Missie geslaagd

Vanmorgen eerst met de taxibus die ons naar Galle vervoert naar de boeddhawinkel om de vlaggetjes op te halen. Het wordt nog even spannend, want wij zijn te vroeg en de eigenaresse van de zaak is maar net op tijd, maar toch!
Ze is erg trots op het resultaat en wij zijn er heel blij mee.


Onderweg naar Galle beklimmen we een van de hoogste Boeddha's, gaan we naar een batikwinkel waar we zeker iets zullen kopen volgens de chauffeur (nou, nee dus; ik had hem gewaarschuwd). We hebben wel een leuk gesprek met de dochter van de batikeigenaresse (haar moeder, 80 jaar); die dochter woont en werkt in New Castle (Engeland) en wij hebben haar diverse tips over uitstapjes binnen Sri Lanka kunnen geven.


Ook zien we diverse (nep)paalvissers. Paalvissers zitten op een door hen geconstrueerd plateautje aan een paal in het water te vissen: 's morgens heel vroeg! Maar, omwille van de toeristen zitten er langs de kust een aantal acteurs die - op zo'n paalconstructie gezeten - vissers nadoen en dan via een aantal vrienden aan de kant geld proberen los te krijgen voor de foto die jij er zelf van maakt. Ik kan helaas geen foto laten zien: ik vind het te nep om er zelfs (al dan niet stiekum) een foto van te maken.

In Galle komen we in een groot herenhuis terecht binnen het fort, maar dan wel op de zolderkamer.


Je kunt het je zo voorstellen: op het platte dak van het huis zijn een paar muurtjes gemetseld en afgestreken, daarop is een houten puntdak geplaatst en zie daar: sanitair erin en een kamerinrichting (bed, koelkastje, tafeltje, 2 stoeltjes en zelfs een TV) en dat is onze kamer; de overgordijnen hangen voor de verandering aan de buitenkant van de ramen, op ons dakterras.


We wandelen rondom het fort en drinken een glaasje witte wijn (ik was bijna vergeten hoe een wijntje smaakt, maar ik weet het weer!)


- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Tangalla,Sri Lanka

Beelden spreken voor zich

Moonstone guesthouse:


Coconut beach:


Een drankje:





En:
- lekker kreeft gegeten met de beste frietjes in Sri Lanka op het strand bij Cactus Lounge; in het hoogst genoteerde restaurant in Tangalle bij Tripadvisor.
P. wilde er eerst niet gaan eten omdat het er zo onooglijk uitzag en hij zich afvroeg of het wel "veilig eten" was, maar na enig aandringen...
Nog geen seconde spijt gehad!
- morgen vertrekken we naar Galle, maar pas nadat ik de boeddhavlaggetjes ga ophalen die speciaal voor ons genaaid zijn in de boeddhawinkel!

- Posted using BlogPress from my iPad

Vlaggetjesdag

Bij Boeddhatempels zie je altijd "heilige" bomen of zogenoemde bo-bomen, waarin hele slierten met boeddhavlaggetjes hangen. Ik vind dat zo mooi!


Omdat we vandaag toch geen plan hebben, besluiten we naar het dorp te wandelen en zo'n vlaggetjessliert te kopen; die kan ik dan in ons achtertuintje in de tak boven ons Boeddhabeeldje hangen.
Maar ja, de boeddhawinkel is dicht. Jammer.

's Middags steken we de weg weer over naar het strand. In de stoelen voor het "visrestaurantje" installeren we ons met leesvoer en hoofdkussentje: we gaan het er eens van nemen, lekker relaxen.
De zee is ontzettend woest, huizenhoge golvenrijen achter elkaar beuken op de rotsen waardoor soms de hele baai in het "sop" lijkt te liggen en wij op het hoogste deel van het strand soms bijna natte voeten krijgen; dan weer is het bijna angstaanjagend kalm. Ik moet aan de tsunami denken en hoe dat dan tekeer moet zijn gegaan hier en dan is dit stukje nog gespaard gebleven, juist door de rotsen die als golfbrekers hebben gewerkt...
Onze gastvrouw vertelt 's avonds dat ook zij gefascineerd heeft staan kijken naar de golven die ze ook in jaren niet zo hoog en woest had gezien.
(fototoestel lag in het guesthouse).
We eten een bordje minifrietjes op het strand als er ineens een regenbui komt en spreken met het visrestaurantje af dat we morgenavond kreeft bij hem komen eten. Hij belooft die morgenochtend vers te gaan kopen voor ons.
We zwemmen daarna nog even in het zwembad van het guesthouse en kwalleballen nog even (we hebben hier speciaal uit Nederland een bal voor meegenomen).
We hebben lol.

Gisteren waren de schildpadden te laat voor ons op het strand; misschien vanavond?

Nee hoor, de turtle is het luipaard van Tangalle.
We hebben wel de wachttijd veraangenaamd met een goed boek en lekkere Old Arak.

- Posted using BlogPress from my iPad

Blow Hole

Het enige toeristische item dat ik inbracht deze reis, bezoeken we per brommer: 2 voor 12 euro voor de hele dag.
Blow Hole ligt ongeveer 9 km. verderop naar het westen en het is een spleet in de hoge rotskust waar continu, maar niet regelmatig en niet altijd even hoog, een waterfontein naar boven wordt geperst door een gat.
Fascinerend om te zien!



Als we willen wegrijden start de brommer van Peter niet en worden we geholpen door een man, via de kickstart.
Het stuk terug over een heuvel in het binnenland is prachtig, maar Peter durft niet echt meer zijn brommer af te zetten in dit vrij verlaten stuk en via een omweg komen we terug bij het guesthouse. Daar proberen we het starten nog eens een paar keer en nu gaat het meteen goed, dus geen probleem voor deel 2.

Eerst lunchen we bij de buurman en daar blijken wij de eerste gasten ooit te zijn: het visrestaurant is pas gisteren geopend! De vis smaakt goed, de garnalen ook, maar die worden overtroffen door de gamba's die ik ' s avonds bij Moonstone eet (daar is de kok kennelijk terug na een vrije dag!).

Deel 2 gaat naar naar de Rock Temple, een hoge rots waarin
muurschilderingen zijn aangebracht in een 5-tal kamers waar ook steeds een Boeddha rust. Nog niet zo heel oud, maar toch een paar eeuwen.


Ik kan er nu weer van genieten, maar een uur geleden was ik het liefst omgekeerd, want we reden door de zeikende regen en ik vond het behoorlijk koud worden voor ik mijn regencapeje aandeed.


We schuilen ook nog een half uurtje bij een tankstation en daarna is het leed geleden: het klaart op en de rest van de reis geniet ik weer enorm van het vrije gevoel op de brommer.
In totaal hebben we vandaag toch zo'n kleine 60 km. bij elkaar gebromd.

- Posted using BlogPress from my iPad

Als alles meeloopt...

...is er een optocht!
Een keer per jaar in augustus in Tangalle en juist vandaag.
Nadat we aan de overkant naar de zee zijn geweest (woeste golven die Peter haast omslaan weerhouden mij ervan om te proberen in zee te gaan) wandelen we richting centrum om de optocht te gaan bekijken.




Vanaf een uur of half drie begint het volgens onze gastvrouw van Moonstone villa's en dus zorgen we om half vier zo'n beetje ter plekke te zijn.
Het wordt steeds drukker langs de straat en we hebben moeite om een goed plekje te vinden. Niet zozeer om iets te zien, want de Sri Lankaantjes zijn allemaal zo klein dat zelfs ik gemakkelijk over hen heen kijk, maar meer om de schaduw. Het is nog steeds heel warm hier en de zon brandt fel. In al die weken hebben we nog maar 2 korte regenbuien gehad.
Om kwart over vijf komt de stoet langs de plek waar wij staan: het is een carnavalsoptocht!




Veel verkleedpartijen, loopgroepen, dansgroepen en muziek en vooral veel getrommel.




Heel mooi om te zien en wat opvalt is dat de thema's van de dansvoorstellingen in Kandy allemaal terugkomen: de pauwendans, de oogstdans en de Kandydansers zelf.




Het laatste deel laat erg lang op zich wachten en dan horen we van een in Bahrein werkende chauffeur dat de stoet dansers (deel 2 van de optocht) ook een route van zo'n 6 uur hebben afgelegd langs alle dorpen die aan deze optocht meedoen en dat het laatste stuk dus steeds langzamer gaat omdat de dansers compleet uitgeput zijn.




We zien dat ook als de laatste stukken van deel 1 langs ons guesthouse komen: er is weinig actie meer en de deelnemers lopen op hun laatste benen.
Zelfs de meelopende olifanten lijken het gehad te hebben; ze vreten de bermen op en trompetteren als protest.
Als we thuiskomen, blijkt er gebeld te zijn: mijn vader heeft weer een longsteking. Even afwachten dus...
- Posted using BlogPress from my iPad

Yala National Park

"...het staat bekend om zijn luipaarden - hier leeft de grootste populatie van deze dieren ter wereld - ..." , aldus de Insight Guide Sri Lanka.
Wij zien er geen een.
Wel zien we de rotsen waar hij verschijnt; de boom waarin hij vaak slaapt; zijn voetspoor en het meertje waaruit hij komt drinken en dat zo'n keer of 5 a 6 x.
We hebben een lieve, wat oudere chauffeur maar die is vastbesloten om ons een luipaard te laten zien. Hij is na afloop oprecht teleurgesteld, terwijl wij er geen last van hebben.
Het kan ook haast niet als je ziet hoe het spotten van een "gesignaleerd" luipaard verloopt. Er rijden op zijn dag wel een stuk of 20 jeeps rond, bijna allemaal uitgerust met luxe busstoelen die naarmate verder achterin ook hoger geplaatst zijn (het ziet eruit als een soort paus-mobiel) en die racen bij elk vaag signaal van een van hen, massaal naar diezelfde plek.
Nou, dat luipaard is niet gek!




Buiten deze terugkerende gektemomenten is het rustig rijden in het park en wij zien de meest prachtige taferelen bij meertjes waar
- olifantengezinnen komen baden;
- painted storks (nog nooit eerder zulke grote ooievaars met prachtige kleuren gezien) een vis vangen en een half uur werk hebben om hem hapklaar te maken;
- reusachtige krokodillen door het water glijden.
Waar je (als ze aan de kant gaan liggen) ziet hoe gigantisch groot die krokodillen hier zijn.
Waar je kunt zien hoe een arend een vis uitvreet.
Ook bee-eaters (kleine groene vogeltjes met een strakke horizontale zwarte streep over het kopje) en andere goudkopjes, geelpootjes maken me stil!




Terugkijkend hebben we een geweldig mooie ervaring gehad.
Wel moet gezegd dat we - ondanks de luxe stoelen - nog nooit zo lang en hevig door elkaar zijn geschud.
Een halve dag zou lang genoeg geweest zijn wat dat betreft: dit kost wel een dagje recupereren.
- Posted using BlogPress from my iPad

Oefening in vertrouwen

Voor onze rit naar Tissa met een aircobusje heeft Peter weer een nette man van middelbare leeftijd uitgezocht. Hij heeft een degelijke bus, degelijk uiterlijk en een redelijke prijs.
Als we 's morgens een klein half uurtje voor de afgesproken tijd klaar zijn, loopt Peter even naar de standplaats om te kijken of hij soms ook al zover is en dan kunnen we vertrekken. Helaas, de chauffeur is er niet (die wordt gebeld door een collega) en het busje is kapot! Ja, dan moeten we maar met "hem" meegaan. Hij wordt snel ingelicht over onze wensen voor tijdens de rit (bezoek aan het grootste Boeddhabeeld dat in een grote rots is uitgehouwen: bas-relief) en binnen 10 minuten komt Peter glunderend aanrijden met een ander busje en een andere chauffeur, die Sanker blijkt te heten.
Ik weet niet wat ik zie: een brakke bus, geen airco en een jongetje van een jaar of 14 (althans zo ziet hij er uit en ik durf niet te vragen hoe oud hij is uit angst dat ik gelijk heb).
De koffers worden ingeladen en ik stap toch in.
Het voelt absoluut niet goed: het eerste stuk is prachtig, we dalen via duizelingwekkende haarspeldbochten (zo staat er in de reisgidsen), maar ik heb mijn anti-hoofdpijnbril al op voor de eerste bocht!
Dan probeer ik mezelf gerust te stellen omdat ik zie dat hij voorzichtig rijdt en ik zeg tegen Peter: "Nou ja, als hij op zijn 10e al achter het stuur zat, heeft hij toch al 4 jaar rij-ervaring..... We zullen er maar op vertrouwen."
Sanker blijkt een goede chauffeur en weer een heel aardige jongen om mee te reizen. Even nog twijfelen we als hij geld vraagt om te tanken, maar dan blijkt dat hij gewoon geen rooie cent bij zich heeft en dat hij geld voor diesel nodig heeft om ons op de juiste plek te kunnen brengen: het wordt van de totaalsom afgehaald hoor!
Hibiscushotel is heerlijk! Leuke kamer in een soort bungalowcomplexje, rondom een heel fijn zwembad en we hebben de hele middag het rijk alleen.
De frietjes met salade smaken ook al lekker, wat wil je nog meer?
Ja, morgen op safari om wellicht een of meer luipaarden te zien!
Nalin is een safari-verkoper annex chauffeur die vlakbij ons hotel woont/werkt. Hij komt om 5 uur even informeren of we met hem mee willen.
Vlak voor 5 uur zit Peter nog even op internet en dan gebeurt het: hij leest 2 reviews over hem: een positieve en een vernietigende!
Wat doen we?
Peter laat hem de reviews zien en hij geeft toe dat er wel eens een klant niet tevreden is; dat kan niet anders als je zoveel safari's doet. Maar hij belooft dat we morgen met zijn tweeen in een jeep vertrekken om 5 uur en dat het een mooie dag wordt! (inclusief water, lunch en 2 rustpauzes en om 18.00 u. weer terug.)
We besluiten dat we het doen: we gaan hem vertrouwen (tenslotte is het vanochtend ook goed uitgepakt en al heel veel keren daarvoor hier in Sri Lanka).
Ik laat morgen weten of het terecht is...
- Posted using BlogPress from my iPad

Ella's Rock

Om even na 9.00 uur vertrekken we naar Ella's Rock. In mijn hoofd zit de opmerking van onze Franse collega's die hem gisteren liepen (4 uur lopen).
Nou kan ik dat tegenwoordig wel, maar als de helft ook nog eens een hoogte van 400 meter moet overbruggen...
Op advies van Peter zet ik de uren uit mijn hoofd en ga ik genieten van de tocht.
Eerste deel (2 km.) over de spoorrails. We maken onderweg contact met locale bewoners die naast de spoorlijn zitten bij een grote steen en ik vraag quasi dom of dat Ella's rock is.




Ze kunnen er om lachen en de grap wordt meteen doorverteld. Een van de dames met wie we in gesprek raken, gaat elke dag zo'n 2 km. te voet naar Ella om 2 melkbussen verse melk en andere boodschappen te halen; zo ook vandaag. Ze sjouwt alles mee en is nog veel sneller dan wij bij de afslag die we moeten nemen (dicht bij de plaats waar ze woont).
Ze vertelt ons hoe nu verder te lopen, maar we lopen prompt verkeerd en ze roept ons vanuit de verte terug. Ze besluit voor ons naar boven te lopen om ons te helpen: ze weet een kortere weg (door maisvelden en stukjes plantages op een-voets smalle paadjes) en een minder steile weg, min of meer om de berg heen, waardoor het wel wat langer is, maar we hoeven minder halsbrekende toeren uit te halen. Ze is erg behulpzaam en regelmatig neemt ze me bij de hand om me over moeilijke stukken heen te helpen.
Regelmatig wordt er gestopt om water te drinken of op adem te komen en ik weet zeker dat ik het niet gehaald zou hebben als zij er niet bij was geweest.
(Alleen daarom al betalen we haar na afloop voor haar diensten.)
Ik zou dan zijn gaan twijfelen over de route, me beginnen af te vragen of het wel verantwoord is op mijn leeftijd (ik kom echt geen leeftijdgenoten tegen, alleen maar jonge stellen; maar ja - zo praat ik me dan onderweg moed in - dat zijn Peter en ik toch ook?!)
Om een lang verhaal kort te maken: we hebben het allebei gehaald!
Trots!




Het uitzicht boven is onbeschrijflijk mooi: we kijken neer op de top die we gisteren gelopen hebben "Little Adam's Peak".




Boven nog een leuke ontmoeting met een Iers jong stel dat 3 maanden aan het reizen was door Azie en zij vertelde dat ze ook blij was dat ze deze top gehaald had, ze was kapot!
Onze "gids" blijft trouw op ons wachten boven, eet wat Mariakaakjes mee en
is een even goed hulp bij de afdaling, die toch aanzienlijk sneller gaat!
Als we beneden zijn, kunnen we geen pap meer zeggen, strijken neer in een restaurantje voor een pasta en een pizza en een potje thee en pas daarna kunnen we het kleine hellinkje naar ons guesthouse oplopen. Dan is een douche en een bed lekker, zeg! In totaal ruim 5 uur bezig geweest...
Nu weer fit genoeg om een borreltje te drinken en te bloggen.
Posted using BlogPress from my iPad

Reizen houdt je jong!

Little Adams peak.
Volgens onze Franse collega's die maar steeds op dezelfde plekken opduiken als wij, deze reis, een tochtje van een half uurtje!
Nou, misschien met de Franse slag aan het eind van de dag. Wij deden er vanochtend in de felstralende zon (nogal bijzonder op deze doorgaans regenachtige en mistige plek) minstens 1 1/2 uur over! Maar mooi! Geweldig!

We liepen door de theeplantages heen naar boven. Een toerist weigerde foto's te nemen van de theepluksters, want slavenwerk! Dat is het natuurlijk ook, maar dan moet je ook geen thee drinken en ja, waarmee kan dan de kost verdiend worden? De werkgelegenheid ligt hier niet voor het oprapen.
Ik had een gesprek met een opzichter die 3 acres plantages onder zijn beheer had: hij nam het personeel aan (allemaal Tamil-vrouwen) en stond erbij en keek ernaar. Toen wij in de buurt waren, werd er door hem niet geschreeuwd. Eerder die ochtend had zijn collega minder schroom; die schreeuwde continu naar de vrouwen.
Ik vroeg hem wat er dan geschreeuwd was en wat ik vreesde was waar: het waren louter "aanmoedigingen" om door te werken, harden te werken, beter te werken.
Hij merkte dat ik daar zo mijn bedenkingen bij had en ik vertelde hem ook dat de vrouwen waarschijnlijk harder zouden werken als ze positief benaderd werden, maar dat was volgens hem niet waar. Het is traditie dat werkgevers/opzichters commando's schreeuwen: dat was er al door de Engelsen ingeramd (soms met stokslagen en al, maar dat gebeurde nu gelukkig niet meer) en de vrouwen werken echt niet door als er niet geschreeuwd wordt: ze zijn niet anders gewend.
Tja, ... Toen ik afscheid nam van deze, overigens goed Engels sprekende en voor mij heel aardige man, vroeg ik hem om toch eens te proberen iets minder hard te schreeuwen. Ik weet niet of het helpt, maar dan heb ik tenminste IETS gedaan...
De middag gebruiken we voor een kijkje in de theefabriek: een prachtige, spectaculaire rit met de tuktuk naar boven en een interessante excursie.
Nu zitten we heerlijk aan de Mojito en de Arak!
We genieten weer met volle teugen.
En reizen houdt je jong, volgens buurman Rob (zie bijgaande foto!)


- Posted using BlogPress from my iPad

Kandy - Ella

Met de trein reizen is mooi, comfortabel en je wordt verwend als je eerste klas rijdt met Exporail tussen Kandy en Ella.


Mooi omdat je voortdurend uitzichten hebt waar je in Frankrijk (om maar eens een land te noemen) speciale uitzichtspunten voor moet oprijden. Hier heb dan ook nog tig watervallen en gigantisch grote theeplantages. Hoe dichter je bij Ella komt, hoe groener en frisser (ook qua temeratuur). Maar we boffen enorm, want het is een zonnige, open dag en uit de meeste reisverhalen maak je op dat er hier weinig te zien is vanwege de mist en de regen. Het hoogste punt dat de trein bereikt, ligt op 2240 m. boven zeeniveau. Ella ligt er onder.


Comfortabel, want de stoelen zitten goed. Er is zoveel plaats in de coupe dat je geregeld van plaats kunt verwisselen, zeker nadat er al een paar uitstapplaatsen zijn geweest. Maar de meeste tijd staat Peter op het balkon!
Omdat de trein nogal schudt, vind ik het in eerste instantie best gevaarlijk om naar het balkon toe te lopen maar als ik de stappen eenmaal gewaagd heb en op het balkon ben, blijf ook ik daar zo'n 1 1/2 uur: zo lekker die wind in je haren en de zon op je gezicht!


De twee jongens die de eerste-klas cateren, hebben ons ontvangen met een Mentos-snoepje (alsof je in een vliegtuig zit), brengen muffins rond en serveren de koffie zelfs bij ons op het balkon. Het zijn studenten management, gastvrijheid en toerisme; ik vermoed dat dit voor hen een stageplaats is (ze geven zelfs tussendoor wat toeristische informatie en informeren laat in de middag als het frisser wordt of ik soms een dekentje wil!); nou dat heb ik bij de NS nog nooit meegemaakt, terwijl ik het daar op stations en in de trein wel stervenskoud heb gehad!

Het is weer een heel bijzondere ervaring.

In SunTop Inn hebben we een kleine, en naar ik nu hoor zeer gehorige, kamer. Het eten dat mama kookte was klasse: rijst met currie (vegetarisch).


- Posted using BlogPress from my iPad

Teruggefloten

De botanische tuin even buiten Kandy staat niet voor niks in de reisgidsen: hij is groot, mooi en afwisselend. De afwisseling zit hem niet alleen in de soort bomen, struiken en planten, maar ook in de manier waarop hij is samengesteld/ontworpen: grote, open ruimtes worden afgewisseld door dichtbeboste stukken waar je via kleinere paden doorheen geleid wordt. Dit laatste is een waar paradijs voor jonge stelletjes, zo ontdekken we....


Op de meest beboste plekken ontdekken we de meesten en ze doen er veel moeite voor om niet gezien te worden: ze verschuilen zich achter dikke stammen van bomen, tussen de bamboe, op de grond achter een dikke struik.
Ik vind het vertederend, ze zijn zichtbaar zo verliefd. Maar het valt me wel op dat ze zich vooral terughoudend opstellen: ze houden elkaars handje vast, leggen hun hoofden tegen elkaar maar nergens wordt er gezoend of meer...
Wel hoor ik af en toe een vervelend gefluit van een "boswachter". Wat gebeurt er toch dat-ie zo vaak staat te fluiten en wegstuur-gebaren staat te maken: ik zie niks bijzonders.
Ik spreek een jong stel aan en vraag of zij weten wat er aan de hand is; wat gebeurt er toch dat die boswachter iedere keer staat te fluiten? Weten zij dat misschien?
De jongen vertelt me, enigszins beschaamd zo lijkt het, dat de jonge stellen dan "dirty things" doen. Ik vraag door: "What do you mean: dirty things?"
En dan vertelt hij dat er in ons land "probably" vrijelijk gezoend mag worden, maar dat de ouders dat in Sri Lanka niet leuk vinden...
Vandaar: ze worden letterlijk teruggefloten!
"Too bad for you", zeg ik en we wandelen verder.
Nog regelmatig horen we dat er koppels worden teruggefloten.





- Posted using BlogPress from my iPad

Winkelen, wandelen en whiskey drinken

Zaterdag is echt zo'n dag om te winkelen.
Thuis doen we alleen boodschappen omdat we een hekel aan winkelen hebben, maar hier gaan we winkelen!

Een bijna nieuw winkelcentrum waarvan we 2 dingen weten: er is een Apple-winkel en een winkel van Unilever om hun producten te promoten.
Ik begin maar meteen met de tegenvallers, dan hebben we die gehad: de Apple-store heeft geen licentie om i-pads te verkopen (nergens in Sri Lanka!) en de Unileverproducten moeten we haast met een lampje zoeken; weggestopt achterin het centrum in een etalage van een kapsalon.

Bovenin het centrum is het pas echt leuk! Daar is een soort ondernemersbeurs: kleine ondernemers kunnen daar hun producten promoten en verkopen (wij zien wel iets voor onze groothandelsstudenten: zitkussens).


We wandelen verder door de winkelstraten, kopen geen parapluutje (wel 2 x de winkel ingegaan met het plan dat wel te doen). Waarom zouden we? Het is nog steeds prachtig weer: hier in Kandy wel iets koeler van voorheen, 27 graden, maar heerlijk en als de zon er is, moet je echt wel een schaduwkant van de straat opzoeken om het droog te houden...(de deodorant is niet aan te slepen).

Als we een cappuccino drinken op de mooie binnenplaats van een hotel, krijgen we bij het weggaan potato chips aangeboden van mensen aan het tafeltje naast ons. We vinden ze zo lekker dat we weer gaan zitten en ook een portie bestellen: lekker!


Het terrein van de boeddhistische tempel waar we gisteren ook al waren, komen we nu langs een andere kant op. Veel mensen weer; kruikjes met water dragend terwijl ze rondgaan langs de bo-boom.

Peter gaat nog een keer het entreegeld betalen om het Internationaal boeddhamuseum te bezoeken en ik ga mensen kijken/spreken die ook hun zaterdag op deze toch heel bijzondere plek doorbrengen.
Als we weer samen zijn, wandelen we naar de Bookshop een eind verderop langs het meer. Eindelijk vindt Peter zijn stripboek over het leven van Boeddha.
De tuktuks verdienen niet veel aan ons vandaag (ook niet diegene die me vandaag al 3 x gebeld heeft!), want we wandelen naar de Kandy Lake Club waar om 5 uur weer een dansvoorstelling is. We zijn hartstikke vroeg, dus plaats op de eerste rij en vlak bij de bar! Nadat we eerst onze dorst gelest hebben, bestellen we voor onder de voorstelling een glaasje heerlijke whiskey: dat is luxe. En de voorstelling is nog mooier dan die van gisteren.


De enige tuktuk die we vandaag nemen vanwege de steile weg omhoog naar ons guesthouse, blijkt zo'n aftands geval dat hij de eerste helling van de weg al niet opkomt: hij stopt ermee!
We moeten de rest maar zelf te voet doen! (Laten we nu net voor deze laatste 400 meter de tuktuk genomen hebben....)
We sputteren wat tegen, laten merken dat we uiteraard niet tevreden zijn over de geleverde dienst (hij wist waar we moesten zijn) en betalen hem de helft van de prijs. En dan horen we dat ze best goed Engels kunnen spreken: "Fucking people".

We wandelen in een rustig tempo de steile weg omhoog en ach, als je er eenmaal bent valt het achteraf best mee!





- Posted using BlogPress from my iPad

Polonnaruwa

-4 Dagen geen internet;
-4 Dagen alleen een koude douche.

En toch, ik had deze dagen voor geen goud willen missen!


-4 Nachten in een fantastisch guesthouse: Clay Hut Village;
-Ligging: pal tegen the Old Town, een groot gebied vol deels goed bewaarde restanten van de periode rond 1100, varierend van paleizen tot een prachtig liggende boeddha;
-een ouder echtpaar (boven de 60) als gastvrouw en gastheer, heel servicegericht en ze doen niets liever dan bij ons aan tafel aanschuiven tijdens het eten en een gesprek met ons aanknopen;
-heerlijk Sri Lankaans eten;
-een buurman van 26 jr. Pradeep, die safari's verzorgt;
-een gastheer die voor ons op de eerste ochtend al binnen 5 minuten onze volgende accommodatie in Kandi regelt.

We dwalen een dag met onze fietsjes door the Old Town en zien een cultureel park dat echt niet onderdoet voor Anaradjapura.
Omdat ons guesthouse echt op 100 meter afstand ligt, brengen we de lunchbreak "thuis" door met toestemming van de bewaker van een van de twee exits.





Als we het voor gezien houden, komen we bij de tweede exit en rijden naar het bewakershuisje om iets te vragen (ik ben vergeten wat).
We komen nogal abrupt aanrijden en dat vinden ze binnen in het huisje ook!
Er komt een bos gitzwarte krullenbos van een dame omhoog en de bewaker trekt snel zijn broek omhoog en ritst zijn gulp dicht.
Peter wordt er bijna verlegen van: tjee, onder werktijd!
Na een wat ongemakkelijk gesprek, wens ik hem nog een fijne dag.

Met Pradeep gaan we de volgende dag op stap met de jeep. Eerst naar Sigiriya, een 200 meter hoge rots die beklommen moet worden vanwege de bijzondere, erotische muurschilderingen van wolkenmeisjes en het indrukwekkende uitzicht vanaf het hoogste plateau.





Ik heb er de klimpartij voor over, ook al omdat het lopen en klimmen me relatief zo gemakkelijk afgaat. Wat zo'n kunstheup al niet mogelijk maakt: ik ben er zelf nog steeds verbaasd over!
Als we beneden zijn, begint het net te regenen en Pradeep stelt voor om tijdens dit buitje te lunchen. Wat kunnen ze toch lekkere curries maken, zelfs in de meest onooglijke wegrestaurantjes! En, met de beperkte middelen die er zijn, werken ze toch behoorlijk hygienisch, want we voelen ons nog steeds heel goed!
Een uurtje later rijden we het wildpark in met een extra gids van het park in de achterbak erbij.
Als we de eerste groep olifanten zien, moeten de dekzeilen dicht: het is pijpestelen gaan regenen. Even krijg ik een cruise - Halong Bay - in - Vietnam momentje: 2 dagen zeikende regen, maar na een minuut of twintig wordt het droog, breekt de zon weer door, gaan de zeilen er weer af en zien we op de rest van onze tocht in totaal zeker zo'n 100 olifanten.
Ik kan niet meer over olifanten vertellen dan de gemiddelde lezer ook weet, maar deze groepen grote dieren in de natuurlijke omgeving te mogen zien, relatief dichtbij: heel bijzonder.
Op de terugtocht uit het park komen we vast te zitten in de modder als we het riviertje weer terug oversteken. Het wordt inmiddels drukker in het park en aan weerszijden staan nu jeeps te wachten om erdoor te kunnen. Pradeep krijgt goedbedoelde adviezen, wij worden gefotografeerd en ik vermoed ook stiekum uitgelachen. Maar dan proberen stoere jeepchauffeurs ook de oversteek en aantal lukt dat, maar er komen er nog een stuk of 2 vast te zitten en nog wel erger dan wij, hun wielen staan ingedraaid in de modder, zodat we de banden nauwelijks meer kunnen zien. Pradeep blijkt onverwachts voor de oplossing te kunnen zorgen: hij heeft een sleepkabel en als dat succesvol verloopt bij een college-chauffeur, worden ook wij op de kant getrokken: 3/4 uur entertainment!


's Avonds kunnen we er nog eens om lachen als we bij Pradeep thee zitten te drinken in zijn huisje: 1 grote kamer met t.v., afbeeldingen van Boedhha en een olifant, 1 klein kamertje met een tafel waarop hij zijn koopwaar heeft staan: beeldjes, kettingen en armbanden. Ik krijg een kettinkje mee als aandenken.


Na een fotosessie met zijn vrouw en kind en de toevallige bezoekers (kleine broertje en zusje en papa van Pradeep) nemen we afscheid en wandelen onder een gitzwarte sterrenhemel naar huis. Mooie dag weer!

(Pradeep is een wees, zo hoor ik van onze gastvrouw. Zowel zijn vader als zijn moeder zijn vermoord door de Tamil Tijgers).

De laatste dag brengen we fietsend door. Eerst naar het internetcafe in het dorp; gelukkig vinden we er een waar geen breakdown is, alle andere hebben dat wel of zijn gesloten!
Daarna pinnen (ja, 't is hier ook niet gratis allemaal) en 's middags fietsen we kilometers langs de rivier!


Ik noem alleen even op welke dieren ik zag (of overheen reed):
- heel veel kingfishers (lijken wel de mussen van Sri Lanka);
- varanen;
- white en black herons;
- een slang van 1 1/2 meter;
- een aap bij onze veranda;
- veel muggen, waar ik nu last van heb bij het schrijven van dit blog.
Maar ik zit wel aan een lekker rood wijntje in het vooruitzicht van een home-made currymaaltijd met visjes (speciaal voor ons tweeen bereid). De gastvrouw en gastheer zijn nu de boodschappen doen, de dienstbode heeft een half uurtje geleden een kop thee gebracht.
De andere 12 (fietsende) Nederlanders zijn - tot opluchting van de gastvrouw - vertrokken. Zij kunnen dat niet managen: zoveel gasen tegelijkertijd en zeker niet als ze dan 's avonds na het eten om gesplitste rekeningen vragen voor datgene wat ze verbruikt hebben.....

Morgen reizen we verder met de bus naar Kandi.

- Posted using BlogPress from my iPad

Het is niet alles goud ...

Twee dagen geleden zijn we verhuisd naar Uppivelu, zo'n 6 km. ten noorden van Trincomalee, waar we een nogal luxe hotel met zwembad hebben gehad.
Een taxirit daar naar toe kost de hoofdprijs en we worden geadviseerd een grotere tuktuk te nemen. Ik denk dat het er nooit in kan en dat we dan 2 tuktuks moeten nemen. Peter heeft er wel vertrouwen in, dus OK.


Peter krijgt gelijk, alles gaat in 1 tuktuk en we zitten nog prima ook.

We bezoeken onderweg het Fort Frederick, ooit herbouwd door de Nederlanders nadat het veroverd was van de Portugezen. Aan het eind van de weg komen we bij Swami Rock, ook wel Lovers Leap genoemd omdat er in het verre verleden eens een - door haar minnaar verlaten - vrouw vanaf sprong. Zij overleefde de sprong en is later gelukkig getrouwd (met een andere man, dat wel).


Het kost nogal wat moeite om een guesthouse te vinden in deze omgeving en ook hier. Alles is volgeboekt!
Shiva is het enige min of meer fatsoenlijke en betaalbare guesthouse waar we terecht kunnen. Onze koffers weten niet wat ze overkomt.


Ik zeg er wel bij: het lijkt erger dan het is. We lunchen en 's avonds dineren we bij maanlicht en kampvuur op het strand (spaghetti en gamba's) in Chaaya Blu, een toprestaurant.


En, we snorkelen op Pigeon-eiland. Ik word weer ontzettend in de watjes gelegd door de bootsman, die me helpt met in- en uitstappen en ook de organisator is een servicekanon. Hij gaat met ons tweeen mee de boot in als we aangeven dat we het eigenlijk wel genoeg vinden na 2 x snorkelen en rijdt mee in de tuktuk die ons weer voor de deur afzet.
Pigeon-eiland heeft mooie vissen, maar het koraal is minder en ik durf te voorspellen dat er over 5 jaar aan de kust rondom het eiland nog maar weinig over zal zijn, want alles wordt kapotgetrapt omdat het koraal bij eb zo dicht bij het strand ligt.



Morgen met de bus naar Polonnaruwa; paar dagen cultuur opsnuiven i.p.v. zilte zeelucht.

Posted using BlogPress from my iPad

Chaos en rust

Het is al weer een paar dagen geleden dat ik schreef op mijn blog en dat komt omdat het allemaal wat chaotisch is.

Hoewel het reisschema dat we min of meer voor ogen hadden nog op de dag exact klopt, verkassen we veel meer dan dat we gedacht hadden. We verkassen naar een ander gebied; we verkassen binnen een gebied (morgen vertrekken we naar een ander guesthouse b.v. dat min of meer in dezelfde plaats ligt) en we verkassen ook binnen een guesthouse of hotel naar een andere kamer.
Tijdens het verkassen komt er ook van alles langs.









De koffer raakt niet echt uitgepakt; het hoognodige wordt eruit gevist en bij vertrek wordt e.e.a. weer een beetje op zijn plek geduwd en de rest erbij gepropt.
Dat is geen ramp: gekreukte kleren (ze kennen me hier toch niet en bovendien kijken ze ook niet echt naar hun eigen kleren op de upperclass na); rommelige koffer (van wie moet alles in nette stapeltje ingepakt zijn? Alles oprollen schijnt veel efficienter te zijn las ik vanmiddag in de vakantieJAN).
Wat het wel wat minder gemakkelijk maakt is dat er veel gevonden moet worden (na het nodige zoekwerk en soms blinde paniek).
Zo ben ik mijn tandenborstel en tandpasta kwijt geweest, mijn portemonnee, mijn hoesje van mijn opblaaskussentje, mijn opblaaskussentje zelf, losse papieren geld, mijn bril en zelfs mijn creditcard (dit laatste zorgde voor paniek en acute diarree).
En toch.....deze vakantie brengt me zoveel rust! Niets moet, alles kan.
Panta rhei, alles stroomt.





Er gebeurt van alles: heerlijk.
Voorbeeldje.
Vanochtend staan we klaar om naar Marble beach te gaan, een strandje in handen van militairen (nog steeds) in het Tamilgebied (sinds 1 jaar toegankelijk voor burgers). We willen een tuktuk regelen en vlak voordat we de receptionist aanspreken (we zitten momenteel in een heus hotel met zwembad aan een prachtige baai) treffen we een Oostenrijker aan die deel uitmaakt van een groep van 14 man/vrouw/pubers die een familiereunie hebben. Sommigen komen uit Sri Lanka zelf, anderen uit Canada en Spanje. Ze spreken allemaal Engels om met elkaar te kunnen communiceren. We hebben ze vanochtend even gesproken bij het buffet. We raken weer in gesprek en zij blijken over 3/4 uur met hun privebus met chauffeur naar Marblebeach te gaan, en ja, er is nog plek! En zo zitten we ineens met hen in de bus en worden ook nog eens op het privestuk van het stand afgezet omdat onze familie hierover vantevoren een reservering heeft gemaakt. Het andere stuk is vol puberende schooljeugd (schoolreisje) en je weet dat die veel lawaai maken, zeker als ze proberen harden te schreeuwen dan de muziekinstallatie waaruit zeikerige salsa-house klinkt. Gelukkig liggen we er net ver genoeg vanaf om er afstand van te kunnen nemen.
Hier hebben we rust.


Op "ons" deel ligt alleen de familie en - op gepaste afstand - liggen wij. We kunnen hier heerlijk vanaf het strand snorkelen: het is geen Great barrier reef of Bali, maar de vissen die we zien zijn evengoed weer fascinerend mooi!



We genieten. (Ik heb het idee dat elke blog zo eindigt, maar ik ga het niet nakijken: het voelt gewoon zo!)


- Posted using BlogPress from my iPad