2017
Even wennen in Toscane
Na een prima vlucht met Ryanair (Tataaah! We zijn weer op tijd!), hebben we in no time het Fiatje 500 waarmee we naar San Jacopo al Girone rijden.
Onze host kan er pas tegen half twaalf zijn, dus we moeten nog een klein uurtje in the middle of nowhere wachten. We wandelen het gehuchtje in en vinden een restaurantje (een soort clubhuis). We worden vriendelijk ontvangen en "Ja, natuurlijk kunnen we nog wat eten!" (22.30 uur!)
We besluiten een pizza te gaan eten. Bij het bestellen blijkt dat we nog niet helemaal "geland" zijn. Ik wil graag een vier kazen-pizza die niet op de kaart staat. Ik probeer in het Spaans (dat lijkt immers op Italiaans, toch?), maar dat gaat niet goed. De kok die wel Engels spreekt, wordt erbij gehaald.
Ik probeer het nog eens: "Pizza, cheese, cheese, cheese, cheese!"
"Ah, pizza quattre formaggio!"
(Ja, dat bestel ik natuurlijk in Nederland ook zo in een Italiaans restaurant.)
De pizza is grandioos: het bord is veel te klein, zodat de pizza er half overheen hangt, maar dat mag de pret niet drukken. De wijn die we erbij drinken maakt het perfect.
De serveerster en de 2 koks komen regelmatig informeren of het goed is en glunderen bij onze complimenten.
Ik denk dat we hier morgenavond weer zitten.
Onze kamer is gelegen op de bovenste etage van een molen die dateert van 1200, pal aan de rivier de Arno.
We slapen als een roos.
Het ontbijt staat beneden klaar (vandaag maar binnen, maar vorige week de hele week buiten, vanwege het goede weer). Het is een frisse ochtend, maar de zon is er al wel!
Om 10 uur fietsen we langs de Arno naar Florence: genieten!
Lekker vlak, mooie tocht, prachtig fietsweer.
In Florence parkeren we de fietsen vlakbij de Ponte Vecchio en doen de rest van Florence lekker te voet.
We genieten van de pleinen, de prachtige gebouwen, de beelden, en de terrassen. Bij de Piazza de la Republica drinken we een kop koffie.
We bezoeken de San Lorenzo kerk.
De kerk op zich valt tegen, want de gedeeltes waar we echt op uit waren, o.a. de trap die ontworpen is door Michelangelo, hoort niet bij dit gedeelte en is sowieso gesloten op dit moment.
Maar in het gedeelte waar we zijn is een tentoonstelling van hedendaagse kunst en die is heel indrukwekkend! We worden niet vrolijk van de afdeling schilderijen met zwemvesten en INRI en de boot met drenkelingen (allemaal Jezusfiguren), maar het raakt ons enorm.
We belanden uiteindelijk bij een overdekte markhal Mercato di San Lorenzo waar we een kleine hap eten (lasagna) en een wijntje drinken.
Bij het afrekenen wacht ons een grote verrassing. Omdat we niet gepast kunnen betalen, geeft Peter 2 briefjes, met het idee dat de ober dan met wisselgeld terugkomt, zodat hij een fooi kan geven.
Maar nee! De ober geeft een briefje terug en zegt dat het zo goed is: dit keer kregen wij een fooi!! (Ik vermoed omdat we zo netjes gegeten hebben...).
Als we weer thuis zijn, zitten we nog lekker in de tuin en gebruiken de tijd om een blogje te schrijven.
Straks lekker eten in het "clubhuis"!
- Posted using BlogPress from my iPad
Onze host kan er pas tegen half twaalf zijn, dus we moeten nog een klein uurtje in the middle of nowhere wachten. We wandelen het gehuchtje in en vinden een restaurantje (een soort clubhuis). We worden vriendelijk ontvangen en "Ja, natuurlijk kunnen we nog wat eten!" (22.30 uur!)
We besluiten een pizza te gaan eten. Bij het bestellen blijkt dat we nog niet helemaal "geland" zijn. Ik wil graag een vier kazen-pizza die niet op de kaart staat. Ik probeer in het Spaans (dat lijkt immers op Italiaans, toch?), maar dat gaat niet goed. De kok die wel Engels spreekt, wordt erbij gehaald.
Ik probeer het nog eens: "Pizza, cheese, cheese, cheese, cheese!"
"Ah, pizza quattre formaggio!"
(Ja, dat bestel ik natuurlijk in Nederland ook zo in een Italiaans restaurant.)
De pizza is grandioos: het bord is veel te klein, zodat de pizza er half overheen hangt, maar dat mag de pret niet drukken. De wijn die we erbij drinken maakt het perfect.
De serveerster en de 2 koks komen regelmatig informeren of het goed is en glunderen bij onze complimenten.
Ik denk dat we hier morgenavond weer zitten.
Onze kamer is gelegen op de bovenste etage van een molen die dateert van 1200, pal aan de rivier de Arno.
We slapen als een roos.
Het ontbijt staat beneden klaar (vandaag maar binnen, maar vorige week de hele week buiten, vanwege het goede weer). Het is een frisse ochtend, maar de zon is er al wel!
Om 10 uur fietsen we langs de Arno naar Florence: genieten!
Lekker vlak, mooie tocht, prachtig fietsweer.
In Florence parkeren we de fietsen vlakbij de Ponte Vecchio en doen de rest van Florence lekker te voet.
We genieten van de pleinen, de prachtige gebouwen, de beelden, en de terrassen. Bij de Piazza de la Republica drinken we een kop koffie.
We bezoeken de San Lorenzo kerk.
De kerk op zich valt tegen, want de gedeeltes waar we echt op uit waren, o.a. de trap die ontworpen is door Michelangelo, hoort niet bij dit gedeelte en is sowieso gesloten op dit moment.
Maar in het gedeelte waar we zijn is een tentoonstelling van hedendaagse kunst en die is heel indrukwekkend! We worden niet vrolijk van de afdeling schilderijen met zwemvesten en INRI en de boot met drenkelingen (allemaal Jezusfiguren), maar het raakt ons enorm.
We belanden uiteindelijk bij een overdekte markhal Mercato di San Lorenzo waar we een kleine hap eten (lasagna) en een wijntje drinken.
Bij het afrekenen wacht ons een grote verrassing. Omdat we niet gepast kunnen betalen, geeft Peter 2 briefjes, met het idee dat de ober dan met wisselgeld terugkomt, zodat hij een fooi kan geven.
Maar nee! De ober geeft een briefje terug en zegt dat het zo goed is: dit keer kregen wij een fooi!! (Ik vermoed omdat we zo netjes gegeten hebben...).
Als we weer thuis zijn, zitten we nog lekker in de tuin en gebruiken de tijd om een blogje te schrijven.
Straks lekker eten in het "clubhuis"!
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, maart 04, 2017
Malaga: eindstation van een mooie reis
Vanochtend bezoeken we eerst de versmarkt in de Mercado de Atarazanas, net om het hoekje bij ons appartementje. Het is zaterdag, redelijk vroeg, dus nog gezellig druk. Het is weer een lust voor het oog. Die marktkooplui zijn ware kunstenaars op het gebied van etaleren en hun prijzen zijn ongekend laag. Een kilo aardbeien voor €1,-- (en die smaken toch lekker hier!).
Na het ontbijtje thuis met koffie van Starbucks, wandelen we naar het museum van modene kunst (Centro de Arte Contemporáneo) waar we kennismaken met het werk van Mark Ryder. We raken binnen de kortste keren geboeid door zijn werk.
Daarna bezoeken we Alcazaba: een Arabische vesting gebouwd op de resten van een Romeins bouwwerk, als residentie van de vorsten van Granada.
Het is goed geconserveerd en gerestaureerd: heel mooi.
Alleen kan ik er even minder van genieten, omdat ik heel moe ben van de wandeling ernaar toe en het museumbezoek. Normaal geen probleem, maar ik ben al dagenlang snipverkouden, ben met neusspray in de weer maar vooralsnog zonder resultaat: het vreet energie.
Dan maar even een koffiebreak.
We lunchen daarna op het Mercedplein.
Daarna dwalen we weer door het centtrum en verbazen ons over de hoeveelheid pleintjes, aparte beelden en vooral over de relaxte sfeer.
's Avonds kijken we nog even of er ergens een flamengoshow is, maar de prijzen van de 2 shows die er te vinden zijn, vinden we niet in verhoudng staan met het uurtje danswerk.
We gaan lekker uit eten op de laatste avond van onze reis in Andalusie.
Na wat misverstanden over aperitief en hoofdgerecht (wat ons een extra drankje en een leuk gesprekje met de dienster oplevert) zitten we na zo'n drie kwartier toch lekker te eten en wandelen we een uurtje later tevreden naar het appartementje.
Het was weer een mooie week!
- Posted using BlogPress from my iPad
Na het ontbijtje thuis met koffie van Starbucks, wandelen we naar het museum van modene kunst (Centro de Arte Contemporáneo) waar we kennismaken met het werk van Mark Ryder. We raken binnen de kortste keren geboeid door zijn werk.
Daarna bezoeken we Alcazaba: een Arabische vesting gebouwd op de resten van een Romeins bouwwerk, als residentie van de vorsten van Granada.
Het is goed geconserveerd en gerestaureerd: heel mooi.
Alleen kan ik er even minder van genieten, omdat ik heel moe ben van de wandeling ernaar toe en het museumbezoek. Normaal geen probleem, maar ik ben al dagenlang snipverkouden, ben met neusspray in de weer maar vooralsnog zonder resultaat: het vreet energie.
Dan maar even een koffiebreak.
We lunchen daarna op het Mercedplein.
Daarna dwalen we weer door het centtrum en verbazen ons over de hoeveelheid pleintjes, aparte beelden en vooral over de relaxte sfeer.
's Avonds kijken we nog even of er ergens een flamengoshow is, maar de prijzen van de 2 shows die er te vinden zijn, vinden we niet in verhoudng staan met het uurtje danswerk.
We gaan lekker uit eten op de laatste avond van onze reis in Andalusie.
Na wat misverstanden over aperitief en hoofdgerecht (wat ons een extra drankje en een leuk gesprekje met de dienster oplevert) zitten we na zo'n drie kwartier toch lekker te eten en wandelen we een uurtje later tevreden naar het appartementje.
Het was weer een mooie week!
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag, maart 03, 2017
Over contrasten gesproken...
Zaten we gisteren nog op het dakterras in de blakende zon (minstens 23 gr.), vandaag reden we door de regen naar Ronda (richting Malaga).
"Hoe dichter bij Malaga, hoe meer zon", las ik onlangs. Nou, vandaag niet.
In Ronda zelf is het op het moment van aankomst wel droog, maar het is nog maar 12 graden en er staat een flinke koude wind.
We genieten wel, want Ronda is een prachtig stadje, gelegen aan een kloof die overbrugd wordt met eeuwenoude bruggen.
We bekijken ook het prachtig in stand gehouden/deels gerestaureerde Moorse badhuis. De moeite van het afdalen en klimmen zeker waard.
Als we zitten te lunchen is het flink beginnen te regenen en tijdens de rit door de bergen, richting Malaga wordt het er niet minder op.
De wind zwelt aan tot stormachtig en de temperatuur daalt tot 3 1/2 graad!
In Malaga is het een hele puzzel om bij de parkeergarage uit te komen waar we afgesproken hebben met iemand die ons naar het appartement zal brengen: de halve stad is opgebroken, afgesloten, vol omleidingen. Onze juf van de TomTom is bijna overspannen van het herberekenen en Peter zit met de TomTom in handen de paarse lijnen te volgen en terwijl de juf herberekent zelf zijn aanwijzingen door te geven.
Met een beetje TomTom, beetje Peter en een beetje van mezelf staan we toch nog op de afgesproken tijd bij de garage.
Samen met onze "host" wandelen we een stukje door de binnenstad, want ons appartementje ligt daar middenin. Leuk voor die paar laatste dagen.
Als we min of meer geïnstalleerd zijn (ik pak mijn koffer niet eens meer uit, ik kan alles blindelings uit het juiste stapeltje vissen) wandelen we door de stad.
Het is een gezellige, moderne stad met heel veel historische gebouwen.
Op de pleinen en in de smalle straatjes vind je het ene eettentje na het andere, afgewisseld met bodega's, verse bakkers en slagerijtjes, patisserieën etc.
We wandelen en verdwalen en net als Peter gezegd heeft dat hij wierook ruikt, stuiten we op een processie. Priesters en notabelen voorop, gevolgd door een jongens- en meisjeskoor met daarachter een draagbaar met het Jezusbeeld dat het kruis draagt. De draagbaar wordt getild door zo'n 88 mannen (ik heb een tic voor tellen, dus vandaar....).
Het is een vreemd gezicht omdat het zo onverwacht is en even later kruist de processie nogmaals ons pad in de brede winkelstraat waar de trendy winkels nog volop in bedrijf zijn en de helverlichte etages de mensen naar binnen proberen te lokken.
Ik vraag me nu de hele tijd af hoe ze het kaarsvet dat van de vele kandelaars is afgedropen op de natuurstenen bestrating, gaan verwijderen. Het is één groot roze spoor kaarsvet.....
We zullen eens kijken hoe het er morgen uitziet.
- Posted using BlogPress from my iPad
"Hoe dichter bij Malaga, hoe meer zon", las ik onlangs. Nou, vandaag niet.
In Ronda zelf is het op het moment van aankomst wel droog, maar het is nog maar 12 graden en er staat een flinke koude wind.
We genieten wel, want Ronda is een prachtig stadje, gelegen aan een kloof die overbrugd wordt met eeuwenoude bruggen.
We bekijken ook het prachtig in stand gehouden/deels gerestaureerde Moorse badhuis. De moeite van het afdalen en klimmen zeker waard.
Als we zitten te lunchen is het flink beginnen te regenen en tijdens de rit door de bergen, richting Malaga wordt het er niet minder op.
De wind zwelt aan tot stormachtig en de temperatuur daalt tot 3 1/2 graad!
In Malaga is het een hele puzzel om bij de parkeergarage uit te komen waar we afgesproken hebben met iemand die ons naar het appartement zal brengen: de halve stad is opgebroken, afgesloten, vol omleidingen. Onze juf van de TomTom is bijna overspannen van het herberekenen en Peter zit met de TomTom in handen de paarse lijnen te volgen en terwijl de juf herberekent zelf zijn aanwijzingen door te geven.
Met een beetje TomTom, beetje Peter en een beetje van mezelf staan we toch nog op de afgesproken tijd bij de garage.
Samen met onze "host" wandelen we een stukje door de binnenstad, want ons appartementje ligt daar middenin. Leuk voor die paar laatste dagen.
Als we min of meer geïnstalleerd zijn (ik pak mijn koffer niet eens meer uit, ik kan alles blindelings uit het juiste stapeltje vissen) wandelen we door de stad.
Het is een gezellige, moderne stad met heel veel historische gebouwen.
Op de pleinen en in de smalle straatjes vind je het ene eettentje na het andere, afgewisseld met bodega's, verse bakkers en slagerijtjes, patisserieën etc.
We wandelen en verdwalen en net als Peter gezegd heeft dat hij wierook ruikt, stuiten we op een processie. Priesters en notabelen voorop, gevolgd door een jongens- en meisjeskoor met daarachter een draagbaar met het Jezusbeeld dat het kruis draagt. De draagbaar wordt getild door zo'n 88 mannen (ik heb een tic voor tellen, dus vandaar....).
Het is een vreemd gezicht omdat het zo onverwacht is en even later kruist de processie nogmaals ons pad in de brede winkelstraat waar de trendy winkels nog volop in bedrijf zijn en de helverlichte etages de mensen naar binnen proberen te lokken.
Ik vraag me nu de hele tijd af hoe ze het kaarsvet dat van de vele kandelaars is afgedropen op de natuurstenen bestrating, gaan verwijderen. Het is één groot roze spoor kaarsvet.....
We zullen eens kijken hoe het er morgen uitziet.
- Posted using BlogPress from my iPad
dinsdag, februari 28, 2017
El Puerto de Santa Maria
De eerste volle dag hier gebruiken we om heerlijk door het stadje te dwalen: ontbijt in de zon op het dakterras van de Mercado; naar een ruïne van een castillo waar een klein museum in gevestigd is; tevergeefs naar de sherry-bodega (want gesloten als wij er zijn); langs de arena waar stierengevechten worden gehouden (maar nu even niet); tussendoor genieten van het zonnetje; naar de trendy Bodega van Osborne voor een kopje koffie (echt waar!); wat tapas in het zonnetje op een leuk plekje in de stad waar het een komen en gaan is van voetgangers én auto's.
Zelfs daar genieten we van; er komen veel oude modellen C4 Picasso voorbij!
Na de stadswandeling gaan we ons dakterras op om nog even een uurtje zon mee te pikken.
's Avonds eten we schelp- en schaaldieren: heerlijk!
Vandaag rijden we na het ontbijt in de stad, naar Vejer de la Frontera: een wit stadje op een heuvel waar de oude stadsmuur nog van in tact gebleven is.
Binnen de muren heerst een ongekende stilte en is het heerlijk om door de dalende en stijgende steegjes te dwalen, waar het touwtje van Jan Terlouw nog uit de brievenbus hangt.
De zon is nog niet in vaste dienst; het is meer een zzp'er (zon zonder plan), maar hij verrast ons op de goede momenten.
Het landschap aan de kust is heuvelachtig, golvend met veel groen.
Daar waar het moerasgedeelte is, zien we flamingo's.
Op ons dakterras is het minder zonnig dan gisteren, maar als we op onze kamer terugkomen ben ik zielsgelukkig: de enkel-kuitbeen-operatie van mijn dochter is geslaagd en ze staat (zij het niet letterlijk) al weer op het punt om naar huis te gaan.
Ik schenk een wijntje in op de goede afloop!
- Posted using BlogPress from my iPad
Zelfs daar genieten we van; er komen veel oude modellen C4 Picasso voorbij!
Na de stadswandeling gaan we ons dakterras op om nog even een uurtje zon mee te pikken.
's Avonds eten we schelp- en schaaldieren: heerlijk!
Vandaag rijden we na het ontbijt in de stad, naar Vejer de la Frontera: een wit stadje op een heuvel waar de oude stadsmuur nog van in tact gebleven is.
Binnen de muren heerst een ongekende stilte en is het heerlijk om door de dalende en stijgende steegjes te dwalen, waar het touwtje van Jan Terlouw nog uit de brievenbus hangt.
De zon is nog niet in vaste dienst; het is meer een zzp'er (zon zonder plan), maar hij verrast ons op de goede momenten.
Het landschap aan de kust is heuvelachtig, golvend met veel groen.
Daar waar het moerasgedeelte is, zien we flamingo's.
Op ons dakterras is het minder zonnig dan gisteren, maar als we op onze kamer terugkomen ben ik zielsgelukkig: de enkel-kuitbeen-operatie van mijn dochter is geslaagd en ze staat (zij het niet letterlijk) al weer op het punt om naar huis te gaan.
Ik schenk een wijntje in op de goede afloop!
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, februari 26, 2017
Andalusië
Sinds vrijdagavond zijn we in Zuid-Spanje.
Gestart in Sevilla, waar een een dag lang heerlijk de toerist hebben uitgehangen.
We hebben ruim de tijd genomen om de schitterend mooie katherdraal te bekijken, hebben nog eens over de Parasol gewandeld en tussendoor diverse terrasjes bezocht. Het is licht bewolkt, maar de temperatuur is lekker en bovendien zijn de terrassen vanaf laat in de middag meestal verwarmd.
Na de afgelopen hectische week, is dit een goed begin om lekker bij te komen: het lukt aardig!
Zondag rijden we naar El Puerto de Santa Maria.
Onderweg houden we een ontbijtstopje in een klein dorpje: een kop koffie en een warm broodje Iberico ham voor €2,50 pp. en we maken een wandeling op de kms.-lange boulevard in San Lucar waar slechts één horeca-gelegenheid is! We proeven de plaatselijke sherry "Manzanilla" en kopen daarna meteen een litertje uit het vat in het stadje: echt lekker!
We logeren in het 18e eeuws Casa de Los Leones. Het ziet er prachtig uit en het ligt echt in het pitje. De kamer zelf is niet echt luxueus, maar meestal blijft het toch bij slapen en ontbijten en dan kan hier prima!
Het was nog een heksentoer om hier te komen door de kleine straatjes, temeer omdat onze TomTom ons een doodlopend straatje instuurde en wij het zelf te laat hadden gezien. Laverend tussen geparkeerde auto's stonden we ineens letterlijk voor het blok.
Het achteruitrijden ging zo slecht (ik moet daar toch eens wat mee gaan oefenen, want verder rijd ik heel goed, al zeg ik het zelf) dat ik uitgestapt ben en aan de inzittenden van de auto voor ons, die ook achteruit het straatje uit moesten, gevraagd heb of een van hen onze auto even achteruit wilde rijden, en zo geschiedde.
De rest verliep prima, want na 5 minuten stonden we in de parkeergarage op spuugworp afstand van onze Casa!
Nadat we uitgepakt hebben, nemen we de trein naar Cadiz (1/2 uurtje rijden) om nog een paar uurtjes het carnavalsfeest daar mee te maken. Cadiz heeft het oudste carnavalsfeest van het vasteland in Spanje, 16e eeuw. Heel specifiek zijn de zanggroepen die overal in de stad optreden, al dan niet op wagens, voortgetrokken door tractoren.
De humor en satire ontgaat ons, maar de passie spat er zo af dat ik er kippenvel van krijg.
Morgen gaan we nergens naar toe: heerlijk "zijn" in El Puerto de Santa Maria.
- Posted using BlogPress from my iPad
Gestart in Sevilla, waar een een dag lang heerlijk de toerist hebben uitgehangen.
We hebben ruim de tijd genomen om de schitterend mooie katherdraal te bekijken, hebben nog eens over de Parasol gewandeld en tussendoor diverse terrasjes bezocht. Het is licht bewolkt, maar de temperatuur is lekker en bovendien zijn de terrassen vanaf laat in de middag meestal verwarmd.
Na de afgelopen hectische week, is dit een goed begin om lekker bij te komen: het lukt aardig!
Zondag rijden we naar El Puerto de Santa Maria.
Onderweg houden we een ontbijtstopje in een klein dorpje: een kop koffie en een warm broodje Iberico ham voor €2,50 pp. en we maken een wandeling op de kms.-lange boulevard in San Lucar waar slechts één horeca-gelegenheid is! We proeven de plaatselijke sherry "Manzanilla" en kopen daarna meteen een litertje uit het vat in het stadje: echt lekker!
We logeren in het 18e eeuws Casa de Los Leones. Het ziet er prachtig uit en het ligt echt in het pitje. De kamer zelf is niet echt luxueus, maar meestal blijft het toch bij slapen en ontbijten en dan kan hier prima!
Het was nog een heksentoer om hier te komen door de kleine straatjes, temeer omdat onze TomTom ons een doodlopend straatje instuurde en wij het zelf te laat hadden gezien. Laverend tussen geparkeerde auto's stonden we ineens letterlijk voor het blok.
Het achteruitrijden ging zo slecht (ik moet daar toch eens wat mee gaan oefenen, want verder rijd ik heel goed, al zeg ik het zelf) dat ik uitgestapt ben en aan de inzittenden van de auto voor ons, die ook achteruit het straatje uit moesten, gevraagd heb of een van hen onze auto even achteruit wilde rijden, en zo geschiedde.
De rest verliep prima, want na 5 minuten stonden we in de parkeergarage op spuugworp afstand van onze Casa!
Nadat we uitgepakt hebben, nemen we de trein naar Cadiz (1/2 uurtje rijden) om nog een paar uurtjes het carnavalsfeest daar mee te maken. Cadiz heeft het oudste carnavalsfeest van het vasteland in Spanje, 16e eeuw. Heel specifiek zijn de zanggroepen die overal in de stad optreden, al dan niet op wagens, voortgetrokken door tractoren.
De humor en satire ontgaat ons, maar de passie spat er zo af dat ik er kippenvel van krijg.
Morgen gaan we nergens naar toe: heerlijk "zijn" in El Puerto de Santa Maria.
- Posted using BlogPress from my iPad
woensdag, januari 04, 2017
Genieten van de laatste dagen op Tenerife
Op miraculeuze wijze is de foto van de thermometer - die gisteren spoorloos verdwenen was van het fototoestel - weer opgedoken. Hij is alleen op geen enkele manier op de i-pad te krijgen.
Maar, Peter kan inventief zijn: hij maakt een foto van het fototoestel en stuurt die door, zodat ik alsnog met het bewijs op de proppen kan komen. Bij deze..
"Lekker belangrijk", denkt de lezer wellicht. Nou, de auteur ook hoor.
Ik merk dat ik weinig te melden heb.
Dat het schitterend weer is, weten we nou wel.
Dat er elke dag lekker gegeten wordt, voornamelijk vis en schelpdieren, ook.
(Gisteren heb ik trouwens gewoon een lekkere pizza 4-kazen gegeten, hoor.)
Dat we ontzettend genieten en dat we boffers zijn, ook.
Ik heb wel heel goed nieuws: het blijft de komende dagen zo.
We kunnen er nog een hele dag van genieten, morgen. Dan zit het er op.
We hebben een prima tijd gehad hier.
- Posted using BlogPress from my iPad
Maar, Peter kan inventief zijn: hij maakt een foto van het fototoestel en stuurt die door, zodat ik alsnog met het bewijs op de proppen kan komen. Bij deze..
"Lekker belangrijk", denkt de lezer wellicht. Nou, de auteur ook hoor.
Ik merk dat ik weinig te melden heb.
Dat het schitterend weer is, weten we nou wel.
Dat er elke dag lekker gegeten wordt, voornamelijk vis en schelpdieren, ook.
(Gisteren heb ik trouwens gewoon een lekkere pizza 4-kazen gegeten, hoor.)
Dat we ontzettend genieten en dat we boffers zijn, ook.
Ik heb wel heel goed nieuws: het blijft de komende dagen zo.
We kunnen er nog een hele dag van genieten, morgen. Dan zit het er op.
We hebben een prima tijd gehad hier.
- Posted using BlogPress from my iPad
dinsdag, januari 03, 2017
Los Christianos
2 januari 2017
Als we na een mooie rit naar het Zuiden aankomen in de buurt van Los
Christianos, zijn we te vroeg om al naar het appartement te gaan.
Dat komt goed uit: we houden een lange lunchpauze in La Caletas.
Het is een stralende dag.
Als Ana ons verwelkomd heeft in het piepkleine, maar gezellig ingerichte appartementje, zegt ze dat we boffen omdat het nu zo'n mooi weer is. De hele vorige week was het hier relatief koud en er stond een flinke koude wind. We kijken heel verbaasd. Wij hebben enorm mooi weer gehad de afgelopen week!
"Dit is de eerste mooie dag en het blijft de hele week zo."
Als we geïnstalleerd zijn, wandelen we naar de boulevard. We staan versteld van de drukte daar: volle stranden en dito terrassen.
Nadat we de zon hebben zien ondergaan en heerlijk gegeten hebben bij een Thais-Chinees restaurant, wandelen we weer op ons gemakje naar huis.
Nog even naar de Slimste kijken en dan is het weer mooi geweest voor vandaag.
3 januari 2017
Om goed 10.00 uur zijn we al weer op pad: wandelschoenen aan en de boulevard op.
We hebben afgesproken dat we een flinke wandeling gaan maken vandaag.
We zien wel hoe ver we komen en we gaan met de bus terug. De bussen lopen hier frequent en volgen op kleine afstand het traject langs de boulevard van Los Christianos tot La Caleta v.v.
Het is al weer gezellig druk. Er wordt gewandeld, getrimd, gefietst, geluierd, ge-beachvolleybald en gescootmobield dat het een lieve lust is.
Zelfs op dit uur zijn de terrassen al weer flink bezet en niet alleen voor een lekkere kop koffie!
Overal waar we kijken, zien we dikke lijven. Blinkend van de zonnebrandolie en vol-getatoueerd met de afgrijselijkste taferelen. We zien zelfs een jongen bij wie een pistool een flink eind boven de broeksband uitkomt. (Getatoueerd, wel te verstaan.)
Af en toe nemen we een kleine pauze, maar om 14.15 uur hebben we La Caletas bereikt: zo'n 12 km. in de benen (een record voor mij). Onderweg hebben we de thermometer 27 gr. aan zien geven en zo voelt het ook.
(Helaas is de foto op mysterieuze wijze verdwenen.)
De busreis terug duurt ruim 3/4 uur en op goed geluk stappen we dicht bij ons appartement uit.
Op ons terrasje is het heerlijk uitrusten in het late middagzonnetje.
- Posted using BlogPress from my iPad
Als we na een mooie rit naar het Zuiden aankomen in de buurt van Los
Christianos, zijn we te vroeg om al naar het appartement te gaan.
Dat komt goed uit: we houden een lange lunchpauze in La Caletas.
Het is een stralende dag.
Als Ana ons verwelkomd heeft in het piepkleine, maar gezellig ingerichte appartementje, zegt ze dat we boffen omdat het nu zo'n mooi weer is. De hele vorige week was het hier relatief koud en er stond een flinke koude wind. We kijken heel verbaasd. Wij hebben enorm mooi weer gehad de afgelopen week!
"Dit is de eerste mooie dag en het blijft de hele week zo."
Als we geïnstalleerd zijn, wandelen we naar de boulevard. We staan versteld van de drukte daar: volle stranden en dito terrassen.
Nadat we de zon hebben zien ondergaan en heerlijk gegeten hebben bij een Thais-Chinees restaurant, wandelen we weer op ons gemakje naar huis.
Nog even naar de Slimste kijken en dan is het weer mooi geweest voor vandaag.
3 januari 2017
Om goed 10.00 uur zijn we al weer op pad: wandelschoenen aan en de boulevard op.
We hebben afgesproken dat we een flinke wandeling gaan maken vandaag.
We zien wel hoe ver we komen en we gaan met de bus terug. De bussen lopen hier frequent en volgen op kleine afstand het traject langs de boulevard van Los Christianos tot La Caleta v.v.
Het is al weer gezellig druk. Er wordt gewandeld, getrimd, gefietst, geluierd, ge-beachvolleybald en gescootmobield dat het een lieve lust is.
Zelfs op dit uur zijn de terrassen al weer flink bezet en niet alleen voor een lekkere kop koffie!
Overal waar we kijken, zien we dikke lijven. Blinkend van de zonnebrandolie en vol-getatoueerd met de afgrijselijkste taferelen. We zien zelfs een jongen bij wie een pistool een flink eind boven de broeksband uitkomt. (Getatoueerd, wel te verstaan.)
Af en toe nemen we een kleine pauze, maar om 14.15 uur hebben we La Caletas bereikt: zo'n 12 km. in de benen (een record voor mij). Onderweg hebben we de thermometer 27 gr. aan zien geven en zo voelt het ook.
(Helaas is de foto op mysterieuze wijze verdwenen.)
De busreis terug duurt ruim 3/4 uur en op goed geluk stappen we dicht bij ons appartement uit.
Op ons terrasje is het heerlijk uitrusten in het late middagzonnetje.
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, januari 01, 2017
This day is the first day ...
1 januari 2017
Op deze eerste dag van het nieuwe jaar verwelkomt de zon ons weer en als we onze patio uitwandelen op weg naar de auto, valt er een aangename warmte op ons.
Wow, da's een goed begin!
We maken vandaag een ritje naar het uiterste Noord-Oosten van het eiland.
Omdat de weg van Las Mercedes naar het Oosten op een bergkam kronkelt, stijgt en daalt en bochtig en smal is, krijgen we prachtige vergezichten met aan weerszijden diepe, met laurierbomen bedekte hellingen die stijl naar de zee aflopen: prachtig!
Jammer dat het in dit deel van Tenerife zo hard waait en de temperatuur altijd een paar graden minder warm is dan op de rest van het eiland, want het is verreweg het mooiste stuk natuur dat ik hier zag, maar vandaag hebben we geluk! Strakblauwe lucht, felle zon en een aangenaam stevig windje.
De mooiste uurtjes brengen we door in Taganana, o.a. voor de lunch bij Roque de las Bodegas (wat is die vis hier toch lekker.)
Trouwens de knoflookgarnalen vooraf en de Mistalalikeur toe (beide van het huis) zijn alleen al de moeite waard om hier eens aan te leggen.
Op de terugweg geniet ik ook echt van het rijden in de bergen! (Ik vind het helemaal niet erg dat Peter liever passagier is dan chauffeur.)
Als de overige 364 dagen mij hetzelfde gevoel gaan geven, dan wordt 2017 een topjaar!
- Posted using BlogPress from my iPad
Op deze eerste dag van het nieuwe jaar verwelkomt de zon ons weer en als we onze patio uitwandelen op weg naar de auto, valt er een aangename warmte op ons.
Wow, da's een goed begin!
We maken vandaag een ritje naar het uiterste Noord-Oosten van het eiland.
Omdat de weg van Las Mercedes naar het Oosten op een bergkam kronkelt, stijgt en daalt en bochtig en smal is, krijgen we prachtige vergezichten met aan weerszijden diepe, met laurierbomen bedekte hellingen die stijl naar de zee aflopen: prachtig!
Jammer dat het in dit deel van Tenerife zo hard waait en de temperatuur altijd een paar graden minder warm is dan op de rest van het eiland, want het is verreweg het mooiste stuk natuur dat ik hier zag, maar vandaag hebben we geluk! Strakblauwe lucht, felle zon en een aangenaam stevig windje.
De mooiste uurtjes brengen we door in Taganana, o.a. voor de lunch bij Roque de las Bodegas (wat is die vis hier toch lekker.)
Trouwens de knoflookgarnalen vooraf en de Mistalalikeur toe (beide van het huis) zijn alleen al de moeite waard om hier eens aan te leggen.
Op de terugweg geniet ik ook echt van het rijden in de bergen! (Ik vind het helemaal niet erg dat Peter liever passagier is dan chauffeur.)
Als de overige 364 dagen mij hetzelfde gevoel gaan geven, dan wordt 2017 een topjaar!
- Posted using BlogPress from my iPad
zaterdag, december 31, 2016
Buenavista
31 december 2016
We vinden weer een mooie stek in het Noord-Westen van Tenerife:
Buenavista
Eerst hebben we al boodschappen gedaan in het hoofddorp; heeft Peter zijn "loopwerk" gedaan; hangt de schone was aan de lijn.
Net voorbij het dorp Buenavista zijn we naar de kust gereden en vinden we een fijn, zonnig terras bij een in de rotsen ingebouwd restaurant. Een schitterende plek om een boek te lezen.
Het eten is wat mij betreft niet zo'n succes.
De vissoep vooraf is heerlijk, dat wel.
Ik krijg daarna het varkenslapje niet met de bestelde gorgonzola en de friet is halfgaar. Als ik er iets van zeg, komen ze na een kwartier met een sauskom waarin kaassaus zit die ik dan over mijn inmiddels koud geworden varkenlapje zou moeten gieten.
Ik ga er niet mee akkoord en zeg dat ik niets meer hoef. Peter heeft intussen wel lekker zijn kebap op zitten smullen (overigens met dezelfde halfgare frites als die bij mij, maar allez!)
We drinken de laatste slokjes van het huiswijntje en willen net om de rekening vragen als er toch een "nieuw" bordje eten gebracht wordt.
De saus is over het varkenslapje gegoten; er liggen een paar warme frietjes bij. Het smaakt me voor geen meter meer.
We rekenen af en gaan een lekkere fikse wandeling naar het dorp maken.
De weg voert langs de stijle kust aan de ene kant en een gigantisch grote golfbaan aan de andere kant.
Op de terugweg vinden we 4 golfballetjes op ons pad en zijn we met terugwerkende kracht blij dat we niet geraakt zijn door die afzwaaiers.
Als we terug ons eigen gehucht inrijden zit de stemming er daar al goed in.
Een paar huizen voor ons, staan een stuk of wat jonge knullen met ontblote bovenlijven te voetballen op straat en we worden uitgelaten toegezongen en toegezwaaid.
Als we even later in onze patio zitten, komen ze luidkeels zingend voor onze poort staan, nu verkleed als Kerstman of als Noorman met de bijbehorende pruiken. Als ze een deurtje verder zijn, doe ik toch voor de zekerheid onze poort maar even op het slot.
Deze jaarwisseling vieren we toch het liefst met zijn tweetjes.
- Posted using BlogPress from my iPad
We vinden weer een mooie stek in het Noord-Westen van Tenerife:
Buenavista
Eerst hebben we al boodschappen gedaan in het hoofddorp; heeft Peter zijn "loopwerk" gedaan; hangt de schone was aan de lijn.
Net voorbij het dorp Buenavista zijn we naar de kust gereden en vinden we een fijn, zonnig terras bij een in de rotsen ingebouwd restaurant. Een schitterende plek om een boek te lezen.
Het eten is wat mij betreft niet zo'n succes.
De vissoep vooraf is heerlijk, dat wel.
Ik krijg daarna het varkenslapje niet met de bestelde gorgonzola en de friet is halfgaar. Als ik er iets van zeg, komen ze na een kwartier met een sauskom waarin kaassaus zit die ik dan over mijn inmiddels koud geworden varkenlapje zou moeten gieten.
Ik ga er niet mee akkoord en zeg dat ik niets meer hoef. Peter heeft intussen wel lekker zijn kebap op zitten smullen (overigens met dezelfde halfgare frites als die bij mij, maar allez!)
We drinken de laatste slokjes van het huiswijntje en willen net om de rekening vragen als er toch een "nieuw" bordje eten gebracht wordt.
De saus is over het varkenslapje gegoten; er liggen een paar warme frietjes bij. Het smaakt me voor geen meter meer.
We rekenen af en gaan een lekkere fikse wandeling naar het dorp maken.
De weg voert langs de stijle kust aan de ene kant en een gigantisch grote golfbaan aan de andere kant.
Op de terugweg vinden we 4 golfballetjes op ons pad en zijn we met terugwerkende kracht blij dat we niet geraakt zijn door die afzwaaiers.
Als we terug ons eigen gehucht inrijden zit de stemming er daar al goed in.
Een paar huizen voor ons, staan een stuk of wat jonge knullen met ontblote bovenlijven te voetballen op straat en we worden uitgelaten toegezongen en toegezwaaid.
Als we even later in onze patio zitten, komen ze luidkeels zingend voor onze poort staan, nu verkleed als Kerstman of als Noorman met de bijbehorende pruiken. Als ze een deurtje verder zijn, doe ik toch voor de zekerheid onze poort maar even op het slot.
Deze jaarwisseling vieren we toch het liefst met zijn tweetjes.
- Posted using BlogPress from my iPad
vrijdag, december 30, 2016
Los Silos
30 december 2016
Vandaag loop ik even naar het bovengehucht om brood, eieren en tomaten.
In het winkeltje zie ik in de buurt van de groente-afdeling een bak met bruine knolletjes staan. Het lijken wel grote truffels, of vreemde zwarte aardappelen of...?
Ik vraag of het groentes zijn en krijg - voor zover ik het kan snappen - een "ja" te horen en "dat het iets heel speciaals is, wat onder de grond groeit en alleen hier, en alleen rond Kerstmis te krijgen is". Het knolletje moet geschild worden en daarna, bestrooid met suiker of honing, gegeten worden.
De eigenaar komt met zijn gsm naar me toen en laat me zien hoe dit heet en wat het is.
Helaas ben ik de naam weer vergeten, maar het zijn knollletjes die aangemaakt worden door een grote plant.
Ik zou het morgen nog wel kunnen vragen, maar dan vragen ze natuurlijk of ik het lekker heb gevonden (want ik heb er eentje meegenomen om te proeven),
en dan moet ik zeggen dat ik het niet voor herhaling vatbaar vind.
Het smaakte nergens naar (behalve naar het beetje suiker dat ik er overheen gestrooid had) en het was maar een melige substantie. Dat ga ik dus maar niet doen.
Morgen gaan we naar de grote supermarkt, want we hebben vandaag ontdekt dat geen van de vier restaurantjes de komende dagen open zijn. We gaan zelf voor ons eten zorgen: oudjaarsavond en met nieuwjaar.
Verder is het een heerlijke dag. We rijden naar een klein kustdorpje Los Silos
en zoeken een plaatsje op het terras van het enige restaurantje waar we op ons gemak van de zon kunnen genieten en kunnen lezen.
De ober die de koffie brengt, blijkt een Nederlander die hier al 19 jaar woont.
Het is het enige Nederlands dat we de afgelopen week hebben horen praten (behalve dan van onze gastheer Pieter en de Nederlander die tegenover ons in een appartement logeert.)
In dit deel van Tenerife kom je weinig Nederlandse toeristen tegen.
We maken een flinke wandeling langs de kust naar de vuurtoren.
Met de vulkaan op de achtergrond en de rotsige kust naast ons, is het de moeite wel weer waard!
Prima dag.
(Over de rug van Peter geen bericht en "geen bericht is goed bericht" gaat hier niet op.)
- Posted using BlogPress from my iPad
Vandaag loop ik even naar het bovengehucht om brood, eieren en tomaten.
In het winkeltje zie ik in de buurt van de groente-afdeling een bak met bruine knolletjes staan. Het lijken wel grote truffels, of vreemde zwarte aardappelen of...?
Ik vraag of het groentes zijn en krijg - voor zover ik het kan snappen - een "ja" te horen en "dat het iets heel speciaals is, wat onder de grond groeit en alleen hier, en alleen rond Kerstmis te krijgen is". Het knolletje moet geschild worden en daarna, bestrooid met suiker of honing, gegeten worden.
De eigenaar komt met zijn gsm naar me toen en laat me zien hoe dit heet en wat het is.
Helaas ben ik de naam weer vergeten, maar het zijn knollletjes die aangemaakt worden door een grote plant.
Ik zou het morgen nog wel kunnen vragen, maar dan vragen ze natuurlijk of ik het lekker heb gevonden (want ik heb er eentje meegenomen om te proeven),
en dan moet ik zeggen dat ik het niet voor herhaling vatbaar vind.
Het smaakte nergens naar (behalve naar het beetje suiker dat ik er overheen gestrooid had) en het was maar een melige substantie. Dat ga ik dus maar niet doen.
Morgen gaan we naar de grote supermarkt, want we hebben vandaag ontdekt dat geen van de vier restaurantjes de komende dagen open zijn. We gaan zelf voor ons eten zorgen: oudjaarsavond en met nieuwjaar.
Verder is het een heerlijke dag. We rijden naar een klein kustdorpje Los Silos
en zoeken een plaatsje op het terras van het enige restaurantje waar we op ons gemak van de zon kunnen genieten en kunnen lezen.
De ober die de koffie brengt, blijkt een Nederlander die hier al 19 jaar woont.
Het is het enige Nederlands dat we de afgelopen week hebben horen praten (behalve dan van onze gastheer Pieter en de Nederlander die tegenover ons in een appartement logeert.)
In dit deel van Tenerife kom je weinig Nederlandse toeristen tegen.
We maken een flinke wandeling langs de kust naar de vuurtoren.
Met de vulkaan op de achtergrond en de rotsige kust naast ons, is het de moeite wel weer waard!
Prima dag.
(Over de rug van Peter geen bericht en "geen bericht is goed bericht" gaat hier niet op.)
- Posted using BlogPress from my iPad
donderdag, december 29, 2016
Tenerife Noord
28 december 2016
We gaan naar Orotava, een stadje met smalle, stijle straatjes.
De parkeerplaats waar we uitkomen gaat stijl naar beneden en ligt pal naast het Casa del Turista, midden in het pitje.
We bezoeken eerst het Casa de los Balcones, aan de overkant. De beloofde ambachtslieden hebben ook vakantie vermoed ik, maar het huis op zich is wel de moeite waard: een prachtig oud huis waarvan de kamers boven nog ingericht zijn, zoals het geweest moet zijn in de 17e eeuw.
Het Casa del Turista zelf is ook mooi en de pottenbakker daar is volop aan het werk.
We lopen ook nog naar de oude watermolen, maar die werkt tegenwoordig machinaal en het is eigenlijk niet goed te zien hoe het vroeger gefunctioneerd heeft. De eigenaar van het piepkleine bijbehorende winkeltje is alleen geïnteresserd in de verkoop en heeft verder weinig te vertellen.
Het plein voor het Gemeentehuis staat helemaal vol met levensgrote poppen en kramen, allemaal in de sfeer in Bethlehem en kerstmis: heel mooi!
Maar het mooiste van Orotava vind ik het kerhof. Het is een plaats waar 3, 4 rijen hoog de graven in muren zijn ingemetseld en de wanden zijn werkelijk één bloemenzee. De doden hier worden niet vergeten. Vanwege de kersttijd zijn sommige "graven" zelfs opgesierd met kerststerren en kerstmannetjes!
Hier en daar staan hoge ladders die de nabestaanden kunnen gebruiken om het "graf" van hun overledenen te verfraaien. Er zijn heel wat mensen aan het werk en er heerst een ontspannen sfeertje.
We lunchen op het gezellige binnenpleintje van Sabor Canario: heerlijk!
Omdat het met de rug van Peter nog niet echt goed gaat, kopen we een smeerseltje in de hoop dat dat enige verlichting zal brengen.
's Avonds lijkt dat ook zo te zijn. Hij komt stukken gemakkelijker dan gisteren, het straatje op, op weg naar het enige restaurantje dat vanavond open is in ons gehucht. Er zijn er vier, maar echt kiezen is er niet bij: je eet in het restaurantje dat open is op die dag.
Vanavond is dat wel een fijn restaurant: we eten buiten op het grote terras
(uiteraard vis; veel meer is hier niet te "kiezen", maar het smaakt goed.)
29 december 2016
Peter is weer heel dapper gaan lopen. Wonderwel lukt dit elke morgen heel goed, terwijl hij gedurende de dag nog heel veel last met zijn rug heeft, ondanks de vele pijnstillers die hij slikt.
Omdat het lopen hem wel goed afgaat en het stralend, onbewolkt weer is, gaan we vandaag een fikse wandeling op de Teide maken.
De rit ernaar toe is heel mooi, maar als we na een uurtje bochtenwerk aankomen op de plek waar we willen gaan wandelen, kan Peter bijna de auto niet uitkomen en het duurt echt wel een dikke 10 minuten voor hij weer een beetje rechtop kan lopen. Ik twijfel of we moeten gaan, maar Peter is er zeker van dat het lopen goed zal gaan en dat klopt: we maken een wandeling van een kleine 3 uur en met het zicht op de besneeuwde Teide en een heerlijk zonnetje in het gezicht is het echt genieten.
Als we na afloop een lekkere cappuccino drinken op het terras van Le Papillon, hebben we een après-ski-gevoel (terwijl we allebei nog nooit geskied hebben!).
De rit naar beneden duurt lang, omdat we steeds achter een of andere
Touringcar hangen die niet harder dan een km. of 35 rijdt en inhalen is hier geen optie!
Eenmaal beneden willen we nog even naar de Lidl, maar we kunnen steeds de goede afslag niet vinden en na de 3e poging geven we het op. Als we dan voor de 3e keer weer maar de snelweg opdraaien, doemt na 100 meter aan de rechterkant de Lidl op. Naast me wordt gevloekt en dan komen we er achter dat we eigenlijk ook niets te kort komen: we hoeven helemaal niet eens naar de Lidl.
's Avonds eten we in het restaurant van de dag; staat op nr. 1 bij Tripadvisor en we begrijpen nu waarom: een voorgerecht van gefrituurde garnalen en andere lekkernijen uit de zee, met heerlijke broodjes en een kunstwerkje van een boterbergje.
Daarna een grote pan met mosselen, garnalen en vongole, gekookt in wijn met knoflook en piepkleine hamblokjes: Mmmm.
Dit is de beste tot nu toe, maar de komende 4 dagen zijn ze weer gesloten.
Na een ruim uurtje tafelen, is het weer mis met de rug en we sukkelen naar huis.
Het bed brengt vooralsnog verlossing.
Morgen weer een dag.
- Posted using BlogPress from my iPad
We gaan naar Orotava, een stadje met smalle, stijle straatjes.
De parkeerplaats waar we uitkomen gaat stijl naar beneden en ligt pal naast het Casa del Turista, midden in het pitje.
We bezoeken eerst het Casa de los Balcones, aan de overkant. De beloofde ambachtslieden hebben ook vakantie vermoed ik, maar het huis op zich is wel de moeite waard: een prachtig oud huis waarvan de kamers boven nog ingericht zijn, zoals het geweest moet zijn in de 17e eeuw.
Het Casa del Turista zelf is ook mooi en de pottenbakker daar is volop aan het werk.
We lopen ook nog naar de oude watermolen, maar die werkt tegenwoordig machinaal en het is eigenlijk niet goed te zien hoe het vroeger gefunctioneerd heeft. De eigenaar van het piepkleine bijbehorende winkeltje is alleen geïnteresserd in de verkoop en heeft verder weinig te vertellen.
Het plein voor het Gemeentehuis staat helemaal vol met levensgrote poppen en kramen, allemaal in de sfeer in Bethlehem en kerstmis: heel mooi!
Maar het mooiste van Orotava vind ik het kerhof. Het is een plaats waar 3, 4 rijen hoog de graven in muren zijn ingemetseld en de wanden zijn werkelijk één bloemenzee. De doden hier worden niet vergeten. Vanwege de kersttijd zijn sommige "graven" zelfs opgesierd met kerststerren en kerstmannetjes!
Hier en daar staan hoge ladders die de nabestaanden kunnen gebruiken om het "graf" van hun overledenen te verfraaien. Er zijn heel wat mensen aan het werk en er heerst een ontspannen sfeertje.
We lunchen op het gezellige binnenpleintje van Sabor Canario: heerlijk!
Omdat het met de rug van Peter nog niet echt goed gaat, kopen we een smeerseltje in de hoop dat dat enige verlichting zal brengen.
's Avonds lijkt dat ook zo te zijn. Hij komt stukken gemakkelijker dan gisteren, het straatje op, op weg naar het enige restaurantje dat vanavond open is in ons gehucht. Er zijn er vier, maar echt kiezen is er niet bij: je eet in het restaurantje dat open is op die dag.
Vanavond is dat wel een fijn restaurant: we eten buiten op het grote terras
(uiteraard vis; veel meer is hier niet te "kiezen", maar het smaakt goed.)
29 december 2016
Peter is weer heel dapper gaan lopen. Wonderwel lukt dit elke morgen heel goed, terwijl hij gedurende de dag nog heel veel last met zijn rug heeft, ondanks de vele pijnstillers die hij slikt.
Omdat het lopen hem wel goed afgaat en het stralend, onbewolkt weer is, gaan we vandaag een fikse wandeling op de Teide maken.
De rit ernaar toe is heel mooi, maar als we na een uurtje bochtenwerk aankomen op de plek waar we willen gaan wandelen, kan Peter bijna de auto niet uitkomen en het duurt echt wel een dikke 10 minuten voor hij weer een beetje rechtop kan lopen. Ik twijfel of we moeten gaan, maar Peter is er zeker van dat het lopen goed zal gaan en dat klopt: we maken een wandeling van een kleine 3 uur en met het zicht op de besneeuwde Teide en een heerlijk zonnetje in het gezicht is het echt genieten.
Als we na afloop een lekkere cappuccino drinken op het terras van Le Papillon, hebben we een après-ski-gevoel (terwijl we allebei nog nooit geskied hebben!).
De rit naar beneden duurt lang, omdat we steeds achter een of andere
Touringcar hangen die niet harder dan een km. of 35 rijdt en inhalen is hier geen optie!
Eenmaal beneden willen we nog even naar de Lidl, maar we kunnen steeds de goede afslag niet vinden en na de 3e poging geven we het op. Als we dan voor de 3e keer weer maar de snelweg opdraaien, doemt na 100 meter aan de rechterkant de Lidl op. Naast me wordt gevloekt en dan komen we er achter dat we eigenlijk ook niets te kort komen: we hoeven helemaal niet eens naar de Lidl.
's Avonds eten we in het restaurant van de dag; staat op nr. 1 bij Tripadvisor en we begrijpen nu waarom: een voorgerecht van gefrituurde garnalen en andere lekkernijen uit de zee, met heerlijke broodjes en een kunstwerkje van een boterbergje.
Daarna een grote pan met mosselen, garnalen en vongole, gekookt in wijn met knoflook en piepkleine hamblokjes: Mmmm.
Dit is de beste tot nu toe, maar de komende 4 dagen zijn ze weer gesloten.
Na een ruim uurtje tafelen, is het weer mis met de rug en we sukkelen naar huis.
Het bed brengt vooralsnog verlossing.
Morgen weer een dag.
- Posted using BlogPress from my iPad
dinsdag, december 27, 2016
Tenerife 2016
26 december 2016
Na hele fijne Kerstdagen (families bij elkaar en ontspannen samenzijn) gaan we de rest van het kerstreces op Tenerife doorbrengen.
We beginnen deze keer in het Noorden en we hebben ons ingesteld op een weekje (relatief) fris weer: toch zeker niet boven de 20 graden.
We worden weer verrast.
Als we landen op Reina Sofia is het net boven de 20 graden en wat voelt dat lekker. Maar ja, we zijn nog niet in San Juan de la Rambla.
In de gehuurde Twingo (voelt vertrouwd) rijden we naar de 1e plaats van bestemming. Het is druk op de weg en er wordt hard gereden, veel in- en uitgevoegd.
We redden het. En ik overdrijf niet als ik dat schrijf. Voor de eerste keer in mijn leven, weet ik hoe het voelt als je maar net ontsnapt aan een aanrijding.
Op een driebaansweg, waarvan de rechterbaan afbuigt naar een stadje, komt - totaal onverwacht - een auto die eerst op de afbuigbaan reed - naar links, waar ik rijd.
De bestuurder ziet mij niet en ik kan niet anders dan lichtelijk naar links afwijken, wil hij mij niet raken. Maar links van mij, op de linkerbaan rijdt ook een auto en ik kan dus niet verder naar links, omdat ik anders de auto op de linkerbaan aanrijd!
We komen er met de schrik vanaf...
Ons appartementje is een benedenwoning aan het eind van het dorpje, op 30 meter afstand van de kust, waar het water flink tegenaan klotst: heel mooi!
Er zijn een paar restaurantjes, die om de beurt open zijn, en in het bovenstraatje is een klein winkeltje waar we wat boter, kaas en eieren kunnen kopen (en wijn).
Het is nog steeds heel zonnig en prima van temperatuur.
's Avonds wandelen we even het stukje langs de kust af (200 meter) en eten bij Casa mi madre (onze buren). Voortreffelijke dorada (zeebrasem) met canarische aardappeltjes en een salade met tomaten en avocado met lekkere dressings.
We slapen als een roos.
27 december 2016
Peter staat op om te gaan lopen. Wat er gisteren al aan zat te komen, wordt bewaarheid. Hij heeft enorme pijn in zijn rug.
Hij hoopt dat het lopen hem goed zal doen en dat klopt wel, maar als hij even later in het zonnetje dat net boven de bergen uitkomt, wil gaan zitten om te ontbijten, weet hij niet hoe hij op en af zijn stoel moet komen.
Dan maar wat pijnstillers erin en hopen dat het een beetje gaat vandaag.
We rijden naar Icod de los Vinos, de stad van de 600-jaar oude drakenbloedboom.
Uiteraard bewonderen wij die ook, maar wat mij van dit dorpje het meest bij zal blijven is de parkeergarage! In het eerste gedeelte is een kersttentoonstelling en niet zo'n kleintje ook, inclusief geluidseffecten (vogeltjes en schapen).
We wandelen wat door de leuke, stijle straatjes en na een lekkere cappuccino rijden we door naar Garachico. Dat is een heel relaxt klein dorpje, met een aantal gezellige pleintjes. Het Convento de San Fransisco is op zich niet zo heel bijzonder, maar er worden beelden en schilderijen tentoongesteld en die zijn dat wel. Heel mooi vind ik een schilderij gemaakt van krantenpapier, waar een hondenkop uitkomt (en dan ben ik nog niet eens zo heel gek op hondjes..., alhoewel hier de laatste tijd wat in veranderd lijkt te zijn).
We lunchen bij La Perla (tapas kaas, ham en mosselen), hoewel Peter af en toe niet weet hoe hij op zijn stoel moet zitten.
Maar afgezien daarvan is het weer een mooie dag met stralend weer! (24 gr.)
"Mijn moeder" kookt vanavond niet: we eten aan de overkant, maar die vis haalt het niet bij die van gisteren, net zomin als de service.
We nemen thuis een kaasplankje.
- Posted using BlogPress from my iPad
Na hele fijne Kerstdagen (families bij elkaar en ontspannen samenzijn) gaan we de rest van het kerstreces op Tenerife doorbrengen.
We beginnen deze keer in het Noorden en we hebben ons ingesteld op een weekje (relatief) fris weer: toch zeker niet boven de 20 graden.
We worden weer verrast.
Als we landen op Reina Sofia is het net boven de 20 graden en wat voelt dat lekker. Maar ja, we zijn nog niet in San Juan de la Rambla.
In de gehuurde Twingo (voelt vertrouwd) rijden we naar de 1e plaats van bestemming. Het is druk op de weg en er wordt hard gereden, veel in- en uitgevoegd.
We redden het. En ik overdrijf niet als ik dat schrijf. Voor de eerste keer in mijn leven, weet ik hoe het voelt als je maar net ontsnapt aan een aanrijding.
Op een driebaansweg, waarvan de rechterbaan afbuigt naar een stadje, komt - totaal onverwacht - een auto die eerst op de afbuigbaan reed - naar links, waar ik rijd.
De bestuurder ziet mij niet en ik kan niet anders dan lichtelijk naar links afwijken, wil hij mij niet raken. Maar links van mij, op de linkerbaan rijdt ook een auto en ik kan dus niet verder naar links, omdat ik anders de auto op de linkerbaan aanrijd!
We komen er met de schrik vanaf...
Ons appartementje is een benedenwoning aan het eind van het dorpje, op 30 meter afstand van de kust, waar het water flink tegenaan klotst: heel mooi!
Er zijn een paar restaurantjes, die om de beurt open zijn, en in het bovenstraatje is een klein winkeltje waar we wat boter, kaas en eieren kunnen kopen (en wijn).
Het is nog steeds heel zonnig en prima van temperatuur.
's Avonds wandelen we even het stukje langs de kust af (200 meter) en eten bij Casa mi madre (onze buren). Voortreffelijke dorada (zeebrasem) met canarische aardappeltjes en een salade met tomaten en avocado met lekkere dressings.
We slapen als een roos.
27 december 2016
Peter staat op om te gaan lopen. Wat er gisteren al aan zat te komen, wordt bewaarheid. Hij heeft enorme pijn in zijn rug.
Hij hoopt dat het lopen hem goed zal doen en dat klopt wel, maar als hij even later in het zonnetje dat net boven de bergen uitkomt, wil gaan zitten om te ontbijten, weet hij niet hoe hij op en af zijn stoel moet komen.
Dan maar wat pijnstillers erin en hopen dat het een beetje gaat vandaag.
We rijden naar Icod de los Vinos, de stad van de 600-jaar oude drakenbloedboom.
Uiteraard bewonderen wij die ook, maar wat mij van dit dorpje het meest bij zal blijven is de parkeergarage! In het eerste gedeelte is een kersttentoonstelling en niet zo'n kleintje ook, inclusief geluidseffecten (vogeltjes en schapen).
We wandelen wat door de leuke, stijle straatjes en na een lekkere cappuccino rijden we door naar Garachico. Dat is een heel relaxt klein dorpje, met een aantal gezellige pleintjes. Het Convento de San Fransisco is op zich niet zo heel bijzonder, maar er worden beelden en schilderijen tentoongesteld en die zijn dat wel. Heel mooi vind ik een schilderij gemaakt van krantenpapier, waar een hondenkop uitkomt (en dan ben ik nog niet eens zo heel gek op hondjes..., alhoewel hier de laatste tijd wat in veranderd lijkt te zijn).
We lunchen bij La Perla (tapas kaas, ham en mosselen), hoewel Peter af en toe niet weet hoe hij op zijn stoel moet zitten.
Maar afgezien daarvan is het weer een mooie dag met stralend weer! (24 gr.)
"Mijn moeder" kookt vanavond niet: we eten aan de overkant, maar die vis haalt het niet bij die van gisteren, net zomin als de service.
We nemen thuis een kaasplankje.
- Posted using BlogPress from my iPad
zondag, oktober 30, 2016
10 dagen Quarteira in de Algarve
Als ik 's morgens wakker word en naar buiten kijk, zie ik de palmen, de zee en de zon. Ook vandaag weer: de laatste dag hier.
Tijd voor een terugblik.
Als je de 14-daagse voorspellingen een tijdje bijhoudt, kun je zien dat onze herfstvakantieweek de slechtste is qua weer. Goed om te weten, dan kunnen we de verwachtingen bijstellen.
De eerste paar dagen kwakkelt het inderdaad een beetje en 's maandags komt het af en toe met bakken naar beneden, maar de temperatuur is hier heerlijk: rond de 20 graden en zelfs op de treurigste dag laat de zon zich regelmatig zien.
We gebruiken de eerste dagen voor bezoekjes aan Albufeira (heel toeristisch, zelfs nu) en Faro (lekker slenteren in het oude ommuurde gedeelte).
Op maandag maken we een tochtje door het binnenland en komen langs Salir, waar we een rondje langs de kerk wandelen en een kopje koffie drinken, De Rocha da Pena (die we niet beklimmen omdat het zo hard regent en mistig, heiig en verlaten is), en tenslotte in Silves.
Omdat het zo hard regent, proberen we zo dicht mogelijk bij de hooggelegen burcht te komen.
Dat blijkt niet zo'n goed idee te zijn, omdat kennelijk meer automobilisten dit van plan zijn en het er krioelt van de auto's.
Eenmaal boven, stapt Peter uit, loopt een klein eindje door en gebaart enthousiast dat ik door kan rijden en om het hoekje kan parkeren.
Ik volg hem en sta, na een korte maar fikse afdaling, redelijk goed tegen een hellend vlak aan, geparkeerd. Intussen wringen allerlei auto's langs elkaar heen en terug op zoek naar een plekje: het is lunchtijd en het is een puinhoop.
Intussen is het steeds harder gaan regenen en zijn de prachtig glimmende, bolle straatsteentjes spekglad geworden.
We schuifelen langs de muren op zoek naar een schuilplek waar ook iets te eten valt. Een klein autootje dat weg wil van dit hellend vlak, moet door 3 man aangeduwd worden en met slippende voorwielen lukt het uiteindelijk met veel moeite om er weg te komen.
We glijden en glibberen naar een iets lager gelegen restaurant.
Tijdens de lunch zit ik niet op mijn gemak: hoe gaan wij hier straks wegkomen?
Dat lukt, omdat de zon inmiddels de straatstenen heeft opgedroogd en ons C-3'tje met gemak de klim aankan. We zetten hem even op een veel betere plek, voor het geval het weer gaat regenen, en wandelen dan pas heerlijk ontspannen over de burchtmuren.
Dinsdags rijden we naar Tavira. Het is een verrassend mooi stadje met veel romantische straatjes (waar je af en toe de fado hoort klinken) en bruggen. In de oude watertoren is een camera obscura, waar je via het zonlicht en reflecterende spiegels de hele stad kunt zien op een rond, liggend projectiescherm: heel bijzonder!
De twee volgende dagen blijven we in Quarteira zelf: op ons balkon of op de strandstoelen voor de deur. Het weer is steeds beter geworden: geen drup regen meer, heel veel zon en temperaturen ver boven de 20 met zelfs zwoele avonden.
Soms eten we thuis en soms in leuke restaurantjes die we inmiddels gevonden hebben: La Cabana en Alphonso's.
Vrijdag en zaterdag brengen we door op een eiland in de Ria Formosa.
De eerste dag starten we onze strandwandeling in Culatra en de tweede dag in Farol, waar we ook enkele uurtjes doorbrengen op het terras van de strandtent (lekkere sandwiches en cappuccino).
En nu, de laatste dag.
Nog even flink genieten van zon, zee en zaligheid.
Wat hebben we het fijn gehad hier.
Morgen word ik weer in mijn eigen bedje wakker: ik vermoed dat ik dan iets heel anders zie als ik naar buiten kijk. Ook mooi!
zondag, augustus 14, 2016
Colorado Springs (3)
De laatste dag in Colorado Springs betekent ook zo'n beetje het einde van deze reis.
Morgen gaan we naar Denver (onderweg nog langs een grote outlet); brengen onze koffers naar het hotel, leveren de auto in op het vliegveld en laten ons met de shuttle weer in het hotel afzetten voor een laatste nacht in de USA.
Maandag vliegen we om elf uur naar huis (daar komen we trouwens dinsdag pas weer aan: even afzien..😂)
's Morgens zijn we een half uurtje bezig om onze spulletjes uit te sorteren: wat nemen we mee? (zeker te weten de Coleman-eenpits) en wat laten we hier achter?) de rest: onze host Tim heeft al laten weten dat hij hier wel raad mee weet en mensen blij mee kan maken: fijn!)
We rijden naar Old Colorado Historic District. Daar is niet alleen een hele leuke winkelstraat met aparte winkeltjes in historische pandjes, maar vandaag toevallig ook nog een vrij grote markt met locale producten en life muziek. Het is er heel gezellig. De temperatuur is geweldig: lekker zonnetje en niet te heet: zo fijn (ik denk: nog even heel erg van genieten nu het nog kan).
We eten bij Le Baquette een lekker uiensoepje en daarna stappen we weer in de auto voor de laatste bezienswaardigheid: het Olympisch trainingscomplex.
Er zijn er 3 in de hele USA, maar dit is het grootste en best geoutilleerde.
We krijgen een rondleiding en komen o.a. in de zwemhal, de schiethal, de gymzaal, de vechtsporthal en we zien de work-outs, de keuken waar de sporters kookles krijgen (ze moeten gezond kunnen koken) en de zaal waar allerlei metingen plaatsvinden (uithoudingsvermogen b.v.)
We zijn onder de indruk, niet alleen van wat er daar allemaal mogelijk is (werd ook al in een flitsende film vooraf uit de doeken gedaan), maar de manier waarop het complex is aangekleed. Je ziet b.v. ineens een hellend vlak, waarop wielrenners, atleten en bobsleefiguren voorbij lijken te flitsen...
Het is zo smaakvol ingericht: overal vlaggen van allerlei landen en staten; overal stimulerende spreuken (al vind ik deze eerder ontmoedigend, maar dat zal wel aan mij liggen: "Hoe meer je oefent, hoe meer je erachter komt dat het niet eenvoudig is om te winnen...") Er was natuurlijk ook een winkel met allerlei gadgets en sportkleding van Team America.
Ja, in Amerika weet men de zaken wel te verkopen!
We zijn in de loop van de middag terug om nog even te genieten van ons schrijverscottage en ja, dan ga je schrijven he?
Straks lekker op het fietsje naar Downtown om te eten.
We gaan zo eens uitzoeken waar.
Het is een fantastische vakantie geweest en een prachtige reis.
- Posted using BlogPress from my iPad
Morgen gaan we naar Denver (onderweg nog langs een grote outlet); brengen onze koffers naar het hotel, leveren de auto in op het vliegveld en laten ons met de shuttle weer in het hotel afzetten voor een laatste nacht in de USA.
Maandag vliegen we om elf uur naar huis (daar komen we trouwens dinsdag pas weer aan: even afzien..😂)
's Morgens zijn we een half uurtje bezig om onze spulletjes uit te sorteren: wat nemen we mee? (zeker te weten de Coleman-eenpits) en wat laten we hier achter?) de rest: onze host Tim heeft al laten weten dat hij hier wel raad mee weet en mensen blij mee kan maken: fijn!)
We rijden naar Old Colorado Historic District. Daar is niet alleen een hele leuke winkelstraat met aparte winkeltjes in historische pandjes, maar vandaag toevallig ook nog een vrij grote markt met locale producten en life muziek. Het is er heel gezellig. De temperatuur is geweldig: lekker zonnetje en niet te heet: zo fijn (ik denk: nog even heel erg van genieten nu het nog kan).
We eten bij Le Baquette een lekker uiensoepje en daarna stappen we weer in de auto voor de laatste bezienswaardigheid: het Olympisch trainingscomplex.
Er zijn er 3 in de hele USA, maar dit is het grootste en best geoutilleerde.
We krijgen een rondleiding en komen o.a. in de zwemhal, de schiethal, de gymzaal, de vechtsporthal en we zien de work-outs, de keuken waar de sporters kookles krijgen (ze moeten gezond kunnen koken) en de zaal waar allerlei metingen plaatsvinden (uithoudingsvermogen b.v.)
We zijn onder de indruk, niet alleen van wat er daar allemaal mogelijk is (werd ook al in een flitsende film vooraf uit de doeken gedaan), maar de manier waarop het complex is aangekleed. Je ziet b.v. ineens een hellend vlak, waarop wielrenners, atleten en bobsleefiguren voorbij lijken te flitsen...
Het is zo smaakvol ingericht: overal vlaggen van allerlei landen en staten; overal stimulerende spreuken (al vind ik deze eerder ontmoedigend, maar dat zal wel aan mij liggen: "Hoe meer je oefent, hoe meer je erachter komt dat het niet eenvoudig is om te winnen...") Er was natuurlijk ook een winkel met allerlei gadgets en sportkleding van Team America.
Ja, in Amerika weet men de zaken wel te verkopen!
We zijn in de loop van de middag terug om nog even te genieten van ons schrijverscottage en ja, dan ga je schrijven he?
Straks lekker op het fietsje naar Downtown om te eten.
We gaan zo eens uitzoeken waar.
Het is een fantastische vakantie geweest en een prachtige reis.
- Posted using BlogPress from my iPad
Abonneren op:
Posts (Atom)