De jungle

Na een volle dag luieren op het strand, inclusief Aloe Vera-massage, gaan we weer in de actie.

We huren 2 brommertjes en besluiten naar het Noorden te rijden. Als we net op weg zijn, verliest Peter zijn petje! He? We hebben geen helmen op...
Terug naar het guesthouse en toch maar voor de zekerheid helmen op (hier op Koh Samui kijken ze niet ze nauw, maar later ben ik blij omdat er ook kokosnoten geoogst worden. In Indonesie kwam er een naar beneden op 20 cm. afstand en ik kan je verzekeren dat dat heel erg schrikken is: dat gaat hard!)
We verkennen nog even het snorkelstrandje dat we ontdekt hebben: morgen eens uitproberen.




We komen langs de grote Buddha, waar we 8 jaar geleden een dakpannetje sponsorden voor 50 bath (ongeveer € 1,10) om het dak af te bouwen en we doen dat weer.
Het lijkt erop dat het meer ontbreekt aan werkkracht dan aan dakpannetjes, want de voorraad is enorm en het dak (hoe groot dat moet worden weten we natuurlijk niet) is duidelijk niet af.






Omdat de weg hiernaar toe erg druk is, besluiten we zuidwaarts te gaan via de binnenwegen. En dat is een goed besluit geweest: een enkel brommertje dat ons tegemoet komt en een enkel bestelbusje, verder alleen wij tussen de kokosplantages, steeds meer omhoog, uiteindelijk door de "jungle", althans zo wordt het aangeduid. Het klinkt spannender dan het is, maar het is wel geweldig mooi! Op het hoogste punt kunnen we zo beneden de zee weer zien liggen tussen de palmbomen en ander gebladerte door.

Peter lijkt op het brommertje weinig last van zijn rug te hebben en daar ben ik blij om. Vanochtend was het even zo erg dat hij echt geen houding konden vinden die niet enorm zeer deed .
Ook als we weer terug zijn, hoor ik hem er niet over klagen.

Wel pakken we op tijd onze rust aan het einde van de middag en in de vooravond. Dat doen we al een paar dagen en dat doet ons goed: we zullen het wel nodig hebben.

Intussen ben ik wel benieuwd hoe het met het thuisfront gaat, maar ja wij zijn hier al een halve dag verder, dus even wachten: mooie oefening in geduld.




Posted using BlogPress from my iPad

Koh Samui

De mannen zitten op een terras.
Ze lachen veel.
Ze hebben een poging gedaan er wild en jong uit te zien (dat laatste is niet gelukt: ze zijn duidelijk 50+).




De mannen weten wel waar ze gaan zitten: hier hebben ze hele lekkere, erg goedkope cocktails (uit een plastic beker, maar ja.... afwassen kost natuurlijk ook geld en zo heb je geen derving door breuk).

En ja, wij zitten er ook!

Als we nog maar net zitten komt er een jong Thais meisje langs dat naar de mannen kijkt. Net iets te lang om het achteloos te noemen.
De mannen staan op scherp en maken meteen contact: "Hello, beauty. Come here!"
En tot mijn stomme verbazing komt ze naar de mannen toe.
Gaat dat zo? Is het echt zo gemakkelijk?
Ze gaat naar de zonnebrilman en staat toe dat hij haar hand pakt en haar arm streelt.
Dat ontstaat er een gesprekje dat ik helaas niet meer kan volgen.
Het resultaat vind ik wel bemoedigend: ze schudt een aantal keren nee en met een allerliefste glimlach neemt ze afscheid: "Bye, bye!..."

De heren doen alsof ze hun nederlaag kunnen incasseren of sterker nog: Wat nou, dit is geen nederlaag! Dit was helemaal geen versierpoging!!!! en illustreren dit door puberaal te gaan lapdansen bij elkaar en oh, wat hebben wij een lol samen....

We zien er meer, van dit soort mannen! En, we zien ook mannen die erbij zitten alsof ze denken: He, ik ben er nu al twee dagen en ik heb nog geen Thaise kunnen verleiden?! Veel meer dan 8 jaar geleden en ook dat vind ik bemoedigend.

Na de cocktail slenteren we over de avondmarkt: er is hier veel te koop. Veel meer dan dat er gekocht gaat worden. Dat is misschien leuk voor de toeristen die wat te zien hebben op zo'n avond, maar toch triest voor de detaillisten.



Zijn er geen nieuwe, andere, verrassende zaken aan te bieden die wel wat opleveren?
Ik weet het niet.






Posted using BlogPress from my iPad

Een sleutelroman

Een man en een vrouw huren brommertjes op Koh Lanta.
Ze hebben zojuist besloten dat het de laatste dag op dit eiland is en dat ze morgen vertrekken naar Koh Samui. Verrassende wending, want aanvankelijk willen ze niet terug naar een eiland waar ze eerder waren. (Ze willen geen teleurstelling na hun eerdere verblijf van 8 jaar geleden wat zo geweldig leuk was.) Maar ze nemen toch het risico en gaan er vol voor: ze boeken zelfs hetzelfde resort...

De uitleg bij de knalgele, hippe brommertjes is goed. Sleutel naar links is zadel open voor opbergruimte, sleutel naar rechts = startklaar. Handrem vast en startknop indrukken en hup, gas geven en rijden maar... Verder hoeven ze nergens aan te komen: lekker simpel toch?

Ze rijden meteen naar de vuurtoren in het uiterste zuidpuntje, zo spreken ze af.
Hij rijdt voor en zij volgt: zo doen ze 't altijd.
Zij is dan ook nogal verbaasd als ze ineens aan de oostkant bij het hoofdstadje staan. Maar, dan hebben ze dat ook weer gezien!
Brommertjes op slot en even een foto van een mooie boom maken.






Als ze weer weg wiilen rijden, krijgt hij ineens de sleutel van zijn brommer niet meer in het daarvoor bestemde sleutelgat. He? Hoe kan dat nou?
Zij wacht rustig even af, vaak lossen dit soort vaker voorkomende problemen vanzelf op. Nu duurt het wel heel lang en zij laat hem zien op welke manier zij de sleutel erin heeft gekregen. Maar nee...hij heeft een heeel andere sleutel!

Hij wordt ongeduldig, wanhopig of overmoedig (wie zal het zeggen?) en hij drukt op een knopje. Dat maakt de zaak nog erger, want nu zit er een vergrendeling voor het sleutelgat.
Met haar sleutel waar een extra nippeltje aan zit, krijgen de jongetjes die inmiddels zijn komen helpen dat laatste probleem opgelost, maar met de sleutel van hem is de brommer daarna met geen mogelijkheid van het slot te krijgen.

Tot hij een helder moment krijgt: zijn brommer had nummer 3, maar toch niet A3? Dat is het nummer van de bungalow! Hij heeft de sleutel van de bungalow in zijn handen ipv de brommersleutel. Maar waar is die? Hij gaat naarstig op zoek in broekzakken en rugtascompartimenten. De helm moet af; hij bezwijkt haast onder het (angst)zweet. Maar dan vindt hij hem toch: gewoon in de linkerbroekzak waar hij al vier keer in gevoeld heeft.
De "Kop kun kra" en "Kop kun krap" (dank je wel) zijn niet van de lucht. Hun dank is groot; de jongens hebben lol.
De man en de vrouw gaan opgelucht verder het eiland verkennen.

Ze genieten van alles, ook van elkaar.













- Posted using BlogPress from my iPad

Je mag hier ook niks in een taxi!

Vandaag hebben we een eilandentocht met de longtailboot.
We nemen geen speedboot omdat daar alleen maar veel jonge mensen in zitten, althans dat nemen wij aan.
Ik weet niet of die aanname juist is geweest, maar ik weet wel dat er op onze longtailboot alleen maar jonge mensen zitten, buiten Peter en ik.
(Misschien gaan ouderen niet meer varen en snorkelen?)

Het is lang varen naar Ko Chuek, de eerste snorkelstek. En, omdat ik altijd zo eerlijk mogelijk wil zijn, ik moet zeggen dat die tegenvalt. Hier en daar wat geel met bruin gestreepte visjes die je overal tegenkomt en hier zelfs alleen als er vanaf de boten gevoerd wordt en een paar scholen piepkleine doorzichtige visjes.
De tweede stop is bij Koh Mook bij een cave waar je in colonne doorheen moet zwemmen om aan de andere kant bij een lagoon te komen.
Het is er erg druk en smal en na 10 meter ben ik Peter en de groep kwijt en ik besluit met een sliert Chinezen weer terug te gaan. Dat is voor mij een gouden greep. Peter en anderen vertellen naderhand dat het vreselijk dringen is geweest in de cave en dat ze ook snelheid moesten maken bij de terugkeer omdat de vloed nogal snel kwam: niks voor mij dus. Ik geniet van de foto's.



Van de tweede snorkelstek geniet ik wel: ik ontdek een paar hele grote bijzonder mooi gekleurde vissen boven het schaarse koraal dat nog in tact is.
(Wij vragen ons af of onze kleinkinderen nog mooie koraalriffen met vissen zullen kunnen zien: de teloorgang gaat snel).
De lunch is lekker op een prachtig strandje, waar we niets anders kunnen dan genieten van de natuur, wat mijmeren en kijken naar mensen.



En dat laatste brengt me terug naar 2 dagen geleden toen we in een langzaam rijdende en stilstaande file stonden om Bangkok uit te komen op weg naar het vliegveldje. Zo saai en je zoekt toch iets om te doen...maar wat?

Ik zie namelijk in de eerste meters van het water spelende, plagende en veel lachende jongelui. Een paar meter verder vormen zich koppeltjes die aan elkaar geklit in het water dobberen en doen vermoeden dat er wel activiteit onder water is.
Kijk, en zo kwam ik op de gedachten aan de taxi....
Zo saai.... En dan zoek je toch om iets te doen. Wij hadden gelukkig net gegeten en gedronken en wapens en huisdieren thuisgelaten, maar je mag hier in de taxi echt niets!






Als we terugkomen op Koh Lanta blijkt het daar de hele middag geregend te hebben en wij kregen geen drup. Heb je dan geluk of niet?

- Posted using BlogPress from my iPad

Piet Hein Eek op Koh Lanta

Een tropisch eiland: Koh Lanta in Thailand.
Een eenvoudig resort: Coco Lanta.
Een Bountystrandje voor de deur.




Fantastisch restaurantje met vlammende gerechten.

En, meubilair in het restaurant dat zo uit de designwinkel van Piet Hein Eek komt: gemaakt van sloophout en geverfd in dezelfde kleuren.
Ik zoek het nog eens even na op internet. Een tafel van Piet: 220x100 kost
€ 6.700,-- (dan is hij wel een keer of 6 afgelakt, dat wel). Dat is hier 300.000 bt.
(Voor 300 bt. kun je hier met twee personen uit eten, dat is dus 1000 x voor zo'n tafel)


Wat een contrasten.

Stof tot nadenken en



genieten...

Posted using BlogPress from my iPad

Fietsen in Bangkok

Voor de derde keer gaan we met Co van Kessel fietsen in Bangkok.
Zijn organisatie is uitgegroeid tot een "grote" hier:
- een mooi eigen pand, vlakbij het River Winkelcentrum, van waaruit je gratis per boot naar de skytrain en andere tussenliggende steigers wordt afgezet;
- centrale vertrekplaats ter plekke met zo veel fietsen dat je er wel een goede voor jou kunt vinden;
- eigen boten onderweg, waar alle 10 de fietsen (groter wordt de groep niet per boot) vakkundig worden ingeladen;
- centrale lunchplek, gedecoreerd met fietsen (ik vermoed ook van de zaak, maar dat weet ik niet zeker).
Dat laatste is tevens het enige wat ik deze keer minder vind (die oude rustplek aan de locale drijvende marktje waar je zelf iets te eten moest scoren...ik denk er met weemoed aan terug.)











Maar de rest van de tocht: wat een beleving weer! Door nauwe steegjes, over markten en langs tempels, over smalle betonnen fietspaden door de klongs en langs de (pandang)-plantages van Bangkok. Maar ook over een grote brug (vanwege een kapotte boot); stukje over de snelweg aan de verkeerde kant, terwijl de gids hevig met haar oranje petje zwaait om het tegemoetkomende verkeer te waarschuwen.











Als we ergens uitstappen, sta ik midden in de rode mieren die zich in een mum van tijd aan mijn linkerbeen omhoog gewerkt hebben tot in mijn short!
Als ik onhandige danspassen en gebaren sta te maken, word ik gered door de gids die er flink wat water over kwakt, terwijl mijn medefietsers mijn slippers miervrij maken. Zelf inspecteer ik de binnenkant van mijn broekspijpen.
Een mens kan wat meemaken!









's Middags maken we eerst gebruik van de gratis boot om naar de skytrain te gaan, maar daar wijzigen we ons oorspronkelijk plan om te gaan winkelen naar een wandeling 23 aanlegsteigers meer naar het Noorden, dus stappen we weer in de taxiboot.






Ik gebruik (noodgedwongen) de tijd om een dutje te doen: dat varen maakt zo slaperig en zeker in die warmte.
De wandeling is echt geweldig! Gingen we vanmorgen fietsend door de klongs, nu wandelen we erin en komen geregeld bij de mensen thuis, omdat we weer in een doodlopend steegje zijn of mogen via een trapje over hun muur naar de kade van de rivier om zo verder te kunnen. We zien het leven van alledag daar nu wel van heel dichtbij: we kijken letterlijk in hun slaapkamertjes en wandelen door hun woonkamers.
De Thaise mensen kijken nergens van op en zijn heel vriendelijk en behulpzaam.

Als we op een grotere weg lopen, ga ik eens op zoek naar een toilet. Ik probeer ergens een groot gebouw en loop naar binnen. Hoewel het aan de buitenkant absoluut niet te zien is, blijkt dit een restaurant.
"Speak Thai?" vraagt de ober en lacht om het hardst mee als wij lachend ontkennen. Maar met wijzen komen we heel ver. We eten een heerlijke steamboat.




's Avonds doen we niet veel meer: we genieten met een hapje en drankje van het uitzicht op de 25e ronddraaiende etage van het hotel.

Het is een mooie dag geweest!



- Posted using BlogPress from my iPad

Koninklijke en geestelijke rijkdom

We worden om 9.30 uur wakker: klokje rond geslapen.
Na het ontbijt gaan we de boot weer op en varen naar het Koninklijk Paleis.
De ingang die Peter vermoedt - daarom lopen we rechtsom in tegenstelling tot andere mensen - is verplaatst! We moeten nu bijna rondom het hele paleis lopen, maar ja, die witte muren daar hebben ze niet allemaal gezien en wij wel!

Het eerste uur kom ik niet goed op gang: ik ben nog zwaar vermoeid (zelfs na zo'n lange nacht) en ik heb veel last van de hitte. Na een uurtje neem ik even een time-out ergens in een buitengang waar de wind lekker doorheen jaagt, waardoor het wat verkoelend aanvoelt.


Als Peter na een kwartiertje terugkomt, voel ik me een stuk beter en kunnen we weer goed vooruit.
We komen in een stuk dat we vorige keer niet gezien hebben en we genieten van de prachtige paleisruimtes en -tuinen.









Daarna gaan we naar de tegenover liggende Wat Pho en ook daar zien we weer nieuwe dingen, ondanks het feit dat we hier ook al eerder waren. Het is heel rustig hier en vanwege het dreigende onweer met iets meer wind, is de temperatuur ook beter te hebben. Mooi!






We eten een soepje en laten ons terug naar het hotel varen, waar we bij Starbucks een lekkere frappocino kopen en mee naar boven nemen.
's Avonds gaan we eten bij Harmonique: lekker!
Garnalenpotje als voorgerecht en een noodlegerecht in een dunne pannekoek (mhhmmm) en gegrilde gamba's met heel veel knoflook....
De flessen met water staan op het nachtkastje.
De fietskleding voor morgen ligt klaar.
De wakeup call is om 5.40 uur.
Welterusten.


- Posted using BlogPress from my iPad

Thailand

Op de 1e Koningsdag in Nederland, vertrekken wij 's middags om een uur of 4 met de bus naar het station. Dat gaat nog goed. Als we daar aankomen moeten we bij het beursgebouw uitstappen en met onze koffers onder de tunnel door naar de voorkant lopen, tussen het feestgedruis door. We trappen in hardplastic bierglazen, ontwijken met onze koffers halfafgegeten broodjes met mayo en ketchup. De trein rijdt net voor ons neus weg, maar ach...we hebben vakantie en met de volgende zijn we ook ruimschoots op tijd op Schiphol. In de trein zelf ligt wel veel afval, maar de daders zijn in de steden aan het feesten: het is heerlijk rustig.

In het vliegtuig kan ik mijn ogen niet geloven: we hebben de rij bij de nooduitgang. 1 1/2 meter beenruimte minimaal en geen voorburen! Dat scheelt een slok op een borrel qua zitcomfort: slapen blijft ook daar niet eenvoudig.
Iets te laat vertrekken we, maar wij zijn keurig volgens schema in Bangkok: rond 14.00 uur plaatselijke tijd. Temperatuur: tussen 35 en 40 gr. volgens onze chauffeur en zo voelt het ook.

Grand China Princess voelt haast vertrouwd. Beneden hebben ze al wat gerenoveerd in de hal en er zit een Starbucks bij. Boven en in de eetzaal zien we dat de renovatie echt nodig is, maar dat ze nog niet tot de 10e etage gekomen zijn.

Na een soepje wandelen we naar de rivier en varen naar Khao San Road (backpackers-straatje). Vlak daarbij strijken we neer op een terrasje en daar houden we 't lang vol!

's Avonds eten we bij de aanlegsteiger in ChinaTown. Zo'n lekkere koriandersaus hebben we nooit geproefd! Heerlijk bij de zeebaars van Peter.
Om een uur of 9 's avonds ben ik afgebrand en duik lekker in bed!

- Posted using BlogPress from my iPad

De laatste dagen

"Goeiemorgen Els."
"Goeiemorgen Tineke, nog 4 dagen..."
En als ik rond de middag het gebouw uitloop: "...nog 3 1/2, Tineke."

Zo wordt er wel voor gezorgd dat ik me er heel goed van bewust ben dat dit mijn laatste dagen op school zijn.

En dat is goed, althans het voelt goed.






- Posted using BlogPress from my iPad

Stoppen met werken en stoppen met werken...

Nog 3 weken, om precies te zijn, van ieder 4 werkdagen: 12 werkdagen dan zit het erop.

Gek idee hoor, dat ik niet meer naar mijn school toe ga, geen projecten meer draai, geen studenten meer coach en dat ik dan toch, elke maand genoeg geld op mijn bankrekening krijg om te kunnen leven.
Sterker nog: pensioen - en over 2 maanden oaw - en dan krijg ik niet zo heel veel minder dan nu.
Ik denk dat ik ongeveer hetzelfde kan doen, als voorheen. Alleen sparen voor latere grote uitgaven zal niet meer zo hard gaan. Tsja?!

De laatste weken kijk ik, nog veel meer dan daarvoor, naar overlijdensadvertenties en met name naar het geboortejaar van de overledene.
Dat moet ik niet meer doen!

Ik kijk de laatste tijd ook veel minder vooruit naar de lange termijn: niet meer naar over een jaar of 5 of 10....... veel meer naar vandaag, morgen en over een paar weken of maanden.
Dat moet ik blijven doen!

Morgen is mijn laatste bezoek aan het laatste schoolproject ooit, althans in de vorm die 3 Peters, Paul en ik 12 jaar geleden bedachten voor het eindexamenjaar.
Weer bij de ouderenvereniging De Kersenplukkers in Mierlo.
Kan het nog symbolischer? Nog confronterender?

"Brabantse middag "Jong ontmoet oud" info 6 april zondag 14.00 uur"

De Vliegert in Mierlo









Ik denk het niet,
maar wat is dit veel beter dan na heel veel jaren van trouw en toewijding aan een bedrijf, ontslagen te worden. Zoals gisteren veel werknemers overkwam, in mijn geboorteplaats Bergen op Zoom, bij Philip Morris.
Ik denk vandaag heel vaak terug aan de jaren dat ik met studenten hier een rondleiding kreeg en dat ik trots was op het bedrijf dat zo'n geavanceerde distributieafdeling had, zo Amerikaans was en dat - zo vertelden de werknemers - zo goed was voor haar personeel.
Ik weet niet of ik er vandaag de dag nog zo trots op ben.














Posted using BlogPress from my iPad

I'm singing in the rain

Na een lekker ontbijtje in de patio van ons tijdelijk verblijf in Cordoba, steken we het straatje over en staan in de Mezquita. Ik weet niet hoe het kan, maar als Peter en Ad nog in de toch al lange rij voor de kaartjes staan ('t is 9.55 uur) hebben Gonnie en ik de tickets al te pakken.

Als we binnenkomen, zijn we overdonderd door wat we zien, horen en ruiken.
Een zuilengalerij; Gregoriaanse muziek van een dienst die bezig is en de geur van wierook.









We hopen dat het droog is als we buiten komen, maar dat blijkt ijdele hoop.
De hele middag blijft het regenen, maar in die mate dat je net niet echt heel nat wordt, maar wel moet zorgen voor een lekkere fleecetrui omdat het anders echt te koud wordt. Ik heb er zo een.

We lopen door steegjes, door winkeltjes, door patio's, over pleinen, langs bodega's en tapasrestaurantjes en bijna overal slaan we onze slag.
We kopen een leuk tuniekje, drinken koffie, eten tapas en drinken een wijntje en omdat het toch carnaval is, gooi ik er wat sfeer in door het zingen van Bergse vastenavendliedjes (in de straatjes waar we lopen zijn toch niet veel mensen en ik weiger aan te nemen dat er een causaal verband is).






Aan het einde van de middag nemen we even een time-out in het hotel om wat uit te rusten en op te warmen en maken plannen voor vanavond.
IK denk dat ze niet veel af zullen wijken van het programma van gisteren.
We zullen zien...

Andalusie

Centro Arte Pepe Espaliu



Hoe dicht kan je hotel bij de plaatselijke topattractie staan?
En dan ook nog een goede waardering krijgen bij tripadvisor?
En dat jij daar dan een paar dagen mag zijn?


De eerste dag heeft me al compleet in de relaxstand gebracht.

Hij begint met het herladen van de koffers van Gonnie en Ad die vergeten zijn dat we bij Ryanair maar voor 1 koffer per duo hebben gekozen. Gelukkig zijn we dan nog niet op het vliegveld.
De vlucht verloopt op schema (tehtehtehteh!!!). Na flink wat geharrewar rondom 1e chauffeur en creditcards, zijn we en route in onze VW Touran.
Spanje ligt in de blakende zon en onder een strakblauwe hemel.
We maken een stop bij een indrukwekkende kloof waar we ook een supervette lunch gebruiken (supervet in de oorspronkelijke betekenis van vet dan).
Het gebakken eitje, de bloedworsten, gebakken aardappelen en broodkruimels drijven in de olie. We proberen het vet wat te verdunnen met heerlijke witte wijn: je moet toch iets?


Cordoba bereiken is een, maar het hotel vinden en de parkeergarage inrijden is een ander verhaal. We doen er een klein uurtje over, ondanks de vele aanwijzingen van Gonnie en TomTom.
Maar dan staat de Touran ook strak ingeparkeerd in vak 6, waar de 2e chauffeur (of ben ik nou toch de 1e) hem nog maar niet zo uit gaat krijgen!

We vinden een gezellig tapasrestaurantje waar de gevoelstemperatuur van ons aanmerkelijk lager ligt dan die van de spanjaarden naast ons (maar wij winnen en de gaslamp blijft lekker aan). Het eten is echt heel erg lekker om van de wijn nog maar te zwijgen. We rekken e.e.a. door een kaartje te leggen en hebben ontzettend veel lol.
We gaan op tijd naar bed. Morgen zal de gevoelstemperatuur van ons ook wel weer op peil zijn.

Een nieuw jaar

Elk jaar hetzelfde: op de 1e januari begint er weer een nieuw jaar.

De jaarwisseling was anders: dit keer niet met zijn tweetjes, maar met zijn 5'en in Amsterdam. Dat was genieten, met "Harry" de kreeft; K-ijsberen; Carcassonne en een kippen-memoryspel dat niet te winnen was van kleinzoon Gijs, hoe hard we ook ons best deden!




Elk jaar weer 365 dagen de kans om gelukkig te zijn.

Ik lees even terug wat ik vorig jaar schreef en realiseer me dat ik een gelukkig jaar achter de rug heb, hoewel ik in september afscheid heb moeten nemen van mijn vader.
Ik ben nu de oudste en de enige in onze generatielijn.

En natuurlijk, ik maak me ook zorgen over welzijn en gezondheid van mensen in de directe omgeving...
En natuurlijk, ik heb ook bange momenten als ik me realiseer hoe kwetsbaar ook ik ben...(al wil ik altijd denken: ik niet!)
En natuurlijk, ik heb ook zo mijn angstdromen over wat mijn kinderen en kleinkinderen allemaal overkomt aan ellende... (Ze storten in een ravijn bij het skiën; ze verdrinken; ze raken betrokken bij een verkeersongeval; ze storten neer met een Boeing 7, 4 en nog wat....)

En toch...
Ik heb er weer zin in: een nieuw spannend jaar.
-365 dagen om keuzes te maken;
-365 dagen om doelen te stellen (ik hoorde vorig jaar dat dat belangrijk is in mijn levensfase...);
-365 dagen om gelukkig te zijn.

Dat geldt voor iedereen.




- Posted using BlogPress from my iPad

Bloggen in La Palma

Regelmatig krijg ik de vraag: "Waarvoor blog je eigenlijk? Ik vind het leuk om te lezen hoor en je schrijft wel leuk... Maar iedereen kan het lezen!"

Tja, ik antwoord dan dat ik het leuk vind om te schrijven en dat wat ik schrijf door iedereen gelezen mag worden.
Ik heb de afgelopen week gemerkt dat dat antwoord maar een deel van de waarheid is: iedereen mag het niet alleen lezen, nee, iedereen moet in de gelegenheid zijn om het te lezen, anders schrijf ik geen blog!

Op het prachtige eiland La Palma brengen we voor de 2e keer de kerstdagen door (pas op: misschien wordt het wel traditie en daar hou ik toch niet zo van?).
"Ons huisje" ligt in Los Llanos de Aridane en torent, tegen de bergwand gelegen, boven alle andere huizen uit, wijzen onze tijdelijke buren ons als we samen met een derde echtpaar bij het Shell-station staan te wachten tot onze gastheer ons ophaalt en voorrijdt op de steile bergwand omhoog (ik ben weer enorm blij met de felrode Skoda, automaat).
Het blijkt een ideale stek met slechts 1 minpuntje: er is geen internet!


Na een wat ongemakkelijk nacht op Schiphol en een prima vlucht zitten we op maandag om 12.45 uur al op ons terras bij Casas Bejenado in het zonnetje en met uitzicht op Los Llanos en de baai van Tazacorta.
Bungalow A blijkt volledig in de zon te liggen van ' s morgens vroeg tot zonsondergang (om ongeveer 18.00 uur).
Eind van de eerste middag gaan we naar beneden naar de Puerte van Tazacorte waar we in de tot taverne omgebouwde visserskapel tapas eten.
Ik schrijf die avond geen blog. (Geen idee immers wanneer ik met mijn i-padje op een wifi-spot beland....om te publiceren.)

Ook de hele tweede dag genieten we van de zon op ons terras. We gaan alleen voor boodschappen naar El Paso en 's avonds barbecuen we.

Op Eerste Kerstdag maken we 's morgens een wandeling bij El Pilar, aan de vulkaanroute. 's Middags zijn we weer bij de Taverne te vinden, voor lunch en zon.





Op Tweede Kerstdag maken we een wandeling boven op La Cumbrecita, aan de zuidzkant van de grote vulkaan. We zijn weer rond de middag terug en blijven thuis. (Politie van Nesbo en Slaap van Kepler zorgen ervoor dat we ons geen moment vervelen).
Later gaan we naar Las Manchas. We wandelen eerst nog wat in de mooie parken in Los Llanos en Las Manchas. Daarna eten we heerlijke tapas (en ik o.a. ook bloedworst, tot ontzetting van Peter) bij de Bodegon Tamanca.
Nog geen blog geschreven...

Vrijdag is een autoritdag. Het weer is niet zo geweldig, (d.w.z. 's morgens is het zwaar bewolkt). Onze autotocht gaat tegen de klok in om de gehele noordkant van het eiland. Het blijkt een zware klus om door Santa Cruz te komen: een van de doorgaande wegen is door de politie afgesloten en we moeten onze weg zoeken door de steegjes in de binnenstad, die flink verstopt zijn met andere zoekende mobilisten. We zijn drie kwartier bezig (en stiekum geniet ik ook van dit gewring door het verkeer) en dan zijn we eruit!
We drinken koffie in een cafe waar wel wifi is, maar ja, nu heb ik mijn i-pad niet bij me en bovendien heb ik nog geen blog geschreven....
We lunchen in Santo Domingo de Garafia, ook gewoon Garafia genoemd en aangegeven.








We maken ook nog een klein wandeltochtje bij Mirodor de Los Dragos. Het weer is dan inmiddels al lang weer opgeklaard en de zon is weer de baas!
Aan het einde van het tochtje drinken we koffie op het uitzichtspunt bij Los Llanos (Mirador El Time op 594 m).

Zaterdag zoeken we de zon. Eerst in Santa Cruz, en 's middags op het terras in Tazacorta. We barbecuen buiten en binnen eten we (het is toch net te fris geworden om buiten te zitten).

Zondag is zonnen, zonnen en zonnen. Heerlijk weer!


We zijn gedwongen om in het restaurant van derde keus te gaan dineren, tapas en mosselen, in El Paso. (Peters eerste keus, op de Hacienda beneden, en die van mij, tegen de steile helling gelegen Tasca Catalina, zijn allebei gesloten!).

En nu zijn we weer thuis, hebben we wifi en heb ik ineens zin om een blog te schrijven. Gek he? Een blog schrijf je toch voor jezelf?....



Peter Berkers

- Posted using BlogPress from my iPad

Over de PIZ

Een landelijk gelegen hotel, op loopafstand van het dorp Ootmarsum (een mooi oud dorp vol glaskunstenaars, galerietjes en een schoolmusum).


Een koffiekamer waar een stuk of 5/6 (min of meer) leeftijdgenoten koffie drinken en onwennig kennismaken: "Komt u ook voor de cursus?..." Welke cursus wordt niet benoemd. "Ja, zeker."

En dan komt de "juf" die zegt dat wij allemaal koffie mogen drinken uit de kan die op de bar staat.
Een kwartiertje later nodigt ze ons uit in de "Eerste Kamer" en begint de lange intro en het kennismaken (waar je woont, gewoond hebt, hoe lang je werkt en waar etc. etc...) Hetty, zo blijkt de juf te heten, krijgt ons achter de tafels uit en de 2e koffieronde verloopt aanmerkelijk relaxter.
Als ook mijn partner 's avonds aansluit (de enige die nog jaaaren doorwerkt) voelt hij een achterstand: er is die middag dus kennelijk al het een en ander gebeurd.


De overige dagen verlopen min of meer hetzelfde: een ochtend-, middag- en avondprogramma, rondom diverse thema's: werk/sociaal leven/ gezondheid/financien/vrije tijd etc., en ook over betekenis en waarden.
Ook een avondje aow, pensioen en testament.
Klinkt bijna allemaal saai, suf en als iets waarover ik een paar jaar geleden absoluut geen driedaagse cursus zou hebben willen doen.
Maar ik deed het nu wel: met een stel leuke, fijne mensen en ik heb er geen spijt van.

Er stond een quote op de flapover toen we begonnen:
Ik sta even stil en dat is een hele vooruitgang.
En zo is het maar net: ik ben blij dat ik het ons gegund heb.

- Posted using BlogPress from my iPad

Juf! Hoe oud bent U?

De eerste keer dat ik het wat moeilijk vond om die vraag van een student te beantwoorden, was toen ik net 40 was geworden.
"Oh, dan bent u even oud als ons mam?!...." Au! Dat kwam aan.
Inmiddels ben ik even oud als hun oma en nog een maand of vijf aan het werk: in mei word ik 65! Niet te geloven...

Niet dat je het niet ziet aan me (mijn haren worden donkerder en dus grijzer, denk ik - ik heb nog steeds coupe soleil -; de wallen onder mijn ogen zitten er niet alleen na een feestje en die erboven beginnen gevaarlijk naar beneden te zakken);
niet dat ik het niet voel aan mijn lijf (artrosevingers, rommelige polsbotjes en beenkrampen 's nachts);
niet dat ik het niet merk aan mijn tempo (het gaat allemaal toch iets trager dan 10 jaar geleden, al wil ik dat eigenlijk liever niet toegeven);
En verder? De bloeddruk van een jonge meid en nergens last van! (Ik laat ook niks controleren: ik voel me prima en ik ga het niet opzoeken...)



2013
Mij hoor je niet klagen. (NB bovenstaande foto is gefotoshopped.)

Maar: in mijn hoofd ben ik nog geen 65! Ik schaam me al jaren rot als ik in de rij moet staan voor een griepspuit (he, dat zijn toch niet mijn leeftijdsgenoten!?).

Als ik straks voor altijd zelf over mijn tijd kan beschikken wil ik:
- zomaar naar mijn kinderen en kleinkinderen gaan als ik zin heb;
- naar een lunchconcert als er iets moois is;
- naar een museum; een tentoonstelling; een cursus; een workshop;
- naar vriendinnen die ik verwaarloosd heb;
- meer tijd stoppen in mijn politieke partij;
- heel actief zijn in de clientenraad van een zorgcentrum
- reizen, reizen en reizen met Peter
- ....
- ....

En, morgen ga ik naar Ootmarsum: een 3- daagse Pensioen-In-Zicht cursus!
Ik kijk ernaar uit omdat ik dan even een paar dagen rust heb na een paar hele hectische weken op het werk, maar verder begin ik me - naarmate deze dag verstrijkt en ik mijn koffertje in moet gaan pakken - steeds meer af te vragen waarom ik me in vredesnaam heb aangemeld!

Ik laat het weten, een dezer dagen.



2013
Mij hoor je nog steeds niet klagen. (NB Deze foto is niet gefotoshopped.)


- Posted using BlogPress from my iPad