Fietsen in Bangkok

Voor de derde keer gaan we met Co van Kessel fietsen in Bangkok.
Zijn organisatie is uitgegroeid tot een "grote" hier:
- een mooi eigen pand, vlakbij het River Winkelcentrum, van waaruit je gratis per boot naar de skytrain en andere tussenliggende steigers wordt afgezet;
- centrale vertrekplaats ter plekke met zo veel fietsen dat je er wel een goede voor jou kunt vinden;
- eigen boten onderweg, waar alle 10 de fietsen (groter wordt de groep niet per boot) vakkundig worden ingeladen;
- centrale lunchplek, gedecoreerd met fietsen (ik vermoed ook van de zaak, maar dat weet ik niet zeker).
Dat laatste is tevens het enige wat ik deze keer minder vind (die oude rustplek aan de locale drijvende marktje waar je zelf iets te eten moest scoren...ik denk er met weemoed aan terug.)











Maar de rest van de tocht: wat een beleving weer! Door nauwe steegjes, over markten en langs tempels, over smalle betonnen fietspaden door de klongs en langs de (pandang)-plantages van Bangkok. Maar ook over een grote brug (vanwege een kapotte boot); stukje over de snelweg aan de verkeerde kant, terwijl de gids hevig met haar oranje petje zwaait om het tegemoetkomende verkeer te waarschuwen.











Als we ergens uitstappen, sta ik midden in de rode mieren die zich in een mum van tijd aan mijn linkerbeen omhoog gewerkt hebben tot in mijn short!
Als ik onhandige danspassen en gebaren sta te maken, word ik gered door de gids die er flink wat water over kwakt, terwijl mijn medefietsers mijn slippers miervrij maken. Zelf inspecteer ik de binnenkant van mijn broekspijpen.
Een mens kan wat meemaken!









's Middags maken we eerst gebruik van de gratis boot om naar de skytrain te gaan, maar daar wijzigen we ons oorspronkelijk plan om te gaan winkelen naar een wandeling 23 aanlegsteigers meer naar het Noorden, dus stappen we weer in de taxiboot.






Ik gebruik (noodgedwongen) de tijd om een dutje te doen: dat varen maakt zo slaperig en zeker in die warmte.
De wandeling is echt geweldig! Gingen we vanmorgen fietsend door de klongs, nu wandelen we erin en komen geregeld bij de mensen thuis, omdat we weer in een doodlopend steegje zijn of mogen via een trapje over hun muur naar de kade van de rivier om zo verder te kunnen. We zien het leven van alledag daar nu wel van heel dichtbij: we kijken letterlijk in hun slaapkamertjes en wandelen door hun woonkamers.
De Thaise mensen kijken nergens van op en zijn heel vriendelijk en behulpzaam.

Als we op een grotere weg lopen, ga ik eens op zoek naar een toilet. Ik probeer ergens een groot gebouw en loop naar binnen. Hoewel het aan de buitenkant absoluut niet te zien is, blijkt dit een restaurant.
"Speak Thai?" vraagt de ober en lacht om het hardst mee als wij lachend ontkennen. Maar met wijzen komen we heel ver. We eten een heerlijke steamboat.




's Avonds doen we niet veel meer: we genieten met een hapje en drankje van het uitzicht op de 25e ronddraaiende etage van het hotel.

Het is een mooie dag geweest!



- Posted using BlogPress from my iPad

Koninklijke en geestelijke rijkdom

We worden om 9.30 uur wakker: klokje rond geslapen.
Na het ontbijt gaan we de boot weer op en varen naar het Koninklijk Paleis.
De ingang die Peter vermoedt - daarom lopen we rechtsom in tegenstelling tot andere mensen - is verplaatst! We moeten nu bijna rondom het hele paleis lopen, maar ja, die witte muren daar hebben ze niet allemaal gezien en wij wel!

Het eerste uur kom ik niet goed op gang: ik ben nog zwaar vermoeid (zelfs na zo'n lange nacht) en ik heb veel last van de hitte. Na een uurtje neem ik even een time-out ergens in een buitengang waar de wind lekker doorheen jaagt, waardoor het wat verkoelend aanvoelt.


Als Peter na een kwartiertje terugkomt, voel ik me een stuk beter en kunnen we weer goed vooruit.
We komen in een stuk dat we vorige keer niet gezien hebben en we genieten van de prachtige paleisruimtes en -tuinen.









Daarna gaan we naar de tegenover liggende Wat Pho en ook daar zien we weer nieuwe dingen, ondanks het feit dat we hier ook al eerder waren. Het is heel rustig hier en vanwege het dreigende onweer met iets meer wind, is de temperatuur ook beter te hebben. Mooi!






We eten een soepje en laten ons terug naar het hotel varen, waar we bij Starbucks een lekkere frappocino kopen en mee naar boven nemen.
's Avonds gaan we eten bij Harmonique: lekker!
Garnalenpotje als voorgerecht en een noodlegerecht in een dunne pannekoek (mhhmmm) en gegrilde gamba's met heel veel knoflook....
De flessen met water staan op het nachtkastje.
De fietskleding voor morgen ligt klaar.
De wakeup call is om 5.40 uur.
Welterusten.


- Posted using BlogPress from my iPad

Thailand

Op de 1e Koningsdag in Nederland, vertrekken wij 's middags om een uur of 4 met de bus naar het station. Dat gaat nog goed. Als we daar aankomen moeten we bij het beursgebouw uitstappen en met onze koffers onder de tunnel door naar de voorkant lopen, tussen het feestgedruis door. We trappen in hardplastic bierglazen, ontwijken met onze koffers halfafgegeten broodjes met mayo en ketchup. De trein rijdt net voor ons neus weg, maar ach...we hebben vakantie en met de volgende zijn we ook ruimschoots op tijd op Schiphol. In de trein zelf ligt wel veel afval, maar de daders zijn in de steden aan het feesten: het is heerlijk rustig.

In het vliegtuig kan ik mijn ogen niet geloven: we hebben de rij bij de nooduitgang. 1 1/2 meter beenruimte minimaal en geen voorburen! Dat scheelt een slok op een borrel qua zitcomfort: slapen blijft ook daar niet eenvoudig.
Iets te laat vertrekken we, maar wij zijn keurig volgens schema in Bangkok: rond 14.00 uur plaatselijke tijd. Temperatuur: tussen 35 en 40 gr. volgens onze chauffeur en zo voelt het ook.

Grand China Princess voelt haast vertrouwd. Beneden hebben ze al wat gerenoveerd in de hal en er zit een Starbucks bij. Boven en in de eetzaal zien we dat de renovatie echt nodig is, maar dat ze nog niet tot de 10e etage gekomen zijn.

Na een soepje wandelen we naar de rivier en varen naar Khao San Road (backpackers-straatje). Vlak daarbij strijken we neer op een terrasje en daar houden we 't lang vol!

's Avonds eten we bij de aanlegsteiger in ChinaTown. Zo'n lekkere koriandersaus hebben we nooit geproefd! Heerlijk bij de zeebaars van Peter.
Om een uur of 9 's avonds ben ik afgebrand en duik lekker in bed!

- Posted using BlogPress from my iPad

De laatste dagen

"Goeiemorgen Els."
"Goeiemorgen Tineke, nog 4 dagen..."
En als ik rond de middag het gebouw uitloop: "...nog 3 1/2, Tineke."

Zo wordt er wel voor gezorgd dat ik me er heel goed van bewust ben dat dit mijn laatste dagen op school zijn.

En dat is goed, althans het voelt goed.






- Posted using BlogPress from my iPad

Stoppen met werken en stoppen met werken...

Nog 3 weken, om precies te zijn, van ieder 4 werkdagen: 12 werkdagen dan zit het erop.

Gek idee hoor, dat ik niet meer naar mijn school toe ga, geen projecten meer draai, geen studenten meer coach en dat ik dan toch, elke maand genoeg geld op mijn bankrekening krijg om te kunnen leven.
Sterker nog: pensioen - en over 2 maanden oaw - en dan krijg ik niet zo heel veel minder dan nu.
Ik denk dat ik ongeveer hetzelfde kan doen, als voorheen. Alleen sparen voor latere grote uitgaven zal niet meer zo hard gaan. Tsja?!

De laatste weken kijk ik, nog veel meer dan daarvoor, naar overlijdensadvertenties en met name naar het geboortejaar van de overledene.
Dat moet ik niet meer doen!

Ik kijk de laatste tijd ook veel minder vooruit naar de lange termijn: niet meer naar over een jaar of 5 of 10....... veel meer naar vandaag, morgen en over een paar weken of maanden.
Dat moet ik blijven doen!

Morgen is mijn laatste bezoek aan het laatste schoolproject ooit, althans in de vorm die 3 Peters, Paul en ik 12 jaar geleden bedachten voor het eindexamenjaar.
Weer bij de ouderenvereniging De Kersenplukkers in Mierlo.
Kan het nog symbolischer? Nog confronterender?

"Brabantse middag "Jong ontmoet oud" info 6 april zondag 14.00 uur"

De Vliegert in Mierlo









Ik denk het niet,
maar wat is dit veel beter dan na heel veel jaren van trouw en toewijding aan een bedrijf, ontslagen te worden. Zoals gisteren veel werknemers overkwam, in mijn geboorteplaats Bergen op Zoom, bij Philip Morris.
Ik denk vandaag heel vaak terug aan de jaren dat ik met studenten hier een rondleiding kreeg en dat ik trots was op het bedrijf dat zo'n geavanceerde distributieafdeling had, zo Amerikaans was en dat - zo vertelden de werknemers - zo goed was voor haar personeel.
Ik weet niet of ik er vandaag de dag nog zo trots op ben.














Posted using BlogPress from my iPad

I'm singing in the rain

Na een lekker ontbijtje in de patio van ons tijdelijk verblijf in Cordoba, steken we het straatje over en staan in de Mezquita. Ik weet niet hoe het kan, maar als Peter en Ad nog in de toch al lange rij voor de kaartjes staan ('t is 9.55 uur) hebben Gonnie en ik de tickets al te pakken.

Als we binnenkomen, zijn we overdonderd door wat we zien, horen en ruiken.
Een zuilengalerij; Gregoriaanse muziek van een dienst die bezig is en de geur van wierook.









We hopen dat het droog is als we buiten komen, maar dat blijkt ijdele hoop.
De hele middag blijft het regenen, maar in die mate dat je net niet echt heel nat wordt, maar wel moet zorgen voor een lekkere fleecetrui omdat het anders echt te koud wordt. Ik heb er zo een.

We lopen door steegjes, door winkeltjes, door patio's, over pleinen, langs bodega's en tapasrestaurantjes en bijna overal slaan we onze slag.
We kopen een leuk tuniekje, drinken koffie, eten tapas en drinken een wijntje en omdat het toch carnaval is, gooi ik er wat sfeer in door het zingen van Bergse vastenavendliedjes (in de straatjes waar we lopen zijn toch niet veel mensen en ik weiger aan te nemen dat er een causaal verband is).






Aan het einde van de middag nemen we even een time-out in het hotel om wat uit te rusten en op te warmen en maken plannen voor vanavond.
IK denk dat ze niet veel af zullen wijken van het programma van gisteren.
We zullen zien...

Andalusie

Centro Arte Pepe Espaliu



Hoe dicht kan je hotel bij de plaatselijke topattractie staan?
En dan ook nog een goede waardering krijgen bij tripadvisor?
En dat jij daar dan een paar dagen mag zijn?


De eerste dag heeft me al compleet in de relaxstand gebracht.

Hij begint met het herladen van de koffers van Gonnie en Ad die vergeten zijn dat we bij Ryanair maar voor 1 koffer per duo hebben gekozen. Gelukkig zijn we dan nog niet op het vliegveld.
De vlucht verloopt op schema (tehtehtehteh!!!). Na flink wat geharrewar rondom 1e chauffeur en creditcards, zijn we en route in onze VW Touran.
Spanje ligt in de blakende zon en onder een strakblauwe hemel.
We maken een stop bij een indrukwekkende kloof waar we ook een supervette lunch gebruiken (supervet in de oorspronkelijke betekenis van vet dan).
Het gebakken eitje, de bloedworsten, gebakken aardappelen en broodkruimels drijven in de olie. We proberen het vet wat te verdunnen met heerlijke witte wijn: je moet toch iets?


Cordoba bereiken is een, maar het hotel vinden en de parkeergarage inrijden is een ander verhaal. We doen er een klein uurtje over, ondanks de vele aanwijzingen van Gonnie en TomTom.
Maar dan staat de Touran ook strak ingeparkeerd in vak 6, waar de 2e chauffeur (of ben ik nou toch de 1e) hem nog maar niet zo uit gaat krijgen!

We vinden een gezellig tapasrestaurantje waar de gevoelstemperatuur van ons aanmerkelijk lager ligt dan die van de spanjaarden naast ons (maar wij winnen en de gaslamp blijft lekker aan). Het eten is echt heel erg lekker om van de wijn nog maar te zwijgen. We rekken e.e.a. door een kaartje te leggen en hebben ontzettend veel lol.
We gaan op tijd naar bed. Morgen zal de gevoelstemperatuur van ons ook wel weer op peil zijn.

Een nieuw jaar

Elk jaar hetzelfde: op de 1e januari begint er weer een nieuw jaar.

De jaarwisseling was anders: dit keer niet met zijn tweetjes, maar met zijn 5'en in Amsterdam. Dat was genieten, met "Harry" de kreeft; K-ijsberen; Carcassonne en een kippen-memoryspel dat niet te winnen was van kleinzoon Gijs, hoe hard we ook ons best deden!




Elk jaar weer 365 dagen de kans om gelukkig te zijn.

Ik lees even terug wat ik vorig jaar schreef en realiseer me dat ik een gelukkig jaar achter de rug heb, hoewel ik in september afscheid heb moeten nemen van mijn vader.
Ik ben nu de oudste en de enige in onze generatielijn.

En natuurlijk, ik maak me ook zorgen over welzijn en gezondheid van mensen in de directe omgeving...
En natuurlijk, ik heb ook bange momenten als ik me realiseer hoe kwetsbaar ook ik ben...(al wil ik altijd denken: ik niet!)
En natuurlijk, ik heb ook zo mijn angstdromen over wat mijn kinderen en kleinkinderen allemaal overkomt aan ellende... (Ze storten in een ravijn bij het skiën; ze verdrinken; ze raken betrokken bij een verkeersongeval; ze storten neer met een Boeing 7, 4 en nog wat....)

En toch...
Ik heb er weer zin in: een nieuw spannend jaar.
-365 dagen om keuzes te maken;
-365 dagen om doelen te stellen (ik hoorde vorig jaar dat dat belangrijk is in mijn levensfase...);
-365 dagen om gelukkig te zijn.

Dat geldt voor iedereen.




- Posted using BlogPress from my iPad

Bloggen in La Palma

Regelmatig krijg ik de vraag: "Waarvoor blog je eigenlijk? Ik vind het leuk om te lezen hoor en je schrijft wel leuk... Maar iedereen kan het lezen!"

Tja, ik antwoord dan dat ik het leuk vind om te schrijven en dat wat ik schrijf door iedereen gelezen mag worden.
Ik heb de afgelopen week gemerkt dat dat antwoord maar een deel van de waarheid is: iedereen mag het niet alleen lezen, nee, iedereen moet in de gelegenheid zijn om het te lezen, anders schrijf ik geen blog!

Op het prachtige eiland La Palma brengen we voor de 2e keer de kerstdagen door (pas op: misschien wordt het wel traditie en daar hou ik toch niet zo van?).
"Ons huisje" ligt in Los Llanos de Aridane en torent, tegen de bergwand gelegen, boven alle andere huizen uit, wijzen onze tijdelijke buren ons als we samen met een derde echtpaar bij het Shell-station staan te wachten tot onze gastheer ons ophaalt en voorrijdt op de steile bergwand omhoog (ik ben weer enorm blij met de felrode Skoda, automaat).
Het blijkt een ideale stek met slechts 1 minpuntje: er is geen internet!


Na een wat ongemakkelijk nacht op Schiphol en een prima vlucht zitten we op maandag om 12.45 uur al op ons terras bij Casas Bejenado in het zonnetje en met uitzicht op Los Llanos en de baai van Tazacorta.
Bungalow A blijkt volledig in de zon te liggen van ' s morgens vroeg tot zonsondergang (om ongeveer 18.00 uur).
Eind van de eerste middag gaan we naar beneden naar de Puerte van Tazacorte waar we in de tot taverne omgebouwde visserskapel tapas eten.
Ik schrijf die avond geen blog. (Geen idee immers wanneer ik met mijn i-padje op een wifi-spot beland....om te publiceren.)

Ook de hele tweede dag genieten we van de zon op ons terras. We gaan alleen voor boodschappen naar El Paso en 's avonds barbecuen we.

Op Eerste Kerstdag maken we 's morgens een wandeling bij El Pilar, aan de vulkaanroute. 's Middags zijn we weer bij de Taverne te vinden, voor lunch en zon.





Op Tweede Kerstdag maken we een wandeling boven op La Cumbrecita, aan de zuidzkant van de grote vulkaan. We zijn weer rond de middag terug en blijven thuis. (Politie van Nesbo en Slaap van Kepler zorgen ervoor dat we ons geen moment vervelen).
Later gaan we naar Las Manchas. We wandelen eerst nog wat in de mooie parken in Los Llanos en Las Manchas. Daarna eten we heerlijke tapas (en ik o.a. ook bloedworst, tot ontzetting van Peter) bij de Bodegon Tamanca.
Nog geen blog geschreven...

Vrijdag is een autoritdag. Het weer is niet zo geweldig, (d.w.z. 's morgens is het zwaar bewolkt). Onze autotocht gaat tegen de klok in om de gehele noordkant van het eiland. Het blijkt een zware klus om door Santa Cruz te komen: een van de doorgaande wegen is door de politie afgesloten en we moeten onze weg zoeken door de steegjes in de binnenstad, die flink verstopt zijn met andere zoekende mobilisten. We zijn drie kwartier bezig (en stiekum geniet ik ook van dit gewring door het verkeer) en dan zijn we eruit!
We drinken koffie in een cafe waar wel wifi is, maar ja, nu heb ik mijn i-pad niet bij me en bovendien heb ik nog geen blog geschreven....
We lunchen in Santo Domingo de Garafia, ook gewoon Garafia genoemd en aangegeven.








We maken ook nog een klein wandeltochtje bij Mirodor de Los Dragos. Het weer is dan inmiddels al lang weer opgeklaard en de zon is weer de baas!
Aan het einde van het tochtje drinken we koffie op het uitzichtspunt bij Los Llanos (Mirador El Time op 594 m).

Zaterdag zoeken we de zon. Eerst in Santa Cruz, en 's middags op het terras in Tazacorta. We barbecuen buiten en binnen eten we (het is toch net te fris geworden om buiten te zitten).

Zondag is zonnen, zonnen en zonnen. Heerlijk weer!


We zijn gedwongen om in het restaurant van derde keus te gaan dineren, tapas en mosselen, in El Paso. (Peters eerste keus, op de Hacienda beneden, en die van mij, tegen de steile helling gelegen Tasca Catalina, zijn allebei gesloten!).

En nu zijn we weer thuis, hebben we wifi en heb ik ineens zin om een blog te schrijven. Gek he? Een blog schrijf je toch voor jezelf?....



Peter Berkers

- Posted using BlogPress from my iPad

Over de PIZ

Een landelijk gelegen hotel, op loopafstand van het dorp Ootmarsum (een mooi oud dorp vol glaskunstenaars, galerietjes en een schoolmusum).


Een koffiekamer waar een stuk of 5/6 (min of meer) leeftijdgenoten koffie drinken en onwennig kennismaken: "Komt u ook voor de cursus?..." Welke cursus wordt niet benoemd. "Ja, zeker."

En dan komt de "juf" die zegt dat wij allemaal koffie mogen drinken uit de kan die op de bar staat.
Een kwartiertje later nodigt ze ons uit in de "Eerste Kamer" en begint de lange intro en het kennismaken (waar je woont, gewoond hebt, hoe lang je werkt en waar etc. etc...) Hetty, zo blijkt de juf te heten, krijgt ons achter de tafels uit en de 2e koffieronde verloopt aanmerkelijk relaxter.
Als ook mijn partner 's avonds aansluit (de enige die nog jaaaren doorwerkt) voelt hij een achterstand: er is die middag dus kennelijk al het een en ander gebeurd.


De overige dagen verlopen min of meer hetzelfde: een ochtend-, middag- en avondprogramma, rondom diverse thema's: werk/sociaal leven/ gezondheid/financien/vrije tijd etc., en ook over betekenis en waarden.
Ook een avondje aow, pensioen en testament.
Klinkt bijna allemaal saai, suf en als iets waarover ik een paar jaar geleden absoluut geen driedaagse cursus zou hebben willen doen.
Maar ik deed het nu wel: met een stel leuke, fijne mensen en ik heb er geen spijt van.

Er stond een quote op de flapover toen we begonnen:
Ik sta even stil en dat is een hele vooruitgang.
En zo is het maar net: ik ben blij dat ik het ons gegund heb.

- Posted using BlogPress from my iPad

Juf! Hoe oud bent U?

De eerste keer dat ik het wat moeilijk vond om die vraag van een student te beantwoorden, was toen ik net 40 was geworden.
"Oh, dan bent u even oud als ons mam?!...." Au! Dat kwam aan.
Inmiddels ben ik even oud als hun oma en nog een maand of vijf aan het werk: in mei word ik 65! Niet te geloven...

Niet dat je het niet ziet aan me (mijn haren worden donkerder en dus grijzer, denk ik - ik heb nog steeds coupe soleil -; de wallen onder mijn ogen zitten er niet alleen na een feestje en die erboven beginnen gevaarlijk naar beneden te zakken);
niet dat ik het niet voel aan mijn lijf (artrosevingers, rommelige polsbotjes en beenkrampen 's nachts);
niet dat ik het niet merk aan mijn tempo (het gaat allemaal toch iets trager dan 10 jaar geleden, al wil ik dat eigenlijk liever niet toegeven);
En verder? De bloeddruk van een jonge meid en nergens last van! (Ik laat ook niks controleren: ik voel me prima en ik ga het niet opzoeken...)



2013
Mij hoor je niet klagen. (NB bovenstaande foto is gefotoshopped.)

Maar: in mijn hoofd ben ik nog geen 65! Ik schaam me al jaren rot als ik in de rij moet staan voor een griepspuit (he, dat zijn toch niet mijn leeftijdsgenoten!?).

Als ik straks voor altijd zelf over mijn tijd kan beschikken wil ik:
- zomaar naar mijn kinderen en kleinkinderen gaan als ik zin heb;
- naar een lunchconcert als er iets moois is;
- naar een museum; een tentoonstelling; een cursus; een workshop;
- naar vriendinnen die ik verwaarloosd heb;
- meer tijd stoppen in mijn politieke partij;
- heel actief zijn in de clientenraad van een zorgcentrum
- reizen, reizen en reizen met Peter
- ....
- ....

En, morgen ga ik naar Ootmarsum: een 3- daagse Pensioen-In-Zicht cursus!
Ik kijk ernaar uit omdat ik dan even een paar dagen rust heb na een paar hele hectische weken op het werk, maar verder begin ik me - naarmate deze dag verstrijkt en ik mijn koffertje in moet gaan pakken - steeds meer af te vragen waarom ik me in vredesnaam heb aangemeld!

Ik laat het weten, een dezer dagen.



2013
Mij hoor je nog steeds niet klagen. (NB Deze foto is niet gefotoshopped.)


- Posted using BlogPress from my iPad

En dan zijn we weer thuis

Donderdag moet - qua weer - de beste dag worden: we hebben er zin in!

We gaan een grote wandeling maken in Locronan en kiezen voor het processiepad:
lengte 8,5 km.
hoogteverschil 125 m.
duur: 2 uur 30 minuten
moeilijkheidsgraad: 1 kruisje
Moet lukken, toch?

Ik begin maar met het resultaat:
(af en toe een zonnetje, maar we hielden het niet helemaal droog)
lengte 8,5 km (leek het dubbele)
hoogteverschil klopt, maar dan wel 5 keer op en neer!
duur: 3 uur (valt nog mee! )
moeilijkheidsgraad: het was inderdaad een kruis!

Maar wat heb ik genoten!

Enkele impressies van onderweg:

Peter houdt een donderpreek



We komen langs kastanjebomen (tamme) en appelbomen (zure).






We wandelen door een mysterieus bos, met door mos bedekte boomstammen.







's Avonds volgt de beloning!





De reis terug op vrijdag gaat zo goed dat we besluiten om het toch maar in een keer te rijden.
Rond het avondeten zijn we weer in Arras en eten bij hetzelfde Italiaans restaurantje waar we vorige week bij de start ook waren: heerlijk!

Om 22.40 schenk ik thuis een wijntje in en nemen we vluchtig de post door.
Lekker even in de sauna, douchen en eigen bed.
We zijn boffers!



- Posted using BlogPress from my iPad

Schiereiland Crozon

's Morgens rijden we naar Crozon en we willen graag op de heuvel bij
Ste. Marie du Menez Hom kijken waar we die dag naar toe gaan: het hele eiland moet te overzien zijn.
Niet als wij er voorbij komen: het ligt totaal in de mist.
Als we naar beneden rijden wordt het zicht beter en als we Camaret-sur-Mer inrijden schijnt weer volop de zon!

We halen de fietsen van de drager en rijden over de natuurlijke dam naar de kapel Notre Dame de Rocamodour (deze dame komen we wel heel vaak tegen deze keer: we waren ook al op haar schuit in Douarnenez!).










We lunchen eerst in de stralende zon bij het haventje






en daarna fietsen we naar Fort du Toulinguet (nou, fietsen is echt te veel gezegd: we zeulen de fietsen aan de hand mee omhoog...). Boven zetten we ze weg en leggen de rest van de tocht te voet af: klauterend tegen de berg omhoog over rotsen en smalle paadjes: het uitzicht is prachtig en dat is de hele dag zo, dus dat ga ik niet iedere keer herhalen.
Als we bijna bij de fietsen terug zijn, zien we een slang (ik schat zo'n 80 cm. lang en een flinke duim dik): altijd even spannend, vind ik.

De rest van de route kunnen we fietsen. We komen langs een veld met meer dan 100 penhirs.








Op de terugwek komen we weer langs de heuvel bij Ste.Marie du Menez Hom en deze keer valt alles op zijn plek: we hebben zicht!

Wat een dag!


- Posted using BlogPress from my iPad