The early bird catches the first sun

4.30 uur: zonder wekker wakker.
Om 5 uur worden we naar de startplaats van onze eerste ballonvaart gebracht. Het is nog schemerig, maar er is al volop bedrijvigheid. Busjes met passagiers komen van alle kanten aangereden. Koffie, thee, broodjes en koekjes staan klaar. Het verder kale parkeerterrein verandert in een zee van reuzeballonnen die zich dikmaken en oprichten.




Na een half uurtje genoten te hebben van dit schouwspel worden we naar "onze" ballon gebracht, die zich onder het geweld van een vuurkanon ook opricht en de mand kantelt. Er gaan elf mensen in ("als haringen in een ton" zeg ik, maar dat blijkt tijdens de vlucht mee te vallen).




Ik verwacht een schok bij het opstijgen en gewiebel van de mand, een opstijggevoel in de maagstreek, maar niets van dat alles. Haast ongemerkt blijken we van de grond te zijn losgekomen en zweven we heel stabiel over de velden, boven Goreme en dan over de kloven en rotsformaties van Cappadocie. Het is overweldigend mooi.




De zon komt op en geeft de toppen van Cappadocie een gouden glans.
We stijgen en dalen, scheren vlak over land en tussen de rotformaties in de dalen door. Soms zweven we op ruim 500 meter.




Hakan is onze piloot (behalve dat hij zeer behendig blijkt te zijn in het wenden van de ballon, is het een vriendelijke en mooie man). We krijgen nog wel even een instructie voor als er een noodlanding moet worden gemaakt en moeten dat even oefenen. Ik heb niet in de gaten dat die handeling alleen bij nood nodig is en als we op punt staan om echt te gaan landen, vraag ik wanneer er gebukt moet worden. Dat blijkt helemaal niet nodig te zijn, so far so good. Hij gaat gewoon op de aanhanger van de jeep landen! Toch is dat nog even niet zo eenvoudig, want op 5 meter hoogte is het ineens windstil, is er geen thermiek en we komen geen steek meer naar beneden of richting oplegger.
Geen nood, we gaan gewoon weer omhoog, pakken wat thermiek en komen alsnog precies op de oplegger terecht.
Na de landing staat er een keurig gedekt tafeltje en tekt de piloot een flesje champagne open: een taditie na een behouden ballonvaart.




We krijgen ook nog een certificaat uitgereikt.




Na een lekker ontbijt en een zonnebad, gaan we weer op pad.
We wandelen een uur of twee tussen de rotsformaties, door boomgaarden, over een bruggetje, door een tunneltje, soms springend over te natte paden.
Genieten van vlinders en de stilte, alleen "verstoord" door het fluiten van vogels.
Bij terugkomst eten we - langs de kant van de weg aan het einde van het wandelpad - een versgebakken pannenkoek met spinazie en kaas en drinken lekkere Turkse thee.
Daarna is het genoeg voor vandaag.
We gaan relaxen.

- Posted using BlogPress from my iPad

Ballonnen blazen me wakker

6.30 uur en geluid van geblaas komt de slaapkamer in. Ik kijk uit het raam en zie een paar luchtballonnen boven het dal in ons dorp Goreme zweven.
Als ik het platdak oploop, zie ik er meer dan 40 overzweven: fascinerend gezicht, ook al omdat ik morgen in zo'n mandje zal hangen.





In tegenstelling tot wat ik verwachtte gaat het allemaal heel rustig en lijken de ballonnen meer stil te staan dan te vliegen. Als je wat langer kijkt, zoals ik doe, dan zie je dat ze na een half uur toch - haast ongemerkt - aan de andere kant van het dal zijn.
Peter gooit er meteen een flinke loopsessie achteraan.

Op het platdak verschijnen ook kort onze buurvrouwen. De ene vertrekt al weer snel naar binnen voor een douche- en fohnbeurt. De andere komt terug met een deken en een handdoek en begint - op de grond liggend - te kreunen, in het gezicht te wrijven en met de benen omhoog van alles los te schudden. Als de grondoefeningen klaar zijn, gaat ze staande haar hele lichaam masseren. Ik vind dat ze wel heel erg veel tijd besteed aan het masseren van de borsten, maar ze vindt het heel lekker vermoed ik, afgaand op haar verheerlijkte blik. Ze heeft kennelijk geen last van mij als lichtelijk gegeneerde toeschouwer, maar ja, om nu meteen naar binnen te gaan terwijl ik zo lekker in het ochtendzonneteje zit... Na een half uurtje gooit ze de handdoek in de ring en komt Peter terug. Lekker douchen en ontbijten.

Gisteren zijn we bij aankomst in dit heerlijke guesthouse bij Kemal en Barbara, meteen geinformeerd over de structuur van het landschap en de wandelmogelijkheden die hier zijn. Direct daarna zijn we door het dal van de duiven gaan wandelen. Toen het pad voor mij echt te stijl werd en te veel klauterwerk vereiste, zijn we teruggegaan. Door het dal klonk gedonder van een overdrijvende onweersbui en gegalm van de vele moskeeen die het dorp telt.


We hebben lekker gegeten, een potje gekaart en zijn daarna als een blok in slaap gevallen.


- Posted using BlogPress from my iPad

Meivakantie

Even wat feitjes.
- Temperatuur bij vertrek in Brussel 4, in Antalya bij aankomst 31;
- In Nederland grijze lucht en regenbuien, hier alleen maar blauw en zon.

Het hotelletje waar Peter uit nostalgische overwegingen de eerste nacht in Side wil doorbrengen is nog niet gereed voor gasten, maar het alternatief dat we vinden is perfect: een eigen huisje (all inclusive voor 1 dag) en nog dichter bij de oude stad en pal aan het strand.
Side is t.o.v. 10 jaar geleden enorm gemoderniseerd met wandelboulevard en winkelgebied. De boulevard vind ik een verbetering, maar de winkelstraatjes zijn erg toeristisch geworden en doen ons denken aan Valkenburg.





Gonnie en Ad staan ons de volgende dag voor het hotel in Alanya op te wachten en binnen een half uurtje zitten we in de schaduw van een grote boom, met uitzicht op strand, zee en burcht, aan een drankje. Even bijpraten, als vanouds wanneer we samenzijn op vakantie of anderszins.
Lachen, kaarten, zonnen, wat lezen en slapen op het strand, zwemmen (op een enkele uitzondering na, want zij heeft een hekel en kou en nat en een nog grotere hekel aan de combinatie).
De thermometer geeft inmiddels 34 gr. aan.


De tweede dag in Alanya start voor Peter niet goed: hij voelt zich zwak, ziek en misselijk en brengt de dag afwisselend op zijn kamer en op een strandbed door. ' s Morgens op de markt ging het nog wel, maar daarna, nee!
Van de kroning krijg ik een enkele flits te zien als ik even op de kamer ben om te kijken hoe het met de zieke gaat of om me om te kleden. ' s Avonds zie ik een uitgebreide samenvatting. Voor fanatieke oranjeklanten lijkt het me een fantastische dag geweest: ik vond het er goed uitzien.


Vandaag zijn we de rondreis begonnen met de eerste rit naar Konya. We wisten dat het een mooie rit zou zijn en dat is ook zo, maar ook hier: veel verbeteringen aan het wegennet en Konya is flink monderner geworden.
We zien ook ongesluierde vrouwen, meer vrolijkheid, meer open blikken en we hebben echt kontakt met mensen (dingen de we 10 jaar geleden totaal anders ervaren hebben). Wat ook opvalt, is dat er zoveel terrassen zijn waar jong en oud, traditioneel en modern, aan een sapje zit (er is nog steeds geen drup alcohol te krijgen, dat dan weer wel) en vrouwen die gewoon een sigaretje opsteken!
Wel is het nog steeds zo dat je opvalt als Westerse/Nederlandse toerist. We werden zelfs heel enthousiast begroet en aangesproken door een jong stel uit Nederland: " He, hallo, Nederlanders!... wat leuk: jullie vielen ons meteen op. We zien zo veel donkerdere mensen.... Zijn jullie hier ook op vakantie? Hoe vinden jullie het hier!..." (Peter dacht even dat ik een bekende tegenkwam).


Het is hier 25 graden.

Op het blog van Peter kun je vast lezen welke bezienswaardigheden we allemaal hebben bezocht. Het is een heerlijke dag geweest.





- Posted using BlogPress from my iPad

Bijzonder weekendje Londen

- Paaseieren op Camden market;
- Varen op de Thames;
- Illegaal naar Greenwich, want te laat met uitstappen (boot ligt nog niet stil);
- Treintickets van Ryanair (2x zo duur als op het station vanaf 4 p.: nooit meer doen dus);
- Overal onoverkomelijke wachttijden: ik schat 2 uur bij de Londen Eye (dus weer niet in reuzenrad gezeten); in Tate modern bij Lichtenstein 4 uur, dus niet gezien; bij kunstwerken van andere kunstenaar: 20 minuten om in 3 vierkante kokers te mogen kijken, dus ook niet gezien;
- Verrast door Camden: ze blijven daar uitbreiden en verbeteren en het lijkt alsof alle duizenden bezoekers met Pasen daar vooral kwamen om te eten en te eten;
- Nog meer verrast in Brick Lane, al weer zo'n wijk in opkomst met eetkraampjes en handel: een tweede Camden, maar dan toch weer anders. Ga zelf maar kijken!
- the Beatles in Savoy theatre: fantastisch!








- eten bij Yalla yalla, of toch maar bij de Thai? Met dank aan Tess Miller!




- Parliament Hill op 1e Paasdag met caramelkoffie bij Starbucks, mmmmmh..;
- 6 collega's die erbij zijn (de 7e gaat als partner mee, het is tenslotte een privereisje);
- we doen wel aan teamanalyse en zijn wijzer geworden;
- met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid laten we dat niet merken op het werk;
- we hebben wel heel veel lol samen en er valt geen onvertogen woord (zie teamanalyse als je dat wilt begrijpen)
- daar moet dan wel voor betaald worden (niet elke disc is gratis te downloaden).

Deze ervaring is mede mogelijk gemaakt door Marie-Louise, Peter, Werner, Jack, Hellen, Richard en Peter.
Ik vind het bijzonder dat je op deze manier Pasen kunt vieren met collega's.
En,
wat kan het koud zijn in Londen...

- Posted using BlogPress from my iPad

Waardering

Wat betekent waardering voor mensen? Wat betekent het voor mij? Waarin vinden mensen waardering? Waarin vind ik die?

Eerst maar eens wat deskresearch:

Tegeltjeswijsheden:








En een semi-wetenschappelijke artikel:

ONDERWAARDERING IS MOTIVATIE-KILLER
Zijn uw ondergeschikten weer niet vooruit te branden? Vraag uzelf dan eerst af of u ze wel genoeg waardeert.
Het is een van de grootste frustraties van de manager: je ondergeschikten zijn niet vooruit te branden. Maar als de motivatie en betrokkenheid in een team tot het nulpunt zijn gedaald, moet de leidinggevende toch eens bij zichzelf te rade gaan, is een van de conclusies in een onderzoek van het Duitse adviesbureau Gallup. De belangrijkste oorzaak van het gebrek aan engagement volgens dat onderzoek: de werknemers voelen zich ondergewaardeerd en niet serieus genomen....

....Dodelijk voor de motivatie van de werknemers, concludeert het onderzoek: één op de vijf werknemers (21 procent) heeft geen emotionele binding met het bedrijf of het werk en vervalt daardoor in ongewenst en zelfs destructief gedrag. Onnodig te zeggen dat dit ten koste van de efficiëntie en het concurrentievermogen van de bedrijven gaat, zegt Gallup.
Aan het onderzoek deden bijna tweeduizend werknemers mee, van wie slechts 13 procent aangaf een sterke emotionele band met het bedrijf te voelen. Zij zijn dan ook bereid om vrijwillig een stap extra te doen. De grote meerderheid, 66 procent, heeft slechts een lichte emotionele binding en doet niet meer dan wat er van ze gevraagd wordt.

En wetenschappelijk:




Waardering zit bij de primaire behoeften van de mens: de laatste stap naar zelfontplooiing.

Waardering betekent veel voor mensen, dat mag ik gerust wel stellen en dus ook voor mij.

Waarin vinden mensen waardering? Ik doe weer wat onderzoek, maar nu vooral fieldresearch.

Ik zie mensen helemaal opbloeien bij een complimentje van een collega, een buurvrouw of een tennismaatje.
Ik zie ze blij worden van een bloemetje van een vriendin (" ...zomaar, of eigenlijk omdat ik het zo goed vind van je dat je ....." .)
Ik zie mensen glunderen bij een jubileumviering waar een leidinggevende de jubilaris (al 25 jaar in trouwe dienst) met een obligaat woordje toespreekt ("Ik houd het kort, want we willen het glas gaan heffen", terwijl de eigenlijke reden is dat de leidinggevende niets weet van de werknemer die al 25 jaar in dienst is en bovendien moet-ie snel weg naar de vergadering met het college van bestuur en daar kun je maar beter niet te laat komen.) De jubilaris is te verguld met alle aandacht om het te merken.

En ik? Waarin vind ik waardering?
Ik weet het wel, maar dat ga ik hier niet allemaal uit de doeken doen: er zijn grenzen aan mijn openheid.

Ik weet ook wanneer ik me ondergewaardeerd voel.
Als er bij mijn 25- jarig jubileum geen woord aan me vuil gemaakt wordt.
Als ik zelf aan mijn leidinggevende moet aangeven dat ik toch ook al 25 jaar in dienst was, afgelopen maand.
Als ik 4 maanden later de vraag krijg of ik zelf even wil doorgeven wanneer ik het bijbehorende bosje bloemen uitgereikt wil krijgen.
Als ik merk dat het bij minstens 3 andere collega's ook zo gegaan is (en ik wil het ff niet bewijzen, maar het zijn er vast meer...)
Als er dan ook nog, met een zelfverzonnen regel, een spaak in het wiel gestoken wordt als we met 5 jubilerende collega's besluiten om er met het voorhanden zijnde budget zelf toch maar een mooi feestje van te maken.

Ik zal de naam van mijn werkgever niet noemen, zo solidair ben ik nog wel.
Ik heb genoeg veerkracht om me niet lam te laten slaan, zo ver ken ik me zelf wel.
Maar om nu te zeggen dat ik nog waardering voor mijn werkgever heb...

- Posted using BlogPress from my iPad

Wat gebeurt er toch veel ....

Zo zit je in het zonnetje en een dag later moet je je sneeuwijzers weer onder je laarzen doen, wil je niet op je snufferd gaan...
Zo denk je: " ....Och, ik kan 't zo wel aan, ik heb het niet zo druk." en een weekend later heb je geen idee meer hoe je een week geleden kon denken dat je het NIET druk had.
Zo heb je tijd voor een concert, een bezoekje aan vrienden, voor het kopen van een nieuwe auto en een paar dagen later heb je niet eens de puf meer om een warme maaltijd klaar te maken en moet je besluiten (ja, t valt allemaal niet mee) om maar een hapje buiten de deur te nuttigen en even samen bij te praten, want dat schiet er ook helemaal bij in... (Heh??! Is dat echt zo??)
Een geliefde wethouder treedt af, er gaat een hoorapparaat op onverklaarbare wijze kapot (en Beter Horen luistert echt goed naar de klant en biedt enorm goede service), een partijbestuur vergadert, kinderlokker(s) maakt/maken IJburg onveilig, we zijn een uur geleden overgestapt naar een ander energiebedrijf (met dank aan BandB!)
En nu, met een Nespresso nagenieten van het eten... even wat werk afmaken en dan met de voeten omhoog, een aflevering van Downton Abbey bekijken.
Genieten!!!

En nu ook nog een nieuwe paus: Fransiscus 1e (Peter: "Hier zeggen ze: Frans d'un urste.")

- Posted using BlogPress from my iPad

Hoezo gesloopt?

Na vier koortsige dagen en nachten, want griep, vandaag weer onder de 38 en dan is het goed, zegt men. Maar zo voelt het nog niet.
Op mijn nachtkastje staan/liggen: paracetamol, trachitol, bisolvon tabletten en drank, 2 soorten neussprays, rhinocaps, thermometer, anti-kramptabletjes, flesje water, lege beker (er zat thee in en ik heb weer wel zin in thee, maar niet de fut om eruit te gaan om die te maken; even wachten dan maar tot ik er echt uitmoet voor het sanitaire gedeelte en dan de combi maken) en ook nog 2 brillen, een horloge, pakjes tissues, de wekkerradio.
Sinds vanochtend slingert ook de krant op mijn bed, zijn mijn lap-top en i-pad binnen handbereik.
Weinig mee gedaan nog, want de hele ochtend geslapen.

Net even naar de Eerdbrand gebeld: mijn vader herstelt van een zware longontsteking. Was zelfs even kritiek in het weekend.
Hij heeft vandaag al weer in de huiskamer gegeten en de zuurstoftoediening is teruggebracht van 4 naar 1.

Even vergelijken:
Hij, bijna 91, longontsteking, is al weer op.
Ik, zijn dochter, voel me gesloopt door de griep.
Ik dacht altijd dat hij het koppie er snel bij liet hangen en dat ik de sterke was....


- Posted using BlogPress from my iPad

Cemal en andere onverwachte ontmoetingen

Gisteravond kwamen we in gesprek met de gidsen met wie we niet meegegaan zijn afgelopen week. Het blijkt een echtpaar te zijn, van huisuit filmers. Hij uit Valkenswaard en zij uit Cyprus, wonen sinds 2 jaar permanent hier en gidsen voor de 2e week! En vandaag voor het eerst geheel zelfstandig, is goed gegaan, vinden ze zelf. Ik geloof ze graag.

Tijdens het gesprek dat gaat over hun eerste ontmoeting en Cypriotische politiek, vertel ik haar dat ik een gewoon echt gezellig cafeetje of restaurantje met terrasje waar je lekker lang mag zitten, gemist heb hier.
Oh, nou, dan weet zij er wel een: Afrodite net voorbij Lapta, dus andere dolmus pakken.... Waarschijnlijk weet de chauffeur wel waar Afrodite is...Heel speciaal, moeten we doen...

Nou, onze chauffeur weet niet waar Afrodite is en laat ons ergens halverwege Lapta beach uitstappen. We wandelen wat heen en weer, zonder succes.
Ik vraag het dan maar in een winkeltje: zij wijzen de kant op waar we net van zijn teruggekeerd en ik wil ze geloven, dus terug maar weer. We worden opgepikt door een andere dolmus waarvan de chauffeur wel weet waar 't is.
We worden haast voor de deur afgezet, nog even een stukje naar het water lopen....


Cemal laat zich graag portretteren.

Een zwaar besnorde en exentriek uitgedoste man (66 jaar, weten we later) verwelkomt ons (we zijn de enige gasten) en zegt wel 10 keer dat we maar moeten doen alsof we thuis zijn. Dat is niet eenvoudig want het is er zo'n zooitje ongeregeld dat we even niet weten waar we zullen gaan zitten en met welk drankje, want Cemal heeft al gevraagd of ie een lekker wijntje voor ons in kan schenken. We houden het even bij thee en zoeken buiten een plaatsje uit de wind en in de zon die zich af en toe laat zien. Heerlijk zo'n plekje waar we heerlijk kunnen lezen en relaxen.


Cemal komt met een 3 pagina's tellend artikel van internet aanlopen en vraagt ons dit te lezen.
Het is een verslag van een eerdere bezoeker die de hele voorgeschiedens van Cemal onthult. Hij heeft veel gestreden in zijn leven als militair, is verscheidene keren zijn gezin kwijtgeraakt en heeft zich na veel omzwervingen uiteindelijk gevestigd in Lapta, in een restaurant, gebouwd door een van zijn 2 kinderen.
Hij leeft en werkt hier overdag. Hij heeft 4 paarden die hij moet verzorgen (waarvan een elk moment een veulen kan krijgen) een paar honden, een puppie van 4 dagen en een ezel. Daarnaast heeft hij een wijngaard en veel kruiden in zijn tuin. Als er veel gasten komen en/of er veel reserveringen zijn, dan komt zijn vrouw hem helpen. Zij maakt alle mezes zelf van vers geplukte kruiden en kookt de maaltijden voor de gasten, terwijl Cemal met de gasten praat en danst.
Na gedane arbeid gaan ze naar hun huisje in het dorp zelf.

Na een uurtje gaan we toch maar aan de wijn en bestellen daarna wat te eten.


De haard moet aan: 't is winter op Cyprus.

Binnen 10 minuten zitten we aan de soep en even later heeft hij een maaltijd met aardappelen, kip en lamsvlees voor ons bereid. Het smaakt prima.
Terwijl we eten danst Cemal met Sue (een Engelse die hier dan weer wel en dan weer niet woont/werkt) die even bij hem langskomt voor een wijntje en een bakje olijven. Ze roepen naar ons of we het entertainment kunnen waarderen en dansen vrolijk verder.


Cemal en Sue.


Als ze uitgedanst zijn, komt Sue gezellig bij ons staan kletsen en schuift ongevraagd een stoel bij om de conversatie voort te zetten: Sue kent geen scrupules en ze is heel onderhoudend.
Daarna komen nog 3 dames binnen: ook zij blijken uit een ander land naar Cyprus geemigreerd te zijn, in dit geval uit Roemenie en ook zij mengen zich in het gesprek.

Als we als laatste gasten vertrekken, blijken we zo'n 4 uur bij hem te hebben doorgebracht en we hebben geen moment de kans gehad om ons te vervelen.


Een leuke ervaring om onze week in Cyprus mee af te sluiten.


Top Set Hotel.

- Posted using BlogPress from my iPad

14 en 15 februari

14 februari was zo'n dag die het net niet was...
Het weer was redelijk maar wisselvallig en zo was ook de stemming.

Wij reden naar het westen, naar Lefka, en bezochten een interessante opgraving van een plek waar 2 en wellicht 3 basilieken boven op elkaars resten gebouwd waren, wat duidelijk zichtbaar was aan de hier en daar goed bewaarde restanten van mozaiek vloeren.





Wij lunchten in een restaurant bij "moeders thuis", dat we na veel gezoek en "hier links?" of "hier rechts?" en "zeg jij 't maar" gevonden hadden. In nog zo'n zoektochtje naar een interessante moskee of kerk hadden we geen zin meer: we gingen op een terrasje lekker in het zonnetje zitten met een drankje en een boek...
Helaas, dan weer was het etablissement met het beoogde terras gesloten, of te veel in de wind of te vies. Kortom: terug naar ons hotel en op de gang voor onze kamer op 2 tuinstoeltjes genoten van het toen al weer laagstaande zonnetje.

's Avonds aten we in ons hotel "kleftico" (in een kleioven gegaarde lamsbout: lekker!).

Oh ja, we hadden ook nog geconstateerd dat de "flush" van onze toilet niet goed werkte. Gelukkig bleek dat vals alarm...
Dat bedoel ik, zo'n dag...

15 februari
We hebben er zin in: als we opstaan is de lucht weer strakblauw en de zon laat zich van de beste kant zien!
We ontbijten buiten in de zon op het terras aan zee.

We rijden naar Lapta, omdat we daar zo'n interessant uitziend gebouw hebben zien liggen tegen de berg: dat moeten we van dichtbij zien.
Maar hoe kom je daar?


Er staat geen enkele aanwijzing en de weggetjes naar boven zijn steil en smal, best lastig om te keren en dat moest nogal eens een keer! Te voet kwamen we wel wat verder, maar nog niet de goede kant op.
Gelukkig komen er 3 vrouwen het pleintje op (het laatste halfuur hebben we nog geen sterveling gezien) die ons de weg aanduiden. Na 500 meter slingeren staan we weer voor een kruising zonder aanduiding, maar met een Cyprioot waar Peter maar weer eens in gesprek gaat. Het werkt!
Na 5 minuten rijden we verwachtingsvol de binnenplaats van het complex op. Er is een receptiegebouwtje (onbemand) en als we eens goed rondkeken zien we dat we een bejaardencomplex opgereden zijn. Daar ben ik nu net niet naar op zoek!





Rondom het kerkje zijn de gebouwtjes ingericht als bejaardenwoningen waar oude mensjes al dan niet met een stok of rollator rondkuieren, zich totaal niet bewust van de 2 toeristen die wat doelloos ronddwalen en van het mooie uitzicht genieten.

Na dit succesje bezoeken we Bellepais, een oud klooster. Het is prachtig van architectuur en goed bewaard.
Terwijl we hier rondkijken, tellen we 3 busgezelschappen die er komen en weer gaan: Polen, Duitsers en Italianen. Ze lopen haast hijgend achter hun gidsen aan.


Terug in Girne schuilen we eerst in de auto voor een buitje, lunchen we in het zonnetje en installeren ons met een boek op een zonning terras. Na 15 minuten houden we het voor gezien: de lucht kleurt donkergrijs en de eerste druppels vallen. We rijden terug naar ons hotelletje: 't is mooi geweest voor vandaag.

- Posted using BlogPress from my iPad

Famagusta

Als ik voortaan aan Famagusta denk, herinner ik me kerken! Een dik ommuurde (Ravelijn) oude stad waar het wemelt van de kerken, al dan niet omgetoverd tot moskee, al dan niet uit vervlogen tijden, maar vooral als restant en getuige van de tijd waarin Famagusta de rijkste stad ter wereld was.
Daarom geen enkele foto van een kerk: er is meer daar.


Zelfs als je niet de uitgestippelde stadsroute zou lopen, ontkom je er niet aan.
Ik zou dat ook niet proberen, want `t is echt de moeite waard.
Tegen de stadswal aan staat het kasteel van Othello waar hij zijn geliefde Desdemona heeft vermoord (Ik weet niet waarom hij dat deed, toch eens even opzoeken). Peter bekijkt nog even de binnenkant en klimt de trappen op voor een uitzicht op de haven; ik hou het even voor gezien en geniet van het warme zonnetje op een bankje: heerlijk!





De weg ernaar toe is vlak, met links en rechts in de verte een bergkam. Terug rijden wij weer een andere route door de bergen: ruiger dan gisteren.
In aanloop naar de bergkam merken we dat de Cyprioten zuinig zijn met richtingaanduidingen: we moeten een paar keer terug om een ander weggetje in te slaan, soms geholpen door een goed Engels sprekend meisje van een jaar of negen, dat glimt van trots dat het haar lukt om ons de goede weg op te krijgen.

Het is alweer een fijne dag geworden.


- Posted using BlogPress from my iPad

En route...

Na mijn aanvankelijke vreugde over de huurauto (een Renault Scenic Megane automaat: een op mijn verlanglijstje) vraag ik wanhopig aan de pompbediende bij het tankstation waar we eerst tanken of hij die dag mee wil gaan met ons om me te helpen: ik krijg maar niet te pakken hoe de knop werkt om de handrem eraf te halen. Hij lijkt er wel wat voor te voelen maar besluit toch om het me nog een keer goed uit te leggen en dat werkt. Geen problemen meer: een fijne auto!
We rijden ermee naar het oosten, langs de noordkust. Althans dat is de bedoeling. Al na een half uurtje lijken we in een fuik te rijden: bergopwaarts, over een heel smal weggetje. Als we nog net kunnen omkeren bij een opritje van een woonhuis, komt er een vriendelijke Engelsman voorbij die stopt en ons vertelt dat we echt wel de weg kunnen vervolgen hoor: we komen dan bij een piepklein bergdorpje. Maar dat is niet de bedoeling, leggen we uit, we willen langs de kust rijden. Omdat het te ingewikkeld is om uit te leggen hoe we op de goede weg komen, biedt hij aan voor ons uit te rijden en dan is het natuurlijk zo gepiept. We zijn en route....
Wat opvalt tijdens de rit langs glooiende velden is dat het licht prachtig is en de kleuren groen heel divers en fris: hier is het voorjaar volop begonnen.
Het landschap wordt aangestraald door een heerlijk zonnetje en de lucht is strak blauw.




Wij rijden door Kaplic naar het Kantarakasteel. Het uitzicht boven is prachtig: voor ons zien we aan beide zijden van een smalle strook schiereiland van Cyprus de Middellandse zee. Aan de overkant recht vooruit Syrie (Peter zegt: ...dichter bij Syrie zullen we voorlopig niet komen...Ik word er stil van.)




In Bogaz, net boven Iskele, lunchen we in een wel heel speciaal restaurant.
We mogen een tafeltje uitkiezen binnen, waar de helft van de vloer opnieuw gestort en betegeld wordt.




Er zijn een stuk of vijf tegelleggers en betonstorters mee bezig. We kiezen toch maar voor het terras. De uiterst vriendelijke eigenaresse en serveerster zet snel een tafeltje buiten: het enige op het immens grote terras, met uitzicht op de zee.




Het is een komisch gezicht en we hebben ontzettend lekker gedrunched (of heet dat niet zo als je na een late uitgebreide lunch niet meer hoeft te dineren? )




Een deel van het voorgerechtje...
van het vismenu.
- Posted using BlogPress from my iPad

Nicosia

Nicosia (Lefkosa in het Turks) kende ik alleen uit een smartlap van een zangeres zonder naam: nu weet ik hoe de stad eruit ziet, hoe die ruikt, hoe die voelt.
Het Turkse deel is gemoedelijk: smalle straatjes in het oude gedeelte, winkeltjes, oude mannetjes voor een koffieshop, lurkend aan hun sigaretje of pijpje.

De stad is bijzonder: het is een soort Berlijn, maar dan nog in 2013. Een verdeelde stad: het noordelijke deel is Turks Cyprus, het zuidelijke deel Grieks Cyprus. De scheiding loopt midden door de stad met dichtgemetselde straten, muurtjes, prikkeldraad.



Op 1 punt is een doorgang met 2 heuse douanekantoren waar je bij de paspoortcontrole landenstempels krijgt. Dat voelt tegennatuurlijk: hoezo laat je je paspoort zien midden in een winkelstraat? Van een en dezelfde stad?



Dat je in een rijker deel komt, is meteen te zien aan de soorten winkeltjes, de bestrating en de prijzen die aanzienlijk hoger liggen dan 10 meter terug. Maar net als in het Turkse gedeelte is er ook hier een kerk en/of kathedraal omgetoverd tot een moskee. Om toch met het gezicht naar Mekka te bidden zie je vreemde schuine opstellingen tussen de zo vertrouwde pilarenrij; naast de preekstoel een katheder voor de imam...
Wat ik wel apart vind, is dat er een buste staat van Makarios die uiteindelijk toch van het eiland verdreven is: kennelijk is de roem van de aartsbisschop en eerste president van het onafhankelijke Cyprus niet vergaan nadat hij in 1974 van het eiland verdreven is. Ook het bevrijdingsmonument maakt veel indruk.






De stad ruikt naar vers bereid eten (boregi, gevulde pannekoekjes tijdens de lunch in de Buyuk Han, in de Karavaserai) en koffie. Er zijn geen opdringerige detaillisten, alleen maar vriendelijke.

Na een fikse wandeling, hebben we de stad nog eens bekeken vanaf het dakterras van het Saray Hotel op het Ataturkplein. Het uitzicht is prachtig, maar ik zou er nog niet voor niks willen logeren met hun sjagrijnig personeel en ongezellige kille uitstraling.
Lekker terug naar Girne, met de dolmus, en daarna naar Lapta: Top Set Hotel met een glaasje raki....

- Posted using BlogPress from my iPad

Even uitblazen

Terwijl ik de titel van dit bericht las, dacht ik: " He, alweer...?"
En toch voelt het zo.

Afgelopen week heb ik
* mijn vader (90 jaar) mogen/moeten verhuizen van een bejaardenhuis in Bergen op Zoom naar een verzorgingshuis in Eindhoven. Gelukkig kreeg ik voldoende goede hulp, zowel bij het "outplacement" als bij de "intake-procedure", maar toch... Een 90-jarige die zijn hele leven in Het Krabbegat woonde, verkas je niet zonder emoties naar het Lampegat! Ik hoop wel dat het lichter wordt, ook voor hem.
De eerste voortekenen zijn hoopvol: hij accepteerde de verhuizing, leek op sommige momenten zelfs opgelucht en tevreden met de nieuwe stek.
De eerste twee dagen waren uiteraard heel verwarrend en greep hij terug op het vertrouwde; toch blijf ik hoopvol.

Afgelopen week heb ik
* ook mijn eerste bestuursvergadering als secretaris van de PvdA gehad en lukte het om het verslag binnen 2 dagen de deur uit te doen, tussen de vele ritjes naar het Krabbegat door. Voelde goed.

Afgelopen week heb ik
* collega's beter leren kennen door in dialoog te gaan.

Afgelopen week heb ik
* afgesloten met een middagje shoppen in Antwerpen met Koen, vooruitlopend op 30 augustus: daarover later meer!
Het was heerlijk om weer eens een paar uur met hem alleen door te brengen en bij te kletsen. Toen hij de lunchroom inkwam, had hij tegen de ober gezegd: " Eh... tja, ik ben op zoek naar mijn moeder."
Ik denk dat hij ze wel gevonden heeft.

En nu zijn Peter en ik op Cyprus (Turkse gedeelte): eerste dag. Lekker temperatuurtje, beetje zon, beetje regen. Lekker geslenterd door Girne, heerlijk gelunched.
---wordt vervolgd---



Girne (Kyrenia)





Vanuit balkonnetje in Top Set Hotel

- Posted using BlogPress from my iPad